Se connecterPartager
1
Date de publication:
2026-10-24 09:21:25“แก้งานอีกแล้วเหรอคะหัวหน้า” เหมยฮวาจ้องข้อความที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนเหลือบมองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะ
เวลาตีสี่สี่สิบเจ็ดนาที อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเริ่มงานอีเวนต์ที่เธออดหลับอดนอนเตรียมการมาตลอดสองสัปดาห์ แต่หัวหน้าฝ่ายสร้างสรรค์ผู้แสนขยันกลับส่งข้อความมาขอเปลี่ยนลำดับพิธีการเป็นรอบที่ห้า
“เปลี่ยนอีกนิดเดียวเองนะฮวา ลูกค้าอยากให้เพิ่มช่วงเปิดตัวผู้บริหารก่อนโชว์หลัก”
หญิงสาววัยยี่สิบเก้าปีอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“นิดเดียวของหัวหน้าเท่ากับรื้อคิวงานใหม่ทั้งงานเลยนะคะ”
ถึงปากจะบ่น แต่มือกลับเลื่อนเมาส์เปิดไฟล์ตารางงานอย่างคล่องแคล่ว
เหมยฮวาเป็นครีเอทีฟมือทองที่ขึ้นชื่อเรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ว่างานจะวุ่นวายเพียงใด เธอก็มักหาทางจัดการได้เสมอ
นั่นเองคือปัญหา เพราะยิ่งทำงานเก่งเท่าไร งานก็ยิ่งไหลมาหาเธอมากขึ้นเท่านั้น
“ชาตินี้ฉันไม่ได้อยากเป็นประธานบริษัทสักหน่อย” เธอบ่นพลางแก้ตารางงาน “ขอแค่มีเงินเก็บสักก้อน ซื้อบ้านเล็ก ๆ ปลูกต้นไม้ แล้วนอนตื่นสิบโมงทุกวันไม่ได้หรือไง”
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
ข้อความใหม่จากหัวหน้าปรากฏขึ้น
ฮวา ช่วยดูสคริปต์พิธีกรให้อีกนิดนะ
เหมยฮวาหลับตาลงช้า ๆ
“ได้ค่ะหัวหน้า อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวจนฉันจะได้ไปเกิดใหม่อยู่แล้ว!”
เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟ แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า จึงถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้
บนหน้าจออีกด้านยังเปิดหน้านิยายจีนโบราณที่เธอเพิ่งอ่านจบเมื่อคืนค้างเอาไว้ เรื่องราวของท่านอ๋องผู้เย็นชา ขุนนางกบฏ และพระชายาร้ายกาจที่จบชีวิตอย่างน่าอนาถ
เมื่อนึกถึงตอนจบของเรื่อง เธอก็อดบ่นไม่ได้ว่าพระชายาคนนั้นช่างโง่เขลาเหลือเกิน มีทั้งฐานะ มีทั้งเงินทอง แต่กลับเอาชีวิตไปทิ้งเพราะผู้ชายคนเดียว
“ถ้าเป็นฉันนะ จะรีบหย่าแล้วหอบเงินหนีตั้งแต่บทแรกเลย”
เหมยฮวาพึมพำ ก่อนเปลือกตาจะหนักขึ้นทุกขณะ
“ขอเกษียณตอนสามสิบห้าเถอะ... สวรรค์...”
จู่ ๆ ความเจ็บแปลบก็แล่นผ่านกลางอก เหมยฮวาชะงัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอก ขณะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
“เดี๋ยวนะ... อะไรเนี่ย...”
เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่ปลายนิ้วกลับไร้เรี่ยวแรง ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว
“ยัง... ยังไม่ได้ใช้เงินที่หามาเลยนะ...”
สิ้นเสียงพึมพำ ศีรษะของเธอก็ฟุบลงบนโต๊ะทำงาน
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
“โอ๊ย... ปวดหัวชะมัด”
เหมยฮวาครางเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่กองเอกสาร และไม่ใช่เพดานห้องพักของตนเอง
แต่เป็นม่านผ้าไหมสีอ่อนปักลายดอกโบตั๋น
นางกะพริบตาสองสามครั้ง
“อะไรเนี่ย...”
เหนือศีรษะเป็นโครงเตียงไม้แกะสลักอย่างประณีต รอบห้องมีเครื่องเรือนไม้สีเข้ม แจกันกระเบื้องลายคราม และฉากกั้นลายภูเขา
กลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
เหมยฮวาขมวดคิ้ว
“ฉันอยู่โรงแรมธีมจีนเหรอ”
นางพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดตุบ ๆ ในศีรษะทำให้ต้องยกมือกุมขมับ
ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์มากมายก็ไหลทะลักเข้ามาในความทรงจำ
พิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่
บุรุษหน้าตาเย็นชาผู้หนึ่ง
สาวใช้ที่คุกเข่าร้องไห้
สตรีงดงามในชุดสีชมพู
เสียงทะเลาะวิวาทกลางตลาด
และชื่อหนึ่งที่ดังชัดขึ้นในหัว
ลี่เซียว
เหมยฮวานิ่งค้าง
“เดี๋ยวนะ...”
นางก้มมองมือของตนเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวเนียน เล็บได้รับการดูแลอย่างดี ไม่มีรอยหมึกหรือรอยกดจากการจับปากกานาน ๆ อย่างที่คุ้นเคย
นางรีบยกมือแตะใบหน้า
จากนั้นก้มมองชุดนอนผ้าไหมที่สวมอยู่
“ไม่จริงน่า...”
ความทรงจำอีกสายหนึ่งผุดขึ้นมา
พระชายาเหมยฮวา อายุยี่สิบสี่ปี
ชายาเอกของลี่เซียวอ๋อง
สตรีที่แต่งเข้าจวนอ๋องตามพระราชโองการเมื่อหนึ่งปีก่อน
และเป็นตัวละครที่ถูกประหารในนิยายซึ่งเธอเพิ่งอ่านจบ!
“ไม่จริง!”
เสียงร้องของนางดังลั่นห้อง
“พระชายา!”
สาวใช้ตัวเล็กที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงสะดุ้งโหยง รีบวางอ่างน้ำแล้วถลาเข้ามา
“พระชายาทรงฟื้นแล้ว! สวรรค์เมตตา บ่าวนึกว่าจะไม่ได้เห็นพระองค์ลืมพระเนตรอีกแล้วเพคะ!”
เหมยฮวาหันขวับไปมอง
เด็กสาวตรงหน้ามีใบหน้ากลม ดวงตาแดงช้ำ และผมเกล้าเป็นมวยสองข้าง
เสี่ยวเถา
สาวใช้คนสนิทของพระชายา
ชื่อเดียวกับในนิยายไม่มีผิด!
“เจ้า... ชื่ออะไรนะ”
เสี่ยวเถาชะงัก
“บ่าวเสี่ยวเถาเพคะ พระชายาจำบ่าวไม่ได้หรือ”
“จำได้สิ!”
เหมยฮวารีบตอบ ก่อนฝืนยิ้ม
“ข้าแค่... อยากแน่ใจ”
เสี่ยวเถามองนางอย่างเป็นห่วง
“พระชายายังปวดพระเศียรอยู่หรือเพคะ บ่าวจะไปตามหมอมาอีกครั้ง”
“ไม่ต้อง!”
เหมยฮวารีบคว้าแขนสาวใช้
“ข้าแค่ต้องการถามอะไรเจ้าสักหน่อย”
“ถามมาได้เลยเพคะ”
“ตอนนี้ข้าอายุเท่าไร”
“ยี่สิบสี่ปีเพคะ”
“แต่งงานมากี่ปีแล้ว”
“ครบหนึ่งปีเมื่อเดือนก่อนเพคะ”
“สามีข้าชื่ออะไร”
เสี่ยวเถาหน้าซีด
“พระชายา!”
“ตอบมาก่อน!”
“ลี่เซียวอ๋องเพคะ!”
เหมยฮวาปล่อยแขนสาวใช้ทันที
นางค่อย ๆ เอนหลังพิงหัวเตียง
จบแล้ว
ชีวิตครีเอทีฟวัยยี่สิบเก้าปีของฉันจบลงแล้วจริง ๆ!
แต่เพียงครู่เดียว ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง
เดี๋ยวก่อน!
พระชายาเหมยฮวา... ลี่เซียวอ๋อง...
อีกประมาณสองเดือน!
นางจำได้แม่นว่าในนิยายต้นฉบับ พระชายาเหมยฮวาจะถูกกล่าวหาว่าลอบติดต่อกลุ่มกบฏ
เสนาบดีหลี่เหวินจง ผู้เป็นตัวการใหญ่ จะให้คนลอบนำจดหมายปลอมไปซ่อนไว้ในเรือนของนาง พร้อมจัดหาพยานเท็จมายืนยันความผิด
ลี่เซียวซึ่งกำลังตรวจสอบเครือข่ายกบฏอยู่แล้ว จะหลงเชื่อหลักฐานเหล่านั้นและเสนอผลสอบสวนต่อฮ่องเต้
สุดท้ายฮ่องเต้มีพระราชโองการประหารชีวิตพระชายา
แม้ภายหลังลี่เซียวจะพบว่าภรรยาถูกใส่ร้าย แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป
“ประหาร...”
เหมยฮวาพึมพำ
Dernier chapitre
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 83
เหมยฮวายิ้มอ่อนลง“หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้นเพคะ”ทั้งสองนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงน้ำไหลและสายลมทำหน้าที่แทนคำพูดก่อนที่เหมยฮวาจะนึกอะไรขึ้นได้“ท่านอ๋องเพคะ”“หือ”“อาหารที่นำมาวันนี้ใครจ่าย”ลี่เซียวหันมองนางทันที“ข้าจ่าย”“ทั้งหมด”“ทั้งหมด”“เช่นนั้นก็ดีเพคะ”เขาหัวเราะ“เจ้าถามเรื่องเงินได้ทุกเวลาเลยจริง ๆ”“ก็เรื่องเงินสำคัญนี่เพคะ”“แล้วข้าสำคัญหรือไม่”เหมยฮวาชะงัก ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์“พระองค์อยากให้หม่อมฉันตอบจริง ๆ หรือ”“อยาก”“สำคัญเพคะ”ลี่เซียวอมยิ้ม“มากเพียงใด”นางขยับเข้าไปใกล้ ก่อนตอบเบา ๆ“มากกว่าเงินในสมุดบัญชีอีกเพคะ”ลี่เซียวหัวเราะอย่างพอใจ“เช่นนั้นข้าคงสำคัญมากจริง ๆ”“ท่านอ๋อง!”ยามเย็น เมื่อกลับถึงเรือนสุขสำราญ เหมยฮวานั่งอยู่ใต้ต้นท้อพร้อมสมุดบันทึกแผนชีวิตเล่มเก่านางเปิดดูหน้าที่เคยจดแผนชีวิตไว้ตั้งแต่ช่วงแรก ๆหาเงินให้มากพอมีเรือนเป็นของตัวเองเปิดกิจการที่เลี้ยงตัวได้แล้วใช้ชีวิตอย่างสงบตอนนั้นนางยังคิดด้วยว่าจะต้องหย่ากับลี่เซียวให้สำเร็จเหมยฮวามองลายมือของตนเอง ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ“หัวเราะอะไรอยู่”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังลี่เซียวเดิ
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 82
เหมยฮวายิ้มเจ้าเล่ห์“หม่อมฉันคิดว่าเราคงต้องจับตาดูสองคนนี้เสียหน่อย”“เจ้าจะเข้าไปถามหรือ”“ไม่เพคะ”“เหตุใด”“เรื่องของหัวใจต้องให้พวกเขาคุยกันเอง”ลี่เซียวยิ้ม“เจ้าพูดถูก”เหมยฮวาหันมองสามี“เหมือนที่พระองค์เคยต้องเรียนรู้ไงเพคะ”“ข้ายอมรับ”“ยอมรับง่ายเสียจริง”“เพราะข้าเถียงเจ้าไม่ได้”“ท่านอ๋อง!”เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้เสี่ยวเถาหันมามองอย่างสงสัย“พระชายา มีอะไรหรือเพคะ”เหมยฮวารีบส่ายหน้า“ไม่มีอะไร เจ้าทำงานต่อเถิด”เสี่ยวเถามองนายหญิงสลับกับท่านอ๋อง ก่อนหรี่ตา“พระชายากำลังแอบหัวเราะบ่าวหรือเพคะ”“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่พระชายายิ้ม!”“วันนี้ข้าอารมณ์ดี”“จริงหรือเพคะ”“จริง”เสี่ยวเถายังไม่ค่อยเชื่อ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินกลับไปทำงานเหมยฮวามองตามอย่างขบขันดูท่าบ้านร้อยรสจะมีเรื่องให้ลุ้นมากกว่ายอดขายเสียแล้วระหว่างเดินกลับจากร้าน ลี่เซียวกล่าวขึ้น“เหมยฮวา ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า”“เรื่องอะไรเพคะ”“เรื่องคดีเสนาบดีหลี่”นางหันมองเขาทันที“มีอะไรคืบหน้าหรือ”“การพิจารณาคดีส่วนที่เกี่ยวกับการยักย้ายเสบียงและการใช้อำนาจโดยมิชอบดำเนินไปตามพยานหลักฐานแล้ว ผู้เกี่ยวข้องแต่ละ
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 81
“ท่านอ๋อง...”“เจ้าทำงานหนักมามากแล้ว”องครักษ์หนุ่มยิ้มออกมา“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวพยักหน้า ก่อนหยิบห่อขนมที่เตรียมไว้ขึ้นมาจ้าวหมิงมองห่อขนมในมือเจ้านาย“จะนำไปถวายพระชายาหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่”“เช่นนั้นกระหม่อมขอถามอีกข้อ”“อะไร”“พระชายาจะทรงให้พระองค์เข้าประตูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวหยุดเดินจ้าวหมิงรีบถอยหลัง“กระหม่อมไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงหัวเราะของลี่เซียวดังตามหลังองครักษ์คนสนิทไปช่วงบ่าย ลี่เซียวมาถึงเรือนสุขสำราญพร้อมห่อขนมหลังได้รับอนุญาตให้เข้ามา เขาก็พบว่าเหมยฮวากำลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นท้อ“เหมยฮวา”นางเงยหน้าขึ้น“ท่านอ๋อง”“ข้านำขนมมาให้”เหมยฮวามองห่อขนม ก่อนยิ้มทันที“ขนมเปี๊ยะร้านที่หม่อมฉันชอบหรือเพคะ”“ใช่”“พระองค์ช่างรู้ใจ”ลี่เซียววางห่อขนมลงบนโต๊ะ“ข้ามีข่าวดีด้วย”“ข่าวอะไรเพคะ”“ข้าได้รับอนุญาตให้ลาพักราชกิจหลายวัน”เหมยฮวาชะงัก ก่อนหรี่ตามอง“ส่งมอบงานเรียบร้อยแล้วหรือเพคะ”“เรียบร้อย”“ไม่มีงานค้าง”“ไม่มี”“ไม่ได้แอบหนีงานมาใช่หรือไม่”ลี่เซียวหัวเราะ“เหมยฮวา ข้าเป็นอ๋อง ไม่ใช่เด็กหนีเรียน”“หม่อมฉันถามเพื่อความแน่ใจต่างหากเพคะ”“เจ้าถ
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 80
“พระชายา ตื่นหรือยังเพคะ”“ยัง” เสี่ยวเถาชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ในเมื่อทรงตอบบ่าวได้ ก็แสดงว่าตื่นแล้วสิ เพคะ”“ข้าตื่นมาบอกว่ายังไม่ตื่น”“พระชายา!”เหมยฮวาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ“มีเรื่องอะไรแต่เช้า”“ไม่เช้าแล้วเพคะ ใกล้เที่ยงแล้ว”“เช่นนั้นก็ดี ข้าประหยัดอาหารเช้าไปได้หนึ่งมื้อ”เสี่ยวเถาส่ายหน้าอย่างจนใจ“ผู้จัดการร้านบ้านร้อยรสส่งรายงานบัญชีประจำเดือนมาให้ตรวจเพคะ”“กำไรลดลงหรือ”“ไม่ลดเพคะ เพิ่มขึ้นจากเดือนก่อนอีกต่างหาก!”“เช่นนั้นวางไว้บนโต๊ะ เดี๋ยวข้าตื่นแล้วจะอ่าน”“แล้วพระชายาจะตื่นเมื่อใดเพคะ”“เมื่อข้านอนพอ” เสี่ยวเถาถอนหายใจ ก่อนวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะตามคำสั่งร้านบ้านร้อยรสของเหมยฮวาเติบโตขึ้นอย่างมั่นคง จากร้านเล็ก ๆ ที่นางต้องลงมือตรวจทุกอย่างด้วยตัวเอง กลายเป็นกิจการที่มีทั้งหมดสามสาขาสาขาแรกยังคงเป็นร้านหลัก ส่วนอีกสองแห่งเปิดจากกำไรสะสมและเงินทุนที่จัดสรรไว้อย่างรอบคอบ แต่ละร้านมีผู้จัดการประจำ มีระบบตรวจบัญชีและดูแลวัตถุดิบชัดเจนเหมยฮวายังคงเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องสำคัญ ทว่าไม่จำเป็นต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองอีกต่อไปนางตั้งใจสร้างกิจการเพื่อให้มีช
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 79
“ข้าเข้าใจ”เหมยฮวาหันมองเขา“พระองค์ไม่คิดจะเสนอเงินลงทุนหรือเพคะ”ลี่เซียวเลิกคิ้ว“เจ้าต้องการหรือ”“หม่อมฉันเพียงถาม”“หากวันหนึ่งเจ้าต้องการผู้ร่วมลงทุน ข้าก็พร้อมพิจารณา”“จริงหรือเพคะ”“จริง แต่ข้าจะไม่เข้ามาก้าวก่ายกิจการโดยพลการ”เหมยฮวายิ้มกว้าง“ดีมากเพคะ”ลี่เซียวหัวเราะ“แล้วหากข้าลงทุน จะได้สิ่งใดตอบแทน”นางทำท่าครุ่นคิด“ส่วนลดค่าอาหารดีหรือไม่เพคะ”“เท่าไร”“หนึ่งส่วนสิบ”ลี่เซียวเลิกคิ้ว“เมื่อวานเจ้ายังบอกว่าห้ามข้าขอส่วนลด”“ก็เมื่อวานพระองค์ยังไม่ได้เป็นนักลงทุนนี่เพคะ!”“เช่นนั้นข้าคงต้องคิดให้ดี”“คิดได้เพคะ แต่ห้ามต่อรองมากนัก”ลี่เซียวหัวเราะ“ข้าจะจำไว้”เหมยฮวายิ้ม ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติลี่เซียวชะงักเล็กน้อยจากนั้นจึงนั่งนิ่งให้นางพิงอย่างสบาย“เหมยฮวา”“เพคะ”“เจ้ากำลังคิดอะไร”“กำลังคิดเรื่องอนาคตเพคะ”“อนาคตของร้าน”“ส่วนหนึ่งเพคะ”“แล้วอีกส่วนหนึ่ง”นางเงยหน้าขึ้นมองเขา“อนาคตของเราสองคน”ลี่เซียวชะงัก ก่อนยิ้มกว้าง“ข้าชอบคำตอบนี้”เหมยฮวาหัวเราะ“แต่พระองค์ต้องจำไว้นะเพคะ”“เรื่องใด”“หากวันหนึ่งหม่อมฉันเกษียณแล้ว หม่อมฉันจะนอนตื่นสาย
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น 78
“ก็ข้าร้องอยู่คนเดียว!”จ้าวหมิงมองนางอย่างจนใจ ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดส่งให้“เช่นนั้นใช้ผืนนี้เถิด”เสี่ยวเถารับมาอย่างประหลาดใจ“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เหมยฮวาเห็นเหตุการณ์นั้นพอดี จึงแอบยิ้มดูท่าวันนี้จะไม่ได้มีเพียงคู่เดียวที่อารมณ์ดีเสียแล้วหลังพิธี ทุกคนร่วมรับประทานอาหารกลางวันที่จัดเตรียมไว้ภายในลานเรือนอาหารมีเพียงไม่กี่อย่าง แต่ล้วนเป็นเมนูที่เหมยฮวาเลือกเองบางจานนำมาจากร้านบ้านร้อยรส โดยมีการลงบัญชีค่าใช้จ่ายเรียบร้อยเหมยฮวานั่งตรวจรายการอาหารเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนทำเครื่องหมายลงในสมุดลี่เซียวเห็นเข้าก็อดถามไม่ได้“วันนี้เจ้าจะไม่พักจากสมุดบัญชีสักวันหรือ”“หม่อมฉันตรวจอีกนิดเดียวเพคะ”“วันนี้เป็นวันมงคลของเรา”“วันมงคลก็ต้องระวังเงินเหมือนกันเพคะ”เซี่ยหย่งหัวเราะ“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงดูแลร้านอาหารได้ดี”เหมยฮวายิ้ม“เงินทุกตำลึงมีค่าเจ้าค่ะ”ลี่เซียวพยักหน้า“โดยเฉพาะเงินค่าอาหารของข้า”เหมยฮวาหันขวับ“พระองค์จ่ายค่าอาหารครบแล้วหรือยังเพคะ”“ครบทุกตำลึง ไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว”เซี่ยหย่งหัวเราะ “ข้าเพิ่งเคยเห็นหลานชายถูกภรรยาชมเพราะจ่ายค่าอาหารเต็มราคา!”ทุกคน
Vous vous intéresseriez aussi à
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.8K Vuesยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.6K Vuesเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี79.7K Vuesคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย728.9K VuesIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK71 Vuesคลั่งรักดีไซเนอร์สาว
แบร์รี่รัต162 Vuesมหาเศรษฐีทวงรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko34 Vuesอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์78 Vues
