Se connecterจางเย่วชิงหยิบเอาหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้ม ก้อนขนาดเท่าไข่ไก่ที่กลมมน ออกมาจากถุงย่ามของสาวใช้ที่นางสะพายติดตัวมาจากตำหนักชินอ๋อง แล้วยื่นให้เถ้าแก่เนี้ยผู้ที่มีท่าทางสุขุมเรียบร้อย ไม่พูดจาหรือแสดงท่าทีรังเกียจทั้ง ๆ ที่นางสวมใส่อาภรณ์เก่า ๆ ของสาวใช้เข้ามาติดต่อค้าขายด้วย
“หยกจักรพรรดิ!!”
เจิ้งอี้เหมยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังมากกว่าปกติเป็นสองเท่า เมื่อมองเห็นหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้มน้ำงามเป็นหนึ่ง ทั้งยังมีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา
เมื่อตรวจสอบส่องดูอย่างละเอียดก็พบว่าเป็นหยกของจริง ที่ไร้ซึ่งตำหนิใด ๆ จิตใจของเถ้าแก่เนี้ยสั่นไหวรุนแรงด้วยความตื่นเต้นดีใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่นางได้พบเห็นหยกจักรพรรดิที่มีลักษณะสมบูรณ์แบบขนาดนี้
“เจ้าค่ะ ท่านตรวจสอบดูได้เลย หยกชิ้นนี้เป็นของมารดาข้ามีสลักแซ่เดิมของนางเอาไว้ ทั้งยังสลักชื่อของข้าเอาไว้ต่อท้าย รับรองได้ว่าข้าไม่ได้ลักขโมยของผู้ใดมาหลอกขายท่าน เพื่อสร้างปัญหาให้ร้านเฟิ่งหวงอย่างแน่นอน”
น้ำเสียงหวาน ๆ ทว่าหนักแน่นน่าเชื่อถือกล่าวออกไป เพื่อให้เถ้าแก่เนี้ยเชื่อมั่นในหยกของนาง ว่าไม่ได้ลักขโมยของผู้ใดมาทั้งสิ้น
เจิ้งอี้เหมยพลิกดูหยกจักรพรรดิสีเขียวมรกต ที่มีผิวเนื้องดงามมากที่สุดเท่าที่นางเคยพบเห็นมา ตามคำบอกกล่าวของสตรีผู้เป็นเจ้าของหยกก้อนนี้ ก็พบว่าเป็นจริงดังที่กล่าวมา เมื่อนางเห็นแซ่หวางสลักเอาไว้ ต่อท้ายด้วยอักษรคำว่าเย่วชิง
“งดงามมาก และมีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา แม่นางเจ้าจะขายให้ร้านเฟิ่งหวงของข้าจริง ๆ หรือ”
เจิ้งอี้เหมยสอบถามออกไปเพื่อความแน่ใจ เพราะหยกจักรพรรดิน้ำงามและก้อนใหญ่เพียงนี้ ผู้คนส่วนมากมักจะนำไปประมูลกันแทบทั้งนั้น เพื่อให้ได้ราคาที่สูงยิ่งกว่าการฝากขายตามร้านเครื่องประดับ สตรีอายุน้อยผู้นี้อาจจะไม่รู้เรื่องการประมูลนางจึงต้องบอกกล่าวออกไปให้ชัดเจน จะได้ไม่มีปัญหาต่อกันในภายหลัง
“ขายเจ้าค่ะ ข้าไม่ขอปิดบังว่ายามนี้กำลังเดือดร้อนเรื่องตำลึงอยู่มาก อีกทั้งหยกจักรพรรดิที่งดงามและมีขนาดที่ใหญ่เช่นนี้ หากอยู่ในมือของผู้ที่สามารถทำประโยชน์ได้ ย่อมดีกว่าที่ข้าต้องพกติดกายไว้ล่อโจรผู้ร้ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน”
“อืม จริงของเจ้า ข้าจะให้ราคาที่ดีที่สุดแก่เจ้าเป็นแน่ แต่ถ้าหากเจ้าอยากได้ราคาที่ดีกว่าที่ร้านของข้ารับซื้อ เจ้าต้องนำไปลงประมูลที่โรงประมูลแสงจันทร์ ที่ต้องเดินถัดไปอีกสองตรอกเพียงเท่านั้น”
เถ้าแก่เนี้ยเจิ้งอี้เหมยเอ่ยออกไปด้วยความสัตย์จริง เพราะนึกเห็นใจสตรีอายุน้อยที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยตนเอง นางคงจะจำเป็นมากจริง ๆ ถึงได้ตัดสินใจขายสมบัติของตระกูล
“ข้าขายให้เถ้าแก่เนี้ยเจ้าค่ะ เพราะข้าไม่สะดวกนำไปลงประมูลด้วยตนเอง เนื่องจากยามนี้ข้ายังดูแลตนเองได้ไม่ดีพอ หากบุ่มบ่ามกระทำการใหญ่จนเกินตัว อาจเป็นภัยแก่ตนเองในภายหลังได้”
เย่วชิงไม่อยากให้ใครรับรู้ว่านางเป็นใคร และมีหยกจักรพรรดิในครอบครอง เพราะไม่อยากให้ข่าวเล็ดลอดไปถึงจวนตระกูลจาง ทั้งยังไม่อยากให้สวามีหน้าโง่ผู้นั้นรับรู้ความเคลื่อนไหวของนาง ก่อนที่จะได้ลาขาดสิ้นพันธะต่อกันไปตลอดชีวิต
“ข้าชื่นชอบสตรีที่มีความคิดอ่านรอบคอบเช่นเจ้ายิ่งนัก เอาล่ะ ๆ ข้าจะรับซื้อไว้เองและให้ราคาที่ดีแก่เจ้าเป็นแน่ หยกจักรพรรดิก้อนนี้น้ำงามยิ่งนักและมีขนาดที่ใหญ่มาก ข้าให้เจ้า 1,000,000 ตำลึงทอง พึงพอใจหรือไม่”
“พอใจมากแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมากที่กล้าจ่ายในราคาที่สูงเยี่ยงนี้”
เย่วชิงดีใจจนดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางคิดว่าคงขายได้สัก 800,000 ตำลึงทอง ตามความรู้ที่เคยศึกษาเรื่องหยกจักรพรรดิโบราณมาอยู่บ้าง ทั้งยังจะรู้ด้วยว่าในโรงประมูลราคาคงขึ้นไปเป็นล้านตำลึงทองเป็นแน่
“อืม ข้าถูกชะตากับเจ้ายิ่งนัก เลยให้ราคาที่ต่ำกว่าในโรงประมูลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”
“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยมากเจ้าค่ะ” ดวงหน้างดงามหวานละมุนแย้มยิ้มออกมาจนดวงตากลมโตหยีเล็กลง
“เจ้าจะฝากตำลึงเลยไหม สามีของข้าทำร้านรับฝากเงินขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง สามารถนำตั๋วเงินไปขึ้นเงินได้ทุกเมืองที่มีสาขาของร้าน ซึ่งยามนี้ก็มีสาขาครบทุกเมืองแล้ว หากเจ้าเห็นชอบด้วยข้าจะจัดการให้ด้วยตนเอง ส่วนตัวเจ้าก็พกเพียงตำลึงที่เพียงพอต่อการใช้จ่ายไว้ติดกายเป็นพอ”
เมื่อถูกชะตากับสตรีอายุน้อยผู้นี้ เจิ้งอี้เหมยจึงเสนอจัดการเป็นธุระเรื่องฝากตั๋วเงินของนางด้วยตนเอง แม่นางน้อยผู้นี้จะได้ปลอดภัยจากผู้ไม่ประสงค์ดี เพราะตำลึงที่มากมายเพียงนั้นหากมีโจรผู้ร้ายรับรู้คงไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่
วันเวลาผันผ่าน จวบจนกระทั่งสองปีผ่านไป เย่วชิงกับหยางหนิงเฉิงได้ออกเดินทางไปตามหาดอกบัวสีเลือดในกลางป่าลึก ที่ติดแถบชายแดนแคว้นซ่ง ตามที่เย่วชิงตั้งใจเอาไว้เมื่อครั้งย้ายมาปักหลักอยู่เมืองเสิ่นหนานครั้งแรก เพราะเย่วชิงต้องการปรุงยาถอนพิษที่มีประสิทธิภาพสูงที่สุดให้สำเร็จจงได้ ในคราแรกนางตั้งใจจะปรุงยาถอนพิษเพื่อนำไปประมูลหาตำลึงมาเลี้ยงดูผู้ติดตามทั้งสามคน แต่หลังจากแต่งงานกับจวิ้นอ๋องผู้ร่ำรวย นางก็ตั้งใจปรุงเอาไว้ให้สวามีใช้งานกับองครักษ์ของเขา จะได้ไม่มีผู้ใดจากไปเพราะพิษร้าย ซึ่งยามนี้ชายแดนแคว้นซ่งก็เงียบสงบดี เพราะรัชทายาทซ่งฉางอี้ นำสัญญาลงนามที่เป็นหลักประกันฉบับคัดลอก กลับไปให้ฮ่องเต้แคว้นซ่งอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ไส้ศึกที่แฝงตัวอยู่ในแคว้นเหว่ยหยางก็ถูกเรียกตัวกลับแคว้นซ่งทั้งหมด วันนี้เป็นวันที่ห้าของการเดินทางในป่า หยางหนิงเฉิงกำลังอยู่ในอาการคิดถึงคนตัวหอมจนอดทนเกือบไม่ไหว เขาเดินทางรอนแรมในป่ามาห้าวัน ถึงจะได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มทุกค่ำคืน แต่ทว่าไม่สามารถกระทำการสิ่งใดนอกเหนือจากนั้นได้ เพราะต้องพักแรมรวมกับองครักษ์ท
“เย่วเอ๋อร์เจ้าห้ามนึกชื่นชมรัชทายาทในใจเป็นอันขาด ข้าหวงรู้หรือไม่เล่า เขารูปงามจนคุณหนูทั้งเมืองหลวงลงความเห็นว่าเขาเป็นบุรุษที่สตรีหมายปองเป็นอันดับหนึ่ง”เสียงพึมพำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เพราะไม่กล้าสั่งการชายาแสนรักให้ทำตามที่ตนเองต้องการ เนื่องจากหวั่นเกรงว่านางจะอึดอัดใจที่มีสวามีขี้หึงขี้หวงถึงเพียงนี้ เขาก็พึ่งรู้ตัวว่าตนเองเป็นบุรุษขี้หึงเมื่อมีนางเข้ามาในชีวิต“เจ้าค่ะ ข้าจะคิดถึงแต่ท่านพี่เพียงผู้เดียว”กล่าวจบแขนเรียวเล็กก็เข้าไปกอดรัดเอวสอบของบุรุษขี้น้อยใจ ใบหน้างดงามซุกซบอยู่กับกล้ามอกแน่น ๆ ที่นางชื่นชอบ เย่วชิงรู้ดีว่าเขาไม่สบายใจทุกครั้งที่นางต้องพบปะกับบุรุษอื่น ตัวก็โตเพียงนี้ เหตุใดจึงขี้ใจน้อยและขี้หวงอย่างกับเด็กห้าขวบก็มิปาน“อืม ข้าเชื่อใจเจ้า”ข้อนิ้วสากระคายเกลี่ยแก้มเนียนใส ที่วันนี้แต่งแต้มสีสันบางเบาเพิ่มเติม ทำให้ใบหน้าที่หวานซึ้งเป็นทุนเดิมยิ่งงดงามหวานซึ้งยิ่งกว่าเดิม จนจิตใจของเขาแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยามบ่ายมาเยือน รถม้าคันใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ของวังหลวง แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าจวนหลังใหญ่ พร้อมกับรถม้าอีกสองคันที่มีตราสัญลักษณ์ประจำจวนแม่ทัพ และจวนของท่
เมืองหลวง เหยี่ยวสื่อสารสีดำตัวใหญ่ของจวิ้นอ๋องหยางหนิงเฉิง บินมาส่งสาส์นลับสำคัญในตำหนักหลวงเมื่อกลางดึก ที่อุ้งเท้าของเหยี่ยวตัวใหญ่มีสาส์นสีแดงพันหุ้มข้อเท้าไว้อย่างแน่นหนา องครักษ์เงาในสังกัดองครักษ์เสื้อแพรเห็นเช่นนั้นจึงยืนรอรับเหยี่ยวสื่อสาร เพื่อจะได้นำความไปแจ้งแก่หลงขันที ฮ่องเต้หยางหนิงเทียนลุกขึ้นมาจากเตียงบรรทมส่วนพระองค์ ซึ่งวันนี้ไร้ซึ่งสตรีข้างกาย เนื่องจากพระองค์ทรงเหนื่อยล้าจากการทรงงานแทนชินอ๋อง อนุชาที่กำลังล้มป่วยจากอาการตรอมใจ จนกระทั่งไม่สามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายได้เลยสักอย่าง พระองค์จึงรับสั่งให้ชินอ๋องหยางหนิงหลงพักงานราชการทุกอย่าง จนกว่าอาการทางจิตใจจะดีขึ้น งานเอกสารทุกอย่างพระองค์จึงต้องนำมาสะสางแทน ในส่วนงานทางกองทัพจึงมอบหมายให้เป็นหน้าที่ขององค์รัชทายาทหยางเฟยเทียนมาสานต่อ จนกว่าชินอ๋องจะอยู่ในสภาวะร่างกายและจิตใจที่พร้อมรับผิดชอบต่อหน้าที่ เพราะหน้าที่ขุนศึกไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าชินอ๋องหยางหนิงหลงอีกแล้ว เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเสียงเรียกขานจากขันทีคนสนิทอยู่นอกประตูตำหนัก พระองค์จึงลืมตาตื่นขึ้นมาทัน
มือเรียวสาละวนปรุงยาอย่างเร่งรีบ โดยมีจูลี่เข้ามาเป็นผู้ช่วยหยิบจับสมุนไพร ใช้เวลาเพียงไม่นาน เม็ดยาสีเขียวเข้มก็หลอมรวมเป็นเม็ดอยู่ในเตาหลอมยาจำนวนสิบสองเม็ด เย่วชิงต้องเร่งรีบปรุงซ้ำอีกถึงสองรอบเพื่อให้ได้ยาถอนพิษในจำนวนที่มากพอต่อความต้องการร่างบางรีบพุ่งทะยานกลับเข้ามาในจวนย่านชานเมืองเสิ่นหนานของรัชทายาทซ่งฉางอี้ ยาถอนพิษที่พึ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ ถูกป้อนเข้าปากหยางหนิงเฉิงเป็นคนแรก จากนั้นจึงแจกจ่ายให้องครักษ์เจียงหยวนและองครักษ์พยัคฆ์เงาทุกคนอย่างเร่งด่วน เพราะทุกคนอยู่ในสภาพที่กำลังเจ็บปวดส่วนนั้นของบุรุษ จนกระทั่งหน้าเขียวคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดเย่วชิงไม่ได้สนใจนำยาถอนพิษไปมอบให้กับบุรุษทั้งสิบสองคน ที่นั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่อีกฟากฝั่งของห้องโถง เพราะนางต้องการให้หยางหนิงเฉิงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองเหตุการณ์ในครั้งนี้ที่ผิดพลาดต้องยอมรับว่าเกิดจากหยางหนิงเฉิงที่ใจร้อนวู่วาม ทั้ง ๆ ที่ในยามปกติมักจะใจเย็นอยู่เสมอ ทั้งยังใจอ่อนเพียงเพราะคิดว่าสัจจะของบุรุษสามารถใช้ได้กับทุกคน จนตัวเองเกือบเอาชีวิตแทบไม่รอดหรืออาจจะเพราะเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับกลการเมืองระหว่างสองแคว้น เพื่อลดความหว
“ตกลงจวิ้นอ๋อง ข้าจะกลับไปแคว้นของข้าทันทีที่รุ่งเช้ามาเยือน ท่านวางดาบของท่านลงเสียเถิด ทุกสิ่งทุกอย่างข้ารับรู้และยินดีที่จะปฏิบัติตาม เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาใหญ่ไปมากกว่านี้ ตัวข้าก็ไม่ต้องการให้กระทบกับสัญญาลงนามที่ไท่ซ่างหวงทั้งสองแคว้นได้ลงนามต่อกัน” ซ่งฉางอี้เอ่ยออกมาอย่างว่าง่าย หากพิจารณาดูให้ดีจึงจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียง เพราะรัชทายาทผู้นี้ถนัดนักเรื่องการเจรจา แน่นอนว่าเงาดำสายหนึ่งที่หลบซ่อนตัวอย่างมิดชิด ทั้งยังเก็บลมหายใจอย่างดี ย่อมรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในน้ำเสียงที่ได้ยิน “สัจจะลูกผู้ชาย หวังว่าองค์รัชทายาทเช่นท่านจะพึงระลึกถึงอยู่เสมอ” หยางหนิงเฉิงหาใช่บุรุษที่คิดเล็กคิดน้อย ถึงจะมีเขี้ยวเล็บ แต่ก็ไม่ใช่บุรุษที่มีความละเอียดถี่ถ้วนจนกระทั่งเข้าถึงอารมณ์ของผู้อื่นสักเท่าไร เนื่องจากเขาอาศัยอยู่เพียงลำพังมาเนิ่นนานตั้งแต่มารดาตายจากไป สิ่งเดียวที่เขามีจนมากล้นคือพละกำลังทางกายและวรยุทธ์อันล้ำเลิศ เมื่อมองเห็นว่าองครักษ์ในหน่วยพยัคฆ์เงาทั้ง 30 นาย สามารถปิดล้อมจวนหลังนี้เอาไว้จนเสร็จสิ้น บุรุษองอาจที่ถือดาบเตรียมบ
หยางหนิงเฉิงกับหวางเย่วชิงใช้เวลาร่วมกันในห้องอาหารส่วนตัวของเหลาอาหารฟู่เจิง โดยไม่ได้สนใจบุรุษและสตรีการละครพวกนั้นอีกเลย อาหารหน้าตาน่ารับประทานถูกยกมาบริการพร้อมกับสุราเลิศรสกาใหญ่ เย่วชิงตาโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้เห็นของที่เคยโปรดปรานมาตั้งวางอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าอดีตสายลับสาวแห่งองค์กรข้ามชาติ ย่อมมีเรื่องพบปะสังสรรค์ทั้งกับเพื่อนฝูงที่เป็นชายฉกรรจ์เกือบทั้งหมด และร่วมดื่มสังสรรค์กับเป้าหมายที่เข้าไปแฝงตัวในการทำภารกิจอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งเพื่อนฝูงเรียกขานกันว่า ‘เย่วชิงคอทองแดง’ “กินข้าวก่อนเย่วเอ๋อร์จากนั้นค่อยดื่ม ประเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้ สายตาของเจ้าบ่งบอกว่าชื่นชอบการดื่มสุรายิ่งนัก” น้ำเสียงห่วงใยกล่าวขึ้น เมื่อเห็นสายตาตื่นเต้นดีใจของนางที่กำลังจ้องมองกาสุราที่เขาสั่งมาไม่วางตา หยางหนิงเฉิงจดจำได้ว่านางอยากดื่มสุราเลิศรส เขาจึงอยากเอาใจ เพราะดื่มในขณะที่เขานั่งอยู่ด้วยก็ไม่มีสิ่งใดต้องเป็นกังวล “ไม่ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่ข้าไม่ได้ดื่มสุรามานานมากแล้ว พอได้กลิ่นสุราจึงรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยก็เท่านั้น” คนที่บอกว่า







