ความฝันของหลี่เจียนเจียน

บรรยากาศการทำงานที่บริษัทจัดจำหน่ายอาหารชื่อดัง  ในฝ่ายการตลาดและการออกแบบการผลิตบรรจุภัณฑ์  วันนี้ดูคึกคักตั้งแต่เช้า  ทุกคนต่างกำลังพูดคุยกันเรื่องการออกแบบบรรจุภัณฑ์ใส่อาหารตัวใหม่กันอย่างออกรสชาติ  บ้างก็กำลังกางแผนงานธุรกิจพร้อมการออกแบบของตนออกมาให้คนในทีมได้รับรู้กันไปทั่วด้วย

หลี่เจียนเจียนเดินอมยิ้มน้อย ๆ ไปนั่งลงตรงโต๊ะทำงานของเธอ  พร้อมนำแผนการออกแบบและแผนงานธุรกิจของเธอในลิ้นชักโต๊ะ  ออกมาอ่านทบทวนอีกครั้งก่อนที่จะเข้าร่วมประชุมทีมกันในวันนี้เวลาบ่ายโมงครึ่ง

แม้ว่าหลี่เจียนเจียนจะเป็นลูกสาวของนักธุรกิจที่ร่ำรวยระดับหมื่นล้าน  แต่เธอเองกลับตัดสินใจเลือกที่จะสมัครเข้าทำงานในบริษัทใหม่ที่ไม่ได้อยู่ใกล้กันกับบ้านเกิด  เพื่อที่เธอจะได้เรียนรู้การทำงานได้จากประสบการณ์ตรง  ไม่ใช่มีแต่คนมาประจบสอพลอเพราะเห็นว่าเธอเป็น

ลูกสาวท่านประธานบริษัทเพียงเท่านั้น

         หากจะพูดถึงธุรกิจหมื่นล้านของบิดาแล้วล่ะก็

หลี่เจียนเจียนก็สามารถบอกได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่า  บิดาของเธอนั้นทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์พ่วงด้วยร้านอาหารสุดหรูในเครือโรงแรมประจำตระกูลหลี่อยู่มากมายกระจายไปทั่วทุกแห่งหน  นอกจากนี้บิดาคนดียังมีธุรกิจเปิดเต็นท์รถที่จัดจำหน่ายรถยนต์สุดหรูมูลค่าขั้นต่ำหลักสิบล้านขึ้นไปอยู่นับสิบสาขาด้วย

         ความจริงแล้วด้วยความที่ตนเองเกิดมาบนกองเงินกองทองเช่นนี้  หากหลี่เจียนเจียนเลือกที่จะนั่งกินนอนกินและเลือกแต่งงานกับผู้ชายสักคนที่บิดาจัดหาให้ก็ย่อมได้แต่นั่นมันไม่ใช่ทัศนคติของหลี่เจียนเจียนคนนี้เลยแม้แต่น้อย  เธอต้องการสร้างธุรกิจและหารายได้  สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากความสามารถของตนเองมากกว่าที่จะคอยหวังพึ่งพิงทรัพย์สมบัติในตระกูล  นั่นจึงจะถือได้ว่าเป็นความภาคภูมิใจอันแท้จริงของหลี่เจียนเจียนคนนี้

         การออกแบบที่หลี่เจียนเจียนจัดทำขึ้นเป็นการออกแบบบรรจุภัณฑ์น้ำผลไม้สำหรับวัยรุ่นและวัยทำงานที่เน้นเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพ  และความสวยงามดูดี

         หากจะพูดถึงเรื่องช่วงวัยนั้นแล้ว  บอกตามตรงเลยว่าหลี่เจียนเจียนชอบช่วงวัยและช่วงเวลานั้นมากที่สุด

         จำได้ดีว่าช่วงมัธยมศึกษาตอนปลายนั้น บิดามารดาได้ส่งเธอไปเรียนต่อที่ประเทศไทย  เพราะคุณยายที่เป็นคู่ชีวิตของคุณตาได้จากไปด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน 

ทุกคนกลัวว่าคุณตาจะเหงา  จึงได้ส่งหลานที่คุณตารักมากที่สุดไปอยู่ด้วยเพื่อคอยให้กำลังใจกับเขา  ทำให้ในบรรดาหลานทั้งหมดหลี่เจียนเจียนสนิทกับคุณตามากที่สุด

อีกทั้งหากจะพูดกันถึงเรื่องอายุแล้วล่ะก็  คุณตาของเธอเองตอนนี้มีอายุเพียง 58ปีเท่านั้น  อีกทั้งยังดูอ่อนกว่าวัยเอามาก ๆ ด้วย  นอกจากนี้คุณตาของเธอยังดูแข็งแรงสุด ๆ ราวกับดูยังหนุ่มยังแน่นเลยทีเดียว 

เมื่อครั้นที่เธออาศัยอยู่ในประเทศไทยนั้น  หลี่เจียนเจียนถือได้ว่าเป็นนักมวยหญิงอันดับหนึ่งในค่ายมวยพยัคฆ์สีทองก็ว่าได้ แต่ด้วยความที่คุณตานั้นมีความรักใคร่ห่วงใยหลานสาวประดุจไข่ในหินมากจนเกินไปแม้ว่าหลี่เจียนเจียนจะมีฝีมือต่อยมวยเก่งกาจมากเพียงใด เขาก็ไม่เคยให้หลี่เจียนเจียนเข้าร่วมการแข่งขันต่อยมวยเพื่อเดิมพันในฝีมือและความสามารถของหลานสาวเลยสักครั้ง 

แม้ว่าหลี่เจียนเจียนจะนึกขัดใจไปอยู่บ้าง  แต่ทว่าก็ยอมเคารพในการตัดสินใจของคุณตามาโดยตลอด

               หลี่เจียนเจียนรักในศิลปะมาตั้งแต่ยังเด็กอยู่แล้ว  ไม่ว่าจะเป็นศิลปะการต่อสู้  การวาดภาพ  การเขียนกลอนหรือบทกวี  เธอมีความฝันเอาไว้ในใจว่า  อยากมีค่ายมวยเป็นของตัวเอง  และเปิดพิพิธพันฒ์ศิลปะให้ผู้ชมเข้าชมและร่วมประมูลผลงานศิลปะของเธอได้  เธอปรารถนาที่อยากจะใช้ชีวิตเรียบง่าย  อยู่อย่างผ่อนคลายไม่เร่งรีบ  ไม่รีบร้อน  ไม่จำเป็นที่จะต้องรวยล้นฟ้าอย่างบิดาผู้เป็นนักธุรกิจหมื่นล้านก็ได้  เพียงแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแต่ละวัน  แค่นั้นก็พอ

         หลังจากหลี่เจียนเจียนอ่านแผนงานธุรกิจของเธอจบลง ก็มีข้อความเสียงส่งมาทางไลน์หาเธอว่า  “เจียนเจียน  ลูกเป็นอย่างไรบ้าง  แม่คิดถึงลูกมากนะ”  ก็ทำให้หลี่เจียนเจียนตัดสินใจขึ้นมาเป็นอย่างดีแล้วว่า  ในอีกสองวันข้างหน้าช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เธอจะเดินทางกลับบ้านไปเยี่ยมหาครอบครัวของเธอดูบ้างเสียแล้ว

         ในช่วงสองวันมานี้  หลี่เจียนเจียนจึงไม่ได้ออกไปซ้อมมวยมากนัก  เพราะเธอต้องเร่งเคลียร์งานและตั้งใจทำงานโปรเจคถัดไปต่อ  แต่ถึงอย่างไรในแต่ละค่ำคืนเธอก็ไม่ได้ละทิ้งการวาดรูปไปเลยแม้แต่น้อย  หลี่เจียนเจียนตัดสินใจที่จะวาดรูปสวย ๆ  กลับไปฝากคนในครอบครัวเสียหน่อย  หวังว่าวันนั้นทุกคนคงจะอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตานะ  นึกได้ดังนั้นไม่รอช้าหลี่เจียนเจียนจึงได้ลงมือวาดรูปภาพคนในครอบครัวสไตล์ภาพวาดการ์ตูนขึ้นมาในทันที  อีกทั้งยังมีน้ำใจที่ดีวาดภาพมามอบให้กับหยางฟ่งอีกด้วย

         พูดถึงหยางฟ่งแล้ว  เขาถือได้ว่าติดตามรับใช้หลี่เจียนเจียนมาตั้งเนิ่นนานแล้ว  ตั้งแต่ที่เธอไปเรียนชั้น

มัธยมศึกษาตอนปลายที่ประเทศไทยนั้นเลยทีเดียว

         ชายหนุ่มรูปร่างสูง  หน้าตาคมคาย  ผิวคล้ำดำแดดแต่ทว่ากลับมีท่าทางอบอุ่นอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง  นิสัย

ใจคอดีขัดกับหน้าตาของเขาราวฟ้ากับเหว  หลี่เจียนเจียนเองนับว่าก็เป็นคนที่จิตใจดีใช้ได้อยู่ไม่น้อย  ที่ไม่ได้เลือกคบคนที่หน้าตาแต่อย่างใด  หากเธอคัดเลือกคน  คบหาคนโดยพิจารณาแค่เพียงหน้าตาอย่างเดียวเพียงเท่านั้น  หยางฟ่งคงไม่ได้เป็นคนขับรถและบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอหรอก  ที่ผ่านมาบิดาของเธอมักจะย้ำนักย้ำหนาว่าเขาเป็นคนเก่งสามารถให้ความช่วยเหลือและดูแลปกป้องเธอได้ทุกเรื่อง  จนถึงช่วงวัยทำงานแล้ว  บิดาก็ยังไม่วายเป็นห่วงเธอมากเกินขนาด  ถึงได้จัดหาบอดี้การ์ดมาคอยดูแลและขับรถให้ตลอดเช่นนี้  แต่ดูท่าจากการที่เธอลองให้เขาเป็นคู่ซ้อมมวยดูแล้ว  หลี่เจียนเจียนก็ทำใจเชื่อในคำพูดของบิดาได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

         กว่าหลี่เจียนเจียนจะวาดรูปทุกคนในครอบครัวและหยางฟ่งเสร็จก็กินเวลาไปเนิ่นนานจนเกือบสี่ทุ่มแล้ว  เธอจึงรีบไปอาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดนอนสีชมพูอ่อนลวดลายดอกเบญจมาศน้อยสดชื่นมองดูแล้วให้ความรู้สึกนุ่มนวลอ่อนหวานเป็นอย่างมาก

         หลังจากนั้นจึงส่งข้อความไปหาหยางฟ่งว่าในอีกสองวันข้างหน้าเวลาแปดโมงเช้าเธอจะเดินทางกลับบ้านไปหาบิดามารดาที่หนานโจวแล้ว  ขอให้หยางฟ่งเตรียมตัวขับรถพาเธอกลับบ้านด้วย

         ซึ่งหยางฟ่งเองก็อ่านข้อความที่เธอส่งไปหาในทันทีพร้อมส่งข้อความตอบกลับมาว่า  “รับทราบครับคุณหนู”

         นึกแล้วเธอก็อดที่จะชื่นชมหยางฟ่งขึ้นมาไม่ได้  เพราะไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหนก็ตาม  หากเธอจะสั่งการอะไรลงไป  หยางฟ่งก็พร้อมที่จะทำตามคำสั่งของเธอเสมอ  หลี่เจียนเจียนใช้เวลาจัดเตรียมข้าวของในการเดินทางกลับบ้านครั้งนี้ไปราวยี่สิบนาที  จึงปิดโคมไฟตรงหัวเตียงเข้านอนไปในที่สุด