LOGINบทที่ 19 แผลงฤทธิ์ (2/3)
ตูม!!!
ปร
บทที่ 20 สะสาง (1/2)เปรี้ยง!!!!! ครืน!!!เสียงระเบิดกัมปนาทดังสะท้านป่า! ต้นพลับป่าขนาดใหญ่หักสะบั้นกลางลำต้น และล้มโครมลงมาคลุกฝุ่นต่อหน้าต่อตาเหล่าโจรภูเขาและเด็ก ๆ ที่เห็นภาพฉากอันบ้าระห่ำนี้ ก็ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ทั้งเบิกตาค้างเติ่งด้วยความตื่นตะลึงฟิ้ววว~เศษใบไม้ทั้งสดทั้งเก่าลอยปลิวว่อนไปทั่วอาณาบริเวณ เซียวซือหลิงกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเกิดเสียงดังกร๊อบ แววตาของนางฉายพลังอำมหิตเข้มข้น ทำเอาผู้พบเห็นถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว“ฉีเยี่ยนเซิน... ไอ้เดรัจฉานไร้ค่า... วันนี้ถ้าข้าไม่ได้กระทืบเจ้าจนกระดูกแหลกละเอียด ข้าจะไม่ขอใช้ชื่อเซียว-ซือ-หลิง!”ก้อนแป้งทั้งสี่คนลอบกลืนน้ำลายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาประสานมือสวดภาวนาให้ดวงวิญญาณของบิดาล่วงหน้า เพราะภาพต้นพลับป่าที่หักสะบั้น คือลางบอกเหตุอันชัดเจนว่า... อนาคตอันใกล้ที่กำลังจะมาถึงนี้ บิดาของพวกเขาคงได้กลายเป็นศพที่ตายอย่างอนาถที่สุดในหมู่บ้านอย่างแน่นอนแต่ก่อนที่เซียวซือหลิงจะไปจั
บทที่ 19 แผลงฤทธิ์ (3/3)ความเงียบงันระดับสุสานร้างเข้าครอบงำทั่วอาณาบริเวณ สมุนโจรที่เหลือรอดต่างเข่าอ่อน ทรุดตัวลงคุกเข่าหมอบกราบกรานกับพื้นดิน ร่างกายของพวกมันออกอาการสั่นเทาดั่งลูกนกต้องลมฝน“นายหญิง! นายหญิงขอรับ!! ไว้ชีวิตพวกข้าด้วย! พวกข้ายอมจำนนแล้ว จะยอมสวามิภักดิ์เป็นข้ารับใช้ท่านไปจนตาย! ได้โปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วยเถิด!!” คำพูดเว้าวอนของพวกมันแต่ละตัวช่างน่าขบขันนัก ไม่เห็นพูดจาอวดดีเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักคน‘ฮึ!! เป็นอย่างไรบ้าง! สตรีที่พวกเจ้าคิดว่าอ่อนแอสู้ใครไม่ได้ แท้จริงแล้วคือพญายมที่จะส่งพวกเจ้าลงนรกทีละตัว’“เมตตาพวกข้าเถิดขอรับนายหญิง~” พวกมันโขกศีรษะกับพื้นจนเลือดอาบ สีหน้าของพวกมันแต่ละตัวดูหวาดกลัวเซียวซือหลิงอย่างที่สุด เวลานี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวจองหองเย่อหยิ่ง หากอยากมีชีวิตรอด ก็ย่อมต้องเทิดทูนนางตามกฎของกลุ่มโจร หากผู้ใดล้มหัวหน้าใหญ่ได้ ก็จะได้ขึ้นแท่นเป็นหัวหน้าใหญ่คนต่อไปทันที และมันก็เป็นเช่นนั้น ตอนนี้ในสายตาของชายฉกรรจ์ที่ยังรอดชีวิต ต่างมองว่านางคือน
บทที่ 19 แผลงฤทธิ์ (2/3)ตูม!!!ประตูไม้ซุงหน้าค่ายโจร ถูกถีบจนพังครืนลงมาเป็นหน้ากลอง เศษไม้กระเด็นปลิวว่อนดุจพายุทอนาโดซัดทลาย ร่างของสตรีเพียงคนเดียวเดินฝ่าฝุ่นควันเข้ามา ปรากฏตัวอยู่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าโจรนับร้อยชีวิต“ท่านแม่!!!” เด็กทั้งสี่ร้องผสานเสียงโดยไม่ได้นัดหมาย“มารดามาช่วยแล้ว พวกเจ้าอย่าร้องโวยวายเสียงดังให้ข้าหนวกหู หลับตาให้สนิท แล้วก้มหน้าลงซะ” เซียวซือหลิงเอ่ยเสียงเรียบกับเด็ก ๆ ก่อนจะหันขวับมามองชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ผู้สวมสร้อยคอเขี้ยวหมาป่าแววตาของนาง ไม่ใช่แววตาของหญิงสาวผู้อ่อนต่อโลก แต่คือแววตาของเพชฌฆาตสาวที่พร้อมปะทะกับคนตรงหน้า“เจ้าเองรึ มารดาของพวกมัน!!” หัวหน้าโจรถ่อยเอ่ยทักทายเสียงเหี้ยมเกรียม“ข้าไม่ใช่เพียงมารดาของพวกเขา แต่ยังเป็นมารดาของพวกเจ้าทุกคนด้วย บุตรที่สารเลวเฉกเช่นพวกเจ้า ควรสังหารให้สิ้นซาก!!!” คำพูดแข็งกร้าวนี้ของนาง ทำเหล่าชายฉกรรจ์ถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ส
บทที่ 19 แผลงฤทธิ์ (1/3)เซียวซือหลิงเดินเท้ากลับเข้าสู่หมู่บ้านชนบทอันแร้นแค้น พร้อมด้วยแบกถุงกระสอบป่านที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมาย ในนั้นเป็นวัตถุดิบที่ได้มาจากคลังมิติวิเศษ แต่บางส่วนก็เป็นของที่นางใช้เงินค่าแรงอันน้อยนิดซื้อมาจากตลาดในตัวเมืองในระหว่างที่เซียวซือหลิงจวนจะเดินกลับมาถึงกระท่อม สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นร่างสองสามร่างของชาวบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล ใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนล้วนประดับประดาด้วยความแตกตื่น“แม่นางเซียว ในที่สุดพวกข้าก็หาตัวเจ้าพบเสียที!” ท่านป้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความรีบร้อน ลมหายใจของนางดังหืดหาดเพราะความเหนื่อยล้า“มีอะไรงั้นหรือ ถึงขั้นต้องวิ่งตามหาตัวข้า สามีของข้าผู้นั้นก่อเรื่องอันใดไว้อีก” เซียวซือหลิงหรี่เปลือกตาแคบ การคาดคะเนของนางผิดพลาด คนที่ก่อเรื่องใช่สามีของนางเสียเมื่อไหร่“ไม่ใช่ ไม่ใช่! ไม่ใช่สามีของเจ้า แต่กะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว” ท่านลุงอีกคนเอ่ยสำทับด้วยความรีบร้อน “พะพวก... พวกโจรภูเขาบุกเข้าไปในกระท่อมของเจ้า พวกมันกว้านเก็บเสบียงของเจ้า
บทที่ 18 ฉวยโอกาส (2/2)มารดาเลี้ยงที่ฟางเวยคุ้นเคย นางเป็นสตรีอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และขี้โรค หลายต่อหลายครั้งก็มักเป็นฝ่ายก้มลงกอดขาสามีเอาไว้ เพื่อขอร้องให้เขาเลิกทำตัวเหลวไหลทว่าทุกสิ่งมันผิดจากหลังเท้าเป็นฝ่ามือ!มารดาเลี้ยงที่อาศัยอยู่ร่วมชายคา นางฟื้นคืนจากอาการป่วยหนัก แล้วกลายเป็นยอดสตรีผู้มีพละกำลังมหาศาล อีกทั้งยังหาเสบียงล้ำค่ามาได้เรื่อย ๆ ราวกับเสกสั่งออกมาได้อย่างไรอย่างนั้นอีกทั้งนิสัยของนางที่เคยเป็นสตรีอ่อนหวาน ก็กลายเป็นสตรีแข็งกร้าว พูดจาโผงผางไม่เกรงกลัวสามี อีกทั้งยังลงมือกับสามีได้อย่างเหี้ยมโหด สายตาของท่านแม่ที่มองท่านพ่อเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่เหมือนเฉกเช่นในกาลก่อนทั้งหมดทั้งมวลนี้ มันช่างผิดวิสัยยิ่งนัก ท่านแม่ไม่ได้รักท่านพ่อแล้ว ร่างกายก็ไม่ได้เจ็บป่วยอ่อนแออีกต่อไปแล้ว เช่นนั้น... หากวันใดวันหนึ่ง ท่านแม่เกิดเบื่อหน่ายชีวิตในชนบท เกิดเบื่อหน่ายสามีเส็งเคร็งเช่นท่านพ่อ และเกิดเบื่อหน่ายบุตรนอกสายเลือดทั้งสี่คน แล้วหนีเอาตัวรอดไปเพียงลำพัง พวกนางสี่คนพี่น้องจะทำเช่นไร
บทที่ 18 ฉวยโอกาส (1/2)อาหารเช้าวันนี้เป็นเพียงข้าวต้มธัญพืชต้มเกลือที่เค็มปี๋และมีกลิ่นไหม้ติดก้นหม้อ ฝีมือการเข้าครัวครั้งแรกของฉีเยี่ยนเซิน ช่างย่ำแย่จนแทบกลืนไม่ลงทว่าเมื่อหันไปมองเหล่าสี่หัวใจดวงน้อยของตระกูล ฉีฟ่านผิง ฉีฟางเวย ฉีจิ่งเสวียน และฉีชิวเยว่ พวกเขากลับฝืนตักข้าวต้มไหม้ ๆ เข้าปากพลางลอบอมยิ้มบางเบา แม้รสชาติจะย่ำแย่ แต่นี่คือครั้งแรกในรอบหลายปีที่บิดาของพวกเขา ลงมือทำอาหารและดูแลพวกเขาอย่างเป็นผู้เป็นคน ความอบอุ่นสายเล็ก ๆ ที่ขาดหายไปนาน ก่อตัวขึ้นในใจของเด็ก ๆ อย่างเงียบเชียบหลังมื้อเช้า เซียวซือหลิงเตรียมตัวออกไปทำงานบังหน้า เพื่อหาข้ออ้างดึงเสบียงจากมิติวิเศษ ก่อนจากไปนางไม่ลืมเอ่ยกำชับเสียงเด็ดขาด“ข้าจะออกไปทำงาน ล้างจานชามให้สะอาด ดูแลลูก ๆ ให้ดี ทำงานบ้านให้เรียบร้อย และเมื่อข้ากลับมา อาหารเย็นต้องพร้อมกิน หากเจ้ากล้าตลบหลัง แอบหนีไปบ่อนพนัน ข้าจะตามไปหักขาทั้งสองข้างของเจ้าให้พิการไปชั่วชีวิต!”ฉีเยี่ยนเซินยิ้มประจบประแจง พยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน “ภรรยาวางใจ ข้าจะดูแลบ้







