LOGIN
หว่านชิงเดินออกมาถึงหน้าจวนอ๋อง ก็เห็นคุณหนูใหญ่กู้ซินหยานที่กำลังก้าวลงมาจากรถม้า เมื่อเห็นเช่นนั้นหว่านชิงก็คิดจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่กู้ซินหยานให้บ่าวของนางรีบมาขวางทางเอาไว้
“จะกลับแล้วหรือ? เหตุใดวันนี้ถึงเลิกงานเร็วนักเล่า?” กู้ซินหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง เมื่อก่อนกู้หว่านชิงรังแกนางสารพัด ถูกนางเอาคืนแค่นี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ
เพียะ! กู้ซินหยานฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของหว่านชิงสุดแรง “ข้าถามทำไมไม่ตอบ ได้ข่าวว่ามารดาของเจ้าเปลี่ยนแซ่ใหม่แล้ว เพราะตระกูลฟ่านก็ไม่ต้อนรับ ตระกูลกู้ก็ไม่เหลียวแล ไม่รู้ว่าข้าจะสงสารหรือว่าสมเพชเจ้าดีนะหว่านชิง”
หว่านชิงมองสตรีตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ข้าจะจดจำทุกการกระทำของเจ้าเอาไว้ ข้าจะไม่ตบคืนเจ้าและจะไม่ตอบโต้ด้วยการใช้กำลัง เพราะหากนางลงมือทุกคนจะยิ่งมองว่านางร้ายไม่เลิก นางจะรอเอาคืนอย่างใช้สติปัญญา ดั่งคำที่ว่าแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย นางจะเก็บความเจ็บปวดนี้ เอาไว้เป็นเครื่องเตือนใจให้นางต่อสู้เพื่อกลับมาอย่างสง่างาม
หว่านชิงเดินจากมาทันทีโดยไม่พูดสิ่งใด นางกำลังครุ่นคิดว่าต่อจากนี้จะทำอย่างไรต่อดี จากตอนแรกที่คิดจะเกาะขาทองคำ ยามนี้นางคิดว่าเปลี่ยนขาตนเองให้เป็นทองคำน่าจะง่ายกว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นางมาจากยุค2026 จะกลัวอะไรกับการใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณที่ยังไม่ทันสมัย
ยามนี้นางมีเงินอยู่150ตำลึง นางจะต้องหาบ้านเช่าใหม่และนางต้องรีบคิดวิธีหาเงิน แต่ตอนนี้ร่างกายของนางเหมือนจะมีไข้ คงต้องรีบกินยาแล้วหาบ้านเช่าใหม่
แต่พอเดินมาถึงตลาดเพราะเป็นทางผ่านที่จะกลับไปที่บ้านเช่าของนาง สตรีที่นางเคยทักไปเมื่อนานมาแล้วก็วิ่งมาจับมือนางด้วยความดีใจ
“แม่นางน้อยข้ามาดักรอเจ้าทุกวัน โชคดีจริง ๆ ที่พบเจอเจ้าในวันนี้ วันนั้นข้าตัดสินใจฟังคำทัดทานของเจ้าก็เลยไม่กลับจวน ปรากฏว่ามีโจรมาปล้นจวนข้าจริง ๆ เมื่อไม่มีข้าอยู่โจรก็แค่รื้อข้าวของกระจุยกระจาย ได้ทรัพย์สินไปส่วนหนึ่ง คนในจวนไม่ได้ขัดขืนจึงไม่มีใครเป็นอะไร แม่นางน้อยข้าอยากจะตอบแทนเจ้า เจ้าอยากได้อะไรตอบแทนบอกมาได้เลย” หญิงผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างสำนึกในบุญคุณ เพราะหากหว่านชิงไม่ทักบอกนางในวันนั้น นางคงกลับจวนและขัดขืนโจรจนถูกฆ่าตายไปแล้ว
“ข้ากำลังมองหาบ้านเช่าเจ้าค่ะ”
“ข้าชื่อว่าตงเหม่ยเจ้าชื่อว่าอะไร?”
“ข้าชื่อหว่านชิงเจ้าค่ะ”
“ดูเจ้าอายุยังน้อยเรียกข้าว่าป้าตงเหม่ยก็แล้วกัน หากว่าเจ้าอยากได้บ้านเช่า ข้ามีร้านเก่าที่ไม่ได้ใช้อยู่ท้ายตลาด เพราะทำเลไม่ดีไม่ค่อยมีคนเดิน พอเปิดกิจการจึงไปไม่รอด ข้าทำค้าขายหลายอย่างจึงมีหลายร้าน ข้าจะปล่อยให้เจ้าเช่าราคาถูก ๆ ไปเลย” นางเอ่ยอย่างใจดี หว่านชิงตาโตด้วยความดีใจ สวรรค์นางรอดแล้ว
“ท่านป้าตงเหม่ยขอบคุณมากเจ้าค่ะ ข้าย้ายเข้าอยู่วันนี้เลยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“ได้สิข้าจะพาเจ้าไปดูเดี๋ยวนี้เลย”
เมื่อมาถึงร้านหลังหนึ่งท้ายตลาดที่เป็นเรือนไม้สองชั้น หว่านชิงกวาดตามองด้วยความพอใจ เพราะนางจะทำชั้นบนเป็นที่พัก ส่วนด้านล่างอาจจะค้าขาย นางยังไม่รู้ว่าจะทำอะไร เพียงมีที่อยู่ก็ถือว่าดีมากแล้วอย่างอื่นค่อย ๆ คิดก็แล้วกัน
“ท่านป้าจะคิดค่าเช่าเท่าไหร่เจ้าคะ?”
“เจ้าอยู่ไปก่อนหากถูกใจจะซื้อเลยก็ได้” นางเอ่ยออกมาอย่างใจดีเพราะเริ่มถูกชะตากับหว่านชิง
“จริงหรือเจ้าคะ?” หว่านชิงและอี๋เหยารีบคุกเข่าให้นางทันที เพราะกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจ ตงเหม่ยรีบมาดึงร่างของหว่านชิงให้ลุกขึ้น แต่แล้วจู่ ๆ ภาพนิมิตก็มาปรากฏตรงหน้าหว่านชิงอีกครั้ง
“ท่านป้าสตรีที่มีไฝที่ข้างจมูกด้านซ้าย ที่อยู่ที่จวนของท่าน ท่านป้าต้องระวังนางให้ดีนะเจ้าคะ”
“เจ้าว่าอะไรนะ! เจ้าเห็นอะไร? นางทำอะไร?”ตงเหม่ยเอ่ยถามความตกใจ นั้นมันตงฟางน้องสาวของนางเพราะนางมีไฝข้างจมูกด้านซ้าย
“เอ่อคือ…นางกับเอ่อสามีของท่านป้า” หว่านชิงเอ่ยเพียงแค่นั้น เพราะแค่นี้ป้าตงเหม่ยก็เหมือนจะเดาได้บ้างแล้ว
“นังน้องสารเลว! เจ้าผัวชั่ว! หว่านชิงนี่กุญแจ ข้าขอกลับไปจัดการ น้องชั่วกับสามีเลวของข้าก่อน” เอ่ยจบนางก็เดินตัวปลิวไปด้วยความโกรธแทบไฟลุก หว่านชิงรู้สึกผิดขึ้นมา นางไม่ควรบอกสิ่งที่เห็นให้นางรู้เลย ไม่รู้ว่ากลับไปถึงนางจะจัดการอย่างไร หวังว่านางคงไม่เผาจวนหรอกนะ
จวนเสวียนอ๋อง
ยามนี้นางกำนัลและขันทีมายืนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ พ่อบ้านป๋อเฉิงที่ดูแลบ่าวในจวนครุ่นคิดอย่างแปลกใจว่า ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดสำคัญหรือ ถึงเรียกประชุมกันหมดทั้งจวนเช่นนี้ สีหน้าขององค์ไท่จื่อก็เย็นชาอย่างน่ากลัว ท่านอ๋องก็ไม่ต่างกัน มีใครทำอะไรให้เขาทั้งสองไม่พอใจอย่างนั้นหรือ
“ใครสั่งให้ไปรังแกคุณหนูฉือหว่านชิง” เสวียนอ๋องเอ่ยขึ้นมาด้วยแววตาดุดันสาดประกายความอำมหิตออกมา เมื่อทุกคนได้ยินก็ตกใจจนหน้าซีดเผือดต่างรีบคุกเข่าลงทันที
“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ เอ่อคือ…ไม่มีใครสั่ง หม่อมฉันทำไปเองโดยพลการเพคะ” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยตอบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ทูลท่านอ๋อง โปรดลงโทษกระหม่อม ที่ดูแลบ่าวได้ไม่ดีพอพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านป๋อเฉิงรีบคุกเข่ารับผิดทันที เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนไปกลั่นแกล้งคุณหนูฉือ เพราะนางก็ไม่เห็นพูดสิ่งใดออกมา
“บังอาจนัก!” เสวียนอ๋องตบโต๊ะอย่างเกรี้ยวกราด “จัดการโบยให้หลาบจำ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ทูลท่านอ๋องคุณหนูกู้แวะมาพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าต้อนรับนางก็แล้วกันข้าขอตัว” ไท่จื่อสะบัดชายอาภรณ์เดินจากไปทันทีเพราะใจของเขายามนี้ไม่สงบเอาเสียเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น นึกเป็นเป็นห่วงหว่านชิงอย่างบอกไม่ถูก นางถูกกลั่นแกล้งตลอดระยะเวลาที่มาทำงานอยู่ที่นี่ นางต้องเข้าใจว่าพวกเขาสั่งการลงไปเป็นแน่ นางถึงมีท่าทีโกรธมากขนาดนั้น
“เจ้ารีบตามไปสืบดูหน่อยว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สองปีต่อมางานสมรสถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ ยามนี้หว่านชิงพร้อมแล้วที่จะเป็นไท่จื่อเฟย ส่วนฟู่อี้เหรินก็พร้อมแล้วที่จะเป็นหวางเฟย งานแต่งงานถูกจัดขึ้นพร้อมกันทั้งสองคู่ เพราะเป็นความต้องการของไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยางและหว่านชิงราชสำนักตกแต่งประดับวังหลวงอย่างงดงาม ผ้าแดงถูกปูลงบนพื้นยาวจนถึงหน้าประตูวังคู่แรกเป็นไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยางและฉือหว่านชิง คู่ที่สองเป็นเสวียนหรงจื้อและฟู่อี้เหริน ทั้งสองฝั่งทางเดินมีทหารและขุนนาง ต่างแต่งกายเต็มยศเพื่อร่วมเป็นเกียรติในการสมรสในครั้งนี้ ญาติและคนในรอบครัวของฝั่งเจ้าสาวต่างยืนมองด้วยตาปลาบปลื้มใจ“คำนับฟ้าดิน”“คำนับบิดามารดา”“คำนับกันและกัน จบพิธี”เสวียนอ๋องหลังจากเข้าประตูห้องหอเข้ามา เขาก็ไม่รอช้า รีบจัดการเปิดผ้าปิดหน้าของเจ้าสาวและเริ่มปลดเสื้อผ้าของนางอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเสียงทุบประตูก็ดังขึ้น ปึก! ปึก! “เสวียนอ๋องจะรีบเข้าหอไปไหนกันเปิดประตู ข้าและหว่านชิงขนสุราและอาหารมาดื่มกินกับพวกเจ้า”เสวียนอ๋องกลอกตามองบนอย่างไม่สบอารมณ์ ไท่จื่อท่านนี่มันมารขัดความสุขข้าชัด ๆ แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ไท่จื่อเคยกล่าวขู่เขาไว้เนิ่นนานมาแล้วว่า ว
เช้าของวันใหม่อี๋เมิ่งและอี๋เหยาได้ให้บ่าวจัดเตรียมน้ำอาบให้กับทุกคน แต่ว่าดูเหมือนว่าทุกคนจะยังไม่อยากตื่น เพราะว่าเมื่อคืนกว่าพวกเขาจะพากันไปนอนก็ดึกดื่นค่อนคืน อีหมิงและเลี่ยงซูรีบกลับไปเอาอาภรณ์ชุดใหม่มาให้ไท่จื่อและเสวียนอ๋องให้พวกเขาได้เปลี่ยน แต่ว่าในเรือนใหญ่ยามนี้ยังคงปิดประตูเงียบสนิท หว่านชิงสภาพตอนนี้ เนื้อตัวของนางเต็มไปด้วยร่องรอยของการฝากรักจากไท่จื่อ นางนอนหลับใหลอย่างอ่อนเพลีย ขาของนางพาดอยู่บนใบหน้าของไท่จื่อ ส่วนศีรษะของนางพาดอยู่บนต้นขาของเขา สภาพร่างกายของไท่จื่อก็ไม่ต่างกัน บนลำคอของเขาเต็มไปด้วยร่องรอย ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาจะทำสงครามกันอย่างหนักหน่วง จนยามนี้ไม่มีใครอยากลุกออกมาจากเตียงส่วนเสวียนอ๋องก็ไม่ด้อยไปกว่าคู่ของไท่จื่อ เตียงมีไม่นอน พากันลงมานอนอยู่บนพื้นด้านล่าง ยามนี้ฟู่อี้เหรินนอนก่ายอยู่บนตัวของเขา พวกเขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่สิ่งที่จดจำได้อย่างขึ้นใจก็คือ บทรักอันแสนหวานและเร่าร้อนที่พวกเขาได้มอบให้แก่กันส่วนคู่ของจางไป๋อวี้และฟู่อี้เฉิงพวกเขาตื่นขึ้นมาจัดหนักกันในยามรุ่งสาง จากนั้นก็พากันหลับไปอีกครั้ง ยามนี้คู่รักข้าวใหม่ปลาม
จางไป๋อวี้ ฟู่อวี้เหริน ต่างเข้ามาช่วยหว่านชิงทำอาหารอย่างสนุกสนาน เนื้อย่างไม่ต้องทำอะไรมากเพียงหมักเนื้อใส่เครื่องปรุงก็เป็นอันใช้ได้ หว่านชิงให้จื่อหานซื้อของสดมามากมายหลายอย่าง เนื้อหมู เนื้อวัว กุ้ง ไก่ หว่านชิงกำลังจะทำน้ำจิ้มจึงให้พวกนางช่วยแกะกระเทียม ฟู่อี้เหรินในระหว่างช่วยแกะกระเทียมก็เอ่ยถามหว่านชิงขึ้นมา“หว่านชิงเจ้าบอกว่าเนื้อคู่ของข้าอยู่ในงานเลี้ยงด้วย ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็รู้นะสิว่าเขาคือใคร?” จางไป๋อวี้ได้ยินเช่นนั้นก็ตาโตด้วยความสนใจ รีบเข้ามาเกาะแขนหว่านชิงทันที “หว่านชิงถ้าเช่นนั้นเจ้าช่วยดูเนื้อคู่ให้ข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่ ตอนนี้ดวงชะตาของข้าอาจเปลี่ยนไปแล้ว” หว่านชิงพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบไปล้างมือแล้วกลับมาจับมือของจางไป๋อวี้ ภาพในนิมิตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง หว่านชิงยกยิ้มด้วยความพอใจ เนื้อคู่ของนางคือพี่ชายของฟู่อี้เหรินอย่างนั้นหรือ “เนื้อคู่ของพวกเจ้าทั้งสองคนก็อยู่ที่นี่ด้วย” หว่านชิงเอ่ยยิ้ม ๆ“อยู่ที่นี่!” พวกนางร้องออกมาด้วยความตกใจ“หว่านชิงเจ้าบอกมาเถอะว่าพวกเขาเป็นใคร” พวกนางรีบพุ่งมาจับแขนของหว่านชิงคนละข้าง แล้วส่งสายตาออดอ้อนมาให้ทันที
สามวันต่อมาทางราชสำนักก็ออกมาติดประกาศ ความผิดของเหล่าขุนนางและบทลงโทษ หลี่ซูเผิงถูกถอดจากตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีและให้ติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีหลี่จงหยวนกรมยุติธรรมโทษติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีโจวหยางเฉิงโทษติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีสวี่ซูเฉินโทษติดคุกตลอดชีวิต ส่วนคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เป็นขุนนางแต่ได้ทำความผิด โทษติดคุก20ปี ประกาศต่อมาคือการประกาศยกเลิกการหมั้นหมาย ระหว่างคุณหนูโจวอวิ๋นเยว่และไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยาง ประกาศต่อมาเป็นการประกาศยกเลิกการหมั้นหมาย ระหว่างคุณหนูสวี่ซูหรานและเสวียนอ๋อง เสวียนหรงจื้อประกาศต่อมาคือการประกาศ ให้มีการยกเลิกการค้าขายทาส หากตรวจพบว่ายังมีคนลักลอบค้าขาย จะถือว่ามีความผิดอย่างร้ายแรง โทษคือประหารชีวิต เมื่อมีประกาศออกมาเช่นนี้ บรรดาพ่อค้าทาสจำเป็นต้องเดินทางมาพบกับอวี้สื่อต้าฟู เพราะยามนี้ทาสที่พวกเขาซื้อมามีเป็นจำนวนมาก หากทางการประกาศออกมาเช่นนี้ หากว่าพวกเขาต้องปล่อยทาสไป พวกเขาย่อมขาดทุนไม่ใช่น้อยเลย หว่านชิงรับฟังปัญหาของพวกเขาอย่างเข้าใจ การค้าขายทาสมีมาอย่างยาวนาน จู่ ๆ มาประกาศให้ยกเลิก พ่อค้าย่อมตั้งตัวไม่ทัน“ทางการจะช่วยชดเชยเงินที่พวกท่านจ่ายไป แต่ต
หว่านชิงยิ้มออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้าเช่นนั้นข้าขอเลือกคนที่ตรวจดูดวงชะตาให้ก็แล้วกัน คุณหนูฟู่อี้เหรินท่านอยากตรวจดูเนื้อคู่ของท่านหรือไม่?” ฟู่อี้เหรินหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่ก็พยักหน้าแล้วก้าวออกไป หว่านชิงเอื้อมมือไปจับมือของนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“คุณหนูฟู่เนื้อคู่ของท่านอยู่ในงานเลี้ยงนี้ด้วยเจ้าค่ะ” พอจบคำพูดของหว่านชิง ฟู่อี้เหรินก็ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ฟู่อี้หยางและฟู่อี้เฉิงรีบมองหาบุรุษที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้ทันที หลายตระกูลที่พาบุตรชายมาด้วยต่างรู้สึกตื่นเต้น เพราะว่าตระกูลฟู่ร่ำรวยมาก หากใครได้เป็นลูกเขยคงสบายไปทั้งชาติ“บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์สีเข้ม นิสัยส่วนตัวชอบปั้นหน้าดุเย็นชาราวกับเจ้าชายน้ำแข็ง” หว่านชิงจงใจที่จะไม่เปิดเผยออกไปมากนัก ไท่จื่อที่รู้อยู่แล้วว่าคนผู้นั้นเป็นใครก็หลุดขำออกมาอย่างเก็บอาการไม่อยู่“เจ้าขำเช่นนี้เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร?” เสวียนอ๋องหันมาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์“ข้าขำคำพูดของนางต่างหากเล่า นางไม่ได้บอกข้าแล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร แต่ว่าเจ้าดูบุรุษผู้นั้นสิตรงตามคำทำนายของนางทุกกระเบียดนิ้วเล
“หากเป็นสหายกันแล้ว ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าหว่านชิง ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่าอี้เหรินและข้าก็อยากให้เจ้ามานั่งกับข้า” ฟู่อี้เหรินเริ่มประหม่าขึ้นมาทันที นางเป็นคนกระโดกกระเดกไม่เรียบร้อย หากต้องมานั่งร่วมกับเชื้อพระวงศ์ นางกลัวว่าจะทำให้บิดาขายหน้า หว่านชิงจับมือของนางมากุมเอาไว้ “ไม่ต้องกังวลทำตัวตามสบาย ก็แค่เชื้อพระวงศ์มีอะไรน่ากลัวกัน” ประโยคหลังนางเอ่ยเสียงเบา แต่ทว่าไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยางก็ยังได้ยิน เขารีบยกมือมาบีบแก้มของนางเบา ๆ โดยไม่สนสายตาของผู้ใดเลยสักนิด ในเมื่อวันก่อนเขาประกาศออกไปแล้ว จะต้องมากังวลสิ่งใดอีก อย่างไรนางก็คือว่าที่พระชายาของเขา “ลิงทโมนน้อยอย่าดื้อให้มันมากนัก” “งื้อ…” หว่านชิงรีบมาจับมือของเขาเอาไว้ “ก็ดื้อแต่กับพระองค์ผู้เดียว” เขาได้ฟังก็ยิ้มออกมาเต็มใบหน้า ภายในใจเบ่งบานราวกับดอกไม้ได้รับหยาดฝน น่ารักจริง ๆ ลิงน้อยของข้า หากอยู่กันเพียงลำพังเขาคงดึงนางมากอดเอาไว้แล้ว รอกลับถึงจวนเขาจะกอดนางให้หนำใจ ฟู่อี้เหรินมองท่าทีของพวกเขาสองคนก่อนจะยิ้มออกมา พวกเขาสองคนชอบพอกันหรอกหรือ ถ้าเช่นนั้นนางก็คือว่าที่พระชายาหรือที่เรียกว่าไท่จื่อ







