ตอนที่ 10 ราตรีกาลอันตราย

ตอนที่

10

ราตรีกาลอันตราย

      ยามราตรีคืนที่หนาวเหน็บ จงซิ่นในชุดสีเข้มยังคงซุ่มอยู่ในพุ่มไม้หนาข้างกระท่อมของแม่ม่ายหลินหว่านเอ๋อร์ เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวที่เริ่มกัดกินเข้าไปในกระดูก แต่ก็ยังต้องสงบนิ่งตามวิสัยขององครักษ์มืออาชีพ

       ส่วนท่านอ๋องมู่ฉางเฟิงนั้น ยังคงยืนพิงอยู่ใต้ต้นหลิวอย่างสง่างาม ทั้งที่จริงๆ แล้วทรงหนาวจนไหล่กระตุกเล็กน้อย

       “ท่านอ๋อง” จงซิ่นกระซิบเตือนด้วยความหวังดี แต่แฝงด้วยความเหนื่อยใจ

       “ทรงสวมชุดบางเกินไปหรือเปล่าพะย่ะค่ะ”

       มู่ฉางเฟิงไม่หันมามอง พระองค์ยังคงจ้องไปยังกระท่อมที่แสงไฟดับลงแล้ว ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความลึกลับ

       “ความหนาวเพียงเท่านี้ มีหรือจะทำอะไรข้าได้จงซิ่น” มู่ฉางเฟิงกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าควรใช้สมาธิเฝ้าระวังมากกว่าจะมาห่วงเรื่องความสบายของข้า”

       “ความสบายของท่านอย่างนั้นหรือท่านอ๋อง ท่านหนาวจนปากสั่นแล้วพะย่ะค่ะ” จงซิ่นคิดในใจอย่างอดไม่ได้ แต่ก็ทำได้เพียงถอนหายใจเงียบๆ

       “ว่าแต่...” มู่ฉางเฟิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงกระซิบของพระองค์ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

       “ข้าวห่อที่ข้าสั่งให้ห้องเครื่องทำมาเมื่อเย็นนั่น รสชาติมันจืดชืดเกินไปหรือไม่ ข้ารู้สึกว่ารสชาติมันไม่กลมกล่อมเอาเสียเลย สู้บะหมี่ไข่มังกรของแม่นางหลินไม่ได้เลยแม้สักนิด”

       จงซิ่นแทบจะสำลักอากาศ เขารู้ดีว่าท่านอ๋องมักจะหาเรื่องบ่นเกี่ยวกับอาหารอยู่เสมอ แต่การเปรียบเทียบกับอาหารในวังบะหมี่ชาวบ้านที่เพิ่งเคยเสวยไปเพียงครั้งเดียว นับเป็นพฤติกรรมที่น่าประหลาดใจยิ่งนัก

       “ข้าวห่อนั้นสมบูรณ์ตามแบบที่ท่านอ๋องสั่งทุกประการพะย่ะค่ะ” จงซิ่นตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นกลางที่สุด

       “และท่านอ๋องเองก็เสวยมันไปจนหมดแล้วอย่างเอร็ดอร่อยด้วยพระองค์เอง ถ้าจะมีปัญหาก็คงเป็นเพราะรสชาติของบะหมี่ไข่มังกรได้สร้างความอร่อยใหม่ในใจของท่านอ๋องแล้วเท่านั้นพะย่ะค่ะ”

       มู่ฉางเฟิงรีบหันขวับมาเล็กน้อยเพื่อตวัดสายตาพิฆาตใส่องครักษ์ผู้บังอาจพูดความจริง

       “เงียบไปเลย จงซิ่น” มู่ฉางเฟิงตัดบทอย่างรวดเร็ว ใบหูของพระองค์แดงเรื่อเพราะความอับอายที่ถูกจับได้ว่ากำลังครุ่นคิดถึงรสชาติบะหมี่ของสตรีม่าย

       “ข้าแค่พยายามประเมินว่าควรจะปรับปรุงห้องเครื่องอย่างไรให้มีรสชาติที่หลากหลายมากขึ้นต่างหาก นี่คือความรับผิดชอบต่ออาณาจักรนะ”

       “ความรับผิดชอบต่ออาณาจักร ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ชามบะหมี่หนึ่งชามอย่างนั้นหรือพะย่ะค่ะ” จงซิ่นคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็รีบดึงสติกลับมาเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

       ทันใดนั้น จงซิ่นก็ส่งสัญญาณเตือนภัย ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นอย่างรวดเร็ว

       “ท่านอ๋อง มีคนพะย่ะค่ะสองร่าง กำลังเคลื่อนเข้ามาจากทางทิศตะวันออก”

       ไม่นานนัก เงาดำทะมึนสองร่างก็ย่องเข้ามาใกล้กระท่อม พวกมันคือนักเลงหัวไม้ในหมู่บ้าน จงซิ่นสัมผัสได้ว่าพวกมันมีทักษะต่ำมาก แต่เจตนาของพวกมันชั่วร้ายเพราะเห็นแก่เงินเล็กน้อยจากการว่าจ้างของคนชั่วๆ เช่นกัน

       “ไอ้เสี่ยวซานช้าๆ หน่อยได้หรือไม่ เจ้าเหยียบขี้หมาเข้าไปแล้วรู้ตัวไหม” นักเลงคนแรกกระซิบอย่างโมโห

       “ก็เจ้าเดินเร็วเกินไป” นักเลงคนที่สองโต้กลับ “แล้วทำไมต้องมากลางดึกด้วย ยุงเยอะเหลือเกิน ป้าจางซื่อนี่มันร้ายจริงๆ อยากทำลายแม้แต่หลานตัวเอง”

       “ชู่ววว เจ้าเงียบๆ ได้หรือไม่ เงินก้อนใหญ่อยู่ในกระท่อมของนาง และในบ้านมีแค่นางกับเด็กสองคน งานง่ายเหลือเกินวันนี้”

       นักเลงคนแรกที่ชื่อไอ้หู่สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อพยามยามควบคุมอารมณ์ แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อถูกยุงกัดเข้าที่คอ

       “โอ๊ย!!! ยุงกัดคอข้าอีกแล้ว” ไอ้หู่กระซิบเสียงดังกว่าเดิม “พวกเราควรจะได้เงินสำหรับความทรมานจากยุงนี่ด้วยนะ”

       มู่ฉางเฟิงที่ได้ยินทุกคำบ่น ใบหน้าของพระองค์เย็นชาลงอย่างแท้จริง คราวนี้ไม่ใช่ความหนาวเย็นแต่เป็นความหงุดหงิดต่อความไร้ระเบียบวินัยและเสียงบ่นที่น่ารำคาญ

       “จงซิ่น” มู่ฉางเฟิงกระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ

       “พวกมันไม่เพียงแต่ทำลายความสงบยามค่ำคืน แต่ยังบ่นไม่หยุดเหมือนเป็นขุนนางที่ไม่เคยลำบาก กระทำของพวกมันน่ารำคาญยิ่งนัก”

       “เห็นด้วยพะย่ะค่ะ” จงซิ่นกล่าวเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเขาขาดความเป็นมืออาชีพในการเป็นอาชญากรอย่างสิ้นเชิง และยังไม่รู้จักดูแลเครื่องแบบ ตอนนี้เท้าไอ้นั่นก็เหยียบขี้หมาไปแล้วด้วยพะย่ะค่ะ”

       “พอแล้ว จงซิ่น” ท่านอ๋องรับคำสั่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

       “จัดการให้เงียบเชียบและเร็วที่สุด ข้าไม่อยากฟังพวกมันพูดพร่ำเรื่องสกปรกทั้งร่างกายและจิตใจของพวกมันอีกต่อไปแล้ว ข้าต้องการให้พื้นที่นี้กลับมาสงบโดยเร็ว ก่อนที่แม่นางหลินจะรู้ตัวและพวกมันจะเข้าถึงตัวแม่นางและลูกทั้งสองของนาง”