มูเตลูขอพรกับกลุ่มเพื่อน1

กว่าหลี่เจียนเจียนจะขอตัวออกเดินทางกลับมายังบ้านพักสุดหรูของเธอได้  ก็แทบจะลากเลือดในการกล่าวปฏิเสธต่อถ้อยคำชวนของผู้เป็นบิดาและมารดาในการขอให้เธอพักค้างคืนอยู่กับพวกเขาต่อไปอีกสักคืนเลยทีเดียว

ร่างเล็กนั่งยกมือขึ้นมากุมขมับพร้อมนวดคลึงไปมาเบา ๆ  หยางฟ่งเองก็เอาแต่ลอบสังเกตดูคุณหนูของเขาอยู่บ่อยครั้ง  ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยว่า

“คุณหนูจะให้ผมแวะซื้ออะไรอุ่น ๆ หรือขนมหวาน มากินรองท้องก่อนกลับถึงที่พักหรือเปล่าครับ”

“อืม ได้จิบนมอุ่น ๆ สักแก้วก็ดีเหมือนกัน นายช่วยแวะปั๊มข้างหน้าด้วยนะหยางฟ่ง” หลี่เจียนเจียนพูดพลางเป่าลมหายใจออกมาทางปาก

“ครับคุณหนู” หยางฟ่งกล่าวรับคำพร้อมรีบแวะปั๊มน้ำมันลงไปหาซื้อนมอุ่น ๆ มามอบให้กับคุณหนูของเขา

“ต้องลำบากนายแล้วจริง ๆ นะ หยางฟ่ง  นายเองก็ดูแลฉันมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่คิดจะลาออกจากตำแหน่งนี้ แล้วไปแต่งงานมีครอบครัวหรือยังไงกัน?”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยถามพร้อมจิบนมอุ่นไปด้วย

สีหน้าที่ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

“ไม่ละครับคุณหนู  เพราะผมเอ่อ  ผมยังไม่มีแฟนครับ”  หยางฟ่งตอบพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ถามแค่นี้ก็ถึงกับก้มหน้าก้มตาลงเลยหรือ  ตั้งใจขับรถหน่อยสิหยางฟ่ง  ฉันยังไม่อยากจะอายุสั้นหรอกนะ”  หลี่เจียนเจียนกล่าวกลั้วด้วยรอยยิ้ม  การได้พูดจาหยอกล้อคนข้างกายสักนิดนึง  ก็ทำให้เธอพลอยลดความตึงเครียดลงไปได้บ้างอยู่บางส่วนแล้ว

“แล้วตอนนี้นายอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ  ถึงได้บอกว่า

ยังไม่มีแฟนน่ะ  แล้วในตอนนี้เองไม่มีคนที่ชอบพอใจอยู่หรือยังไงกัน?”

หลี่เจียนเจียนถามชวนคุย เพื่อฆ่าเวลาและฆ่าความเงียบยามค่ำคืนวันนี้ไปด้วย

“ผมอายุ 28 ปีแล้วครับคุณหนู  ก็พอมีคนที่ชอบพออยู่บ้าง  แต่ว่ายังไม่มีแฟนครับ”

หยางฟ่งตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะไปทางเขินอายอยู่บ้างสักเล็กน้อย

“แหม น่าอิจฉาคนที่หยางฟ่งชอบจังเลยนะ นายดูแลฉันดีขนาดนี้  แน่นอนว่าสำหรับคนที่นายชอบแล้ว  นายจะต้องดูแลเขามากกว่านี้อีกหลายเท่าเป็นแน่  แล้วนี่ทำไมไม่ซื้ออะไรให้ตัวเองมากินรองท้องบ้างล่ะ  นายต้องหัดดูแลสุขภาพตัวเองด้วยเข้าใจมั้ย”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง  เมื่อเธอไม่เห็นว่าหยางฟ่งจะกินหรือดื่มอะไรเลยแม้แต่น้อย  ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาในการดูแลเธอ  หยางฟ่งต้องอดข้าวอดน้ำไปกี่ครั้งแล้วกันแน่

“เอ่อ  หยางฟ่ง  พอดีเช้าวันพรุ่งนี้  เพื่อนรักสมัย

มัธยมปลายของฉันเขาจะมารวมตัวกันขอพรน่ะ  หากนายมีธุระอะไรก็ไปทำเถอะนะ  เดี๋ยวฉันขับรถไปรวมตัวกับกลุ่มเพื่อนเองก็ได้” 

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง  คนอื่นเขาส่วนมากมักจะมีสาวใช้ประจำตัวในการคอยดูแลรับใช้ต่าง ๆ  แต่เธอกลับมีเพียงหยางฟ่งคนเดียวเท่านั้นที่ทำหน้าที่ดูแลเธอทุกอย่างโดยไม่มีถ้อยคำปริปากบ่นเลยแต่อย่างใด  ชายหนุ่มร่างสูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร  ผิวคล้ำดำแดดแต่แลดูสุขภาพดี  ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่านิ่งเฉยราวกับหุ่นยนต์ไม่แสดงอารมณ์กับคนทั่วไปมีเพียงยิ้มน้อย ๆ ให้กับหลี่เจียนเจียนบางครั้งบางคราเพียงเท่านั้น เขาแต่งกายสะอาดสะอ้านด้วยชุดลำลองที่เธอจัดหามาให้  เพราะเธอเคยบอกกับเขาไปว่าไม่ชอบเขาในลุคใส่สูทผูกไทด์เพราะมันดูเคร่งขรึมและเป็นการเป็นงานมากเกินไป  เธออยากให้เขาเป็นคนปกติธรรมดาเวลาที่อยู่กับเธอมากกว่า

“ผมไม่มีธุระอะไรเลยครับคุณหนู  ผมว่างตลอดครับ”  หยางฟ่งตอบกลับมาน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย

“ฉันเองก็ได้ใบขับขี่มานานหลายปีแล้ว  แต่นายก็ยังไม่ยอมให้ฉันได้ทำอะไรด้วยตนเองบ้างเลย  จนตอนนี้ฉันแทบจะกลายเป็นคนพิการอยู่รอมร่อแล้วนะ  รู้บ้างหรือเปล่า”  หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมยกมือขึ้นมากอดอกเอาไว้หลวม ๆ และทำแก้มป่องออกมาเล็กน้อยอย่างนึกขัดใจ

“ก็มันเป็นหน้าที่ของผมนี่ครับคุณหนู”

หยางฟ่งตอบกลับมาน้ำเสียงอ่อนใจ

“เอาล่ะ ๆ ฉันไม่อยากเถียงกันกับนายแล้ว  ยังไงก็ช่วยแวะที่ภัตตาคารลอยฟ้าห่าวซือหน่อยก็แล้วกัน  ฉันจะพานายไปหาอะไรกินสักหน่อย  ถือว่าฉันเลี้ยงก็แล้วกัน  ห้ามปฏิเสธละรู้มั้ย”

หลังกล่าวจบหลี่เจียนเจียนก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาไขว่ห้างเอาไว้  พร้อมเอนหลังพิงเบาะนั่งรถยนต์หลับตาพริ้มไปในที่สุด

เกลียดเสียจริงกับการที่ถูกบิดาจับคู่ให้กับคนนั้น

คนนี้  เห็นทีว่าเมื่อเช้าวันพรุ่งนี้มาเยือน  เธอคงต้องมู

ขอพรเรื่องความรักดูบ้างสักหน่อยแล้ว

หลี่เจียนไม่รู้ว่าตนเองนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่  รู้ตัวอีกทีเธอก็ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่แล้ว

“เฮ้ย! นี่หยางฟ่งอุ้มเราขึ้นมานอนบนเตียงในห้องเลยอย่างนั้นหรือ?”

หลี่เจียนเจียนพึมพำกับตนเองขึ้นมาหน้าตาตื่น  ปกติเธอมักจะรักษาระยะห่างของตนกับคนอื่นและเพศตรงข้ามเสมอ  แต่กับหยางฟ่งเองเธอกลับบอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกอบอุ่นและไว้วางใจเขามากกว่าคนอื่นไปอีกหลายเท่าตัวนัก  อาจเป็นเพราะว่าเธอกับเขาอยู่ด้วยกันมานานนับสิบปีเลยกระมัง  แต่ทว่า

หยางฟ่งเองก็น่าจะเอ่ยปากส่งเสียงปลุกเธอเสียหน่อย

ไม่น่าจะอุ้มเธอขึ้นมานอนในห้องแบบนี้เลยนี่นา

‘แต่ว่าตายแล้ว ตาย ๆ ๆ นี่มันกี่โมงแล้ว  เธอมีนัดกับเหล่าแก๊งค์เพื่อนสาวเอาไว้ว่าจะไปขอพรด้วยกันนี่นา  ไม่ได้การแล้ว  เห็นทีต้องเร่งมือเข้าหน่อย  เพราะเธอไม่อยากจะไปสายนี่นา’

นึกได้ดังนั้นแล้วหลี่เจียนเจียนจึงได้รีบไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทะมัดทะแมงรัดกุมเหมาะต่อการขึ้นเขา  และโทรบอกให้หยางฟ่งรีบเอารถออกพาเธอไปหาเพื่อน ๆ ในจุดนัดพบทันใด

ทันทีที่พบเห็นว่าเพื่อน ๆ ต่างพากันมาครบแล้ว  หลี่เจียนเจียนจึงได้วิ่งเข้าไปหาเพื่อนรักและโอบกอดแต่ละคนเอาไว้ด้วยความคิดถึง  ทั้งห้าคนต่างจูงมือกันเดินขึ้นเขาไป  พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ  อัพเดตเรื่องราวกันไปตามทางขึ้นเขาโดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย  เมื่อเดินมาถึงสถานที่ขอพรแล้ว  ทั้งห้าสาวจึงได้หยุดการพูดคุยกันลงเพียงเท่านั้น  พร้อมนั่งลงจุดธูปยกมือขึ้นกราบไหว้กล่าวถ้อยคำอธิษฐานขอพรนั้นอยู่ในใจ  หลี่เจียนเจียนไม่รู้

หรอกว่าเหล่าเพื่อนรักนั้นได้พากันกล่าวถ้อยคำขอพรออกไปว่าอะไรบ้าง  ส่วนเธอนั้นได้กล่าวถ้อยคำอวยพรออกไปว่า

“อนาคตข้างหน้านี้  ขอให้เธอได้พบเจอกับคนรัก

ที่ดีพร้อมในทุกด้าน  และรักเธอมากเสียจนยอมตายแทนเธอได้”

ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจอธิษฐานกล่าวคำอวยพรอยู่นี้  เธอก็ได้ยินเซียงลู่เหยากล่าวสวดมนต์อะไรบางอย่าง  จึงได้ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ  ก็คำอธิษฐานของหลี่เจียนเจียนนั้นสั้นแค่นิดเดียวจะให้หลับตานั่งนิ่งอยู่เนิ่นนานได้อย่างไร

แต่ทว่าเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าฟ่านจื่อหลาน  กำลังมีอาการหายใจเข้าออกถี่ ๆ  ราวกับคนขาดอากาศกำลังจะหมดลมหายใจตาย  อีกทั้งยังเริ่มมีผื่นแดงขึ้นไปทั่วตามใบหน้าและร่างกายอีกด้วย  นอกจากนี้เพื่อนของเธอยังได้เอนตัวลงไปกับพื้นเริ่มชักดิ้นชักงอและมีน้ำลายฟูมปากออกมาแล้ว

“จื่นหลาน  นี่เธอเป็นอะไรไป!?”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความตกใจ  ทำให้เพื่อนอีกสองคนที่เหลือลืมตาขึ้นมาจากการสวดมนต์อธิษฐานขอพรในทันที

หลี่เจียนเจียนพบว่าเจียงอีอีไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่กับกลุ่มเพื่อนแล้ว  เห็นทีว่าคำอธิษฐานขอพรของเจียงอีอีนั้น  น่าจะสั้นกว่าของเธอกระมัง  เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเธอจึงไม่เห็นเพื่อนรักอยู่ครบแก๊งค์กันเช่นนี้

แลดูว่าเจินหลีหลี่จะมีสติดีกว่าเพื่อน  เธอรีบเอ่ย

ขึ้นมาว่า “พวกเรารีบพาจื่อหลานไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“เอาสิ”  หลี่เจียนเจียนกล่าวรับคำพร้อมรีบอุ้มเอาฟ่านจื่นหลานให้มาขี่หลังของเธอทันที ส่วนเซียงลู่เหยานั้นยังคงเชื่อมั่นในพลังสายมูของตัวเธอเองอย่างเต็มที่จึงตัดสินใจนั่งสวดมนต์ต่อไปโดยหวังว่าการสวดมนต์ในครั้งนี้ของเธอจะสามารถช่วยชีวิตฟ่านจื่อหลานเอาไว้ได้ 

หลี่เจียนเจียนรีบแบกฟ่านจื่อหลานขึ้นหลังด้วยหวังนำเพื่อนรักไปส่งยังหน่วยแพทย์ที่ใกล้ที่สุด  โดยมีเจินหลี

หลี่ที่รีบออกไปโทรศัพท์หาหน่วยกู้ภัยให้มาช่วยรับฟ่านจื่อหลานด้วยเช่นกัน  แต่แลดูเหมือนว่าบนภูเขาลูกนี้จะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถืออย่างไรหรือก็ไม่ทราบได้ หลี่เจียนเจียนเห็นเจินหลีหลี่ทำหน้ามุ่ยพร้อมสบถออกมาด้วยความหัวเสีย  เพื่อเป็นการช่วยชีวิตของเพื่อนรักแล้ว  หลี่เจียนเจียนจึงไม่อยากรั้งรออะไรอีก  โชคดีที่เธอเป็นนักมวย

อีกทั้งยังออกกำลังกายมาโดยตลอด  แม้ว่าเธอจะมีรูปร่างเล็กและส่วนสูงที่ไม่มากนัก  แต่ก็แข็งแรงพอที่จะให้

ฟ่านจื่อหลานขี่หลังได้  ไม่รอช้าหลี่เจียนเจียนได้รีบวิ่งออกไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว  แต่ในขณะที่เธอกำลังจะวิ่งไปถึงบันไดลงเขาไป  หลี่เจียนเจียนกลับได้สะดุดก้อนหินตกเขาไปในทันที  เธอกรีดร้องเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจกลัว  ภูเขาลูกนี้มีความสูงชันเป็นอย่างมาก  หลี่เจียนเจียนรู้ดีว่าหากเธอตกลงไปแล้วล่ะก็  ร่างกายของเธอจะต้องเละแหลกเหลวเป็นแน่ 

‘โถ่เอ้ย!!  แม้แต่ชีวิตของเพื่อนรักก็ยังให้ความช่วยเหลือเอาไว้ไม่ได้  อีกทั้งยังพาเพื่อนมาตายอีก 

หลี่เจียนเจียน เอ้ย  หลี่เจียนเจียน  เกิดมาร่ำรวยเสียเปล่า  ทำไมเราถึงได้โง่ขนาดนี้นะ’ 

หลี่เจียนเจียนนึกตำหนิตนเองขึ้นในใจก่อนจะหมดสติไปด้วยความรู้สึกตกใจปนนึกโทษตัวเองไปในตัว...