9เมื่อวานนี้

“ฮูหยินรองซ่งเจ้าคะบ่าวมาแล้ว”

ใบหน้าเต็มไปด้วยกระฝ้าเพราะในอดีตทำงานตากแดดเป็นประจำของบ่าวสอดแนมปรากฏขึ้นในสายตาสตรีวัยกลางคน ทว่าใบหน้าเจ้าของเรือนยังเต่งตึงงดงามเพราะหมั่นดูแลตัวเอง

“เมื่อวานนี้เกิดอันใดขึ้น ไยจวนย่อยจึงดูครึกครื้นผิดปกติ”

“จริงเจ้าค่ะท่านป้า หลานเห็นสาวใช้เรือนนู้นเดินให้เพ่นพ่าน” น้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อยดุจหยาดน้ำผึ้งของซ่งลี่เจีย หลานสาวคนสวยของฮูหยินรองซ่ง บุตรีสาวของน้องสาวตนเองที่ให้นางเดินทางมาพำนักกับซ่งเจ้าเจียตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน เพราะบ้านเดิมของตระกูลซ่งอยู่ที่เมืองเล็กห่างไกลความเจริญ หากอยากให้บุตรสาวได้แต่งงานกับคุณชายตระกูลดีงามย่อมต้องเดินทางมาพึ่งใบบุญซ่งเจ้าเจียที่เป็นถึงว่าที่นายหญิงของสำนักฉวนเจิน

“จวนของท่านประมุขน้อยเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อวานนายน้อยพาสตรีงดงามปานเทพธิดากลับมาที่จวนเจ้าค่ะ ตั้งแต่เมื่อวานจนกระทั่งตอนนี้นายน้อยยังไม่สามารถทำใจออกห่างโฉมงามผู้นั้นได้เลยเจ้าค่ะฮูหยินรองซ่ง”

“เป็นไปได้อย่างไร ไม่จริงใช่ไหมเจ้าคะท่านป้า ท่านพี่อี้ฉงไม่เคยมีใจรักใคร่สตรีผู้ใดนี่เจ้าคะ” สตรีที่เมื่อสักครู่เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งถ้วยน้ำชากลับมีกริยาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ตอนแรกกริยาราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ถูกสั่งสอนมาดีครบถ้วน ทว่าพอมาตอนนี้กลับยืนขึ้นค้ำหัวผู้ใหญ่ กระทืบเท้าอย่างแรงไปมาเพียงเพราะได้ยินประโยคที่นางไม่ชอบใจเท่านั้น

“ลี่เจียนั่งลง!” แม้ว่าเป็นหลานรักทว่าแสดงกริยาตามสันดานเดิมของตนเองทั้งที่ซ่งเจ้าเจียอุตส่าห์เปลืองเงินจ้างครูดี ๆ มาสอน นางเองก็ต้องออกปากดุด่ากันไปตามสถานการณ์ “เป็นสตรีต้องรู้จักระงับอารมณ์ของตนเองเอาไว้ในใจ ให้นางพูดให้จบก่อน”

“บ่าวคิดว่าท่านประมุขน้อยคงตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ได้ยินมาว่าสตรีคนนั้นถูกซื้อมาจากหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาด้วยราคาหนึ่งแสนตำลึงทองเชียวนะเจ้าคะ สตรีคนนั้นคงจะงดงามจริงถึงขนาดทำให้บุรุษที่ไร้หัวใจมาโดยตลอดอย่างประมุขน้อยเปลี่ยนความคิด”

“หึ สตรีชั้นต่ำ”

“หากหลงใหลขนาดนั้นไม่ดีแน่ ข้าคิดว่าอีกไม่นานเรื่องนี้จะต้องถึงหูของนายท่าน ถ้าปล่อยให้สตรีนางโลมคนนั้นอยู่นานกว่านี้เกรงว่าพวกเราในอนาคตจะตกที่นั่งลำบากไม่น้อย เจ้าออกไปบอกให้อาเซียวสืบประวัติของสตรีคนนั้นมาโดยละเอียด”

“ท่านป้า เหตุใดจึงร้อนรนขนาดนั้นกันเจ้าคะ ในเมื่อรู้แล้วว่านางนั่นเป็นเพียงสตรีนางโลมชั้นต่ำ ท่านพี่อี้ฉงอาจเพียงแค่นำนางมาบำบัดความใคร่ชั่วคราวเพียงเท่านั้นนี่เจ้าคะ”

“หึ อย่างเจ้าจะไปรู้อันใด”

ดวงตาฉายแววกังวลเมื่อนึกย้อนถึงภูมิหลังของตัวเอง เมื่อก่อนนางก็เป็นเพียงบุตรสาวของชาวนาจน ๆ ในขณะที่วันหนึ่งนางกำลังถูกโจรภูเขาปล้นและจับตัวนางไปขืนใจทว่าโชคดีที่ประมุขสำนักหรือสามีนางคนปัจจุบันขี่ม้าผ่านมาแถวนี้จึงช่วยเหลือนางไว้

ด้วยใบหน้าที่งดงามของซ่งเจ้าเจียจึงทำให้นางได้รับความเอ็นดูจากเขา ลอบพบกันไม่กี่ครั้งก็ตกลงปลงใจรับเข้าไปในจวนเป็นภรรยาคนที่สอง

นางจึงรู้ว่าสามีคนนี้ของนางหาได้คิดคำนึงถึงฐานะก่อนเก่าของสตรีมากกว่าความพอใจเวลาเลือกแต่งเข้าตระกูล

“ลี่เจีย เจ้ากลับเรือนไปเปลี่ยนชุดให้สวยที่สุดเท่าที่เจ้ามี เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าเดินไปทักทายสตรีผู้นั้นเสียหน่อย”

“เจ้าค่ะท่านป้า”