LOGINมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
ตามคาด พวกนางมาที่นี่เพราะเรื่องนี้จริงๆ ซูหวั่นใช้ร่างเล็กๆของตัวเองขวางประตูเอาไว้ เพื่อไม่ให้แม่เฒ่าเซี่ยงได้เข้ามา“ท่านย่า ท่านย่าพูดอะไรน่ะ ไข่เน่าอะไรกัน” “นังเด็กบ้า แกยังจะเสแสร้งอีก ไข่เน่าพวกนั้น แกจะต้องเป็นคนทำแน่ๆ!” นางหวางชี้ไปที่นางพร้อมกับก่นด่าออกมา นางถูกนำตัวไปที่สถานีเทศม
“ป้าฟางคะ ข้าขอตัวกลับก่อนนะ” ในขณะที่ป้าฟางกำลังยุ่งอยู่กับการตักกับข้าวใส่จาน พลางตอบรับกลับมาว่า“อ้อ ได้ๆโก่วต้านไปส่งพี่อาหวั่นเร็วเข้า!” ซูหวั่นเดินไปที่บ่อน้ำ และตักน้ำเต็มถัง จากนั้นโก่วต้านก็เดินมาพร้อมถังไม้เล็กๆ“พี่อาหวั่นครับ แม่ข้าให้ข้ามาช่วยพี่น่ะ” ซูหวั่นกล่าวขอบคุณ
แต่นางก็ไม่อยากจะให้สามีเป็นคนกลางที่ลำบากใจ จึงยอมให้ซูหวั่นไป และกำชับนางว่าต้องระวังความปลอดภัยด้วย เมื่อมาถึงบ้านใหญ่ ซูหวั่นก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันมาจากในบ้านขณะที่นางยังอยู่ในลานบ้าน พ่อเฒ่าซูกำลังกดเสียงเพื่อสั่งสอนแม่เฒ่าเซี่ยง น้ำเสียงมีความสั่นเทาอยู่เล็กน้อย“ยายแก่ เห็นเงินจนบ้าไปแ
ซูหวั่นรับผ้าเช็ดหน้ามาและเช็ดน้ำตาไม่กี่หยดที่หางตา ล้างมือและทำไส้หมูและหัวหมูต่อไป นางหลี่รู้สึกกังวลเล็กน้อย นางนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเหม่อลอย และมองไปทางบ้านใหญ่เป็นครั้งคราว สิ่งที่แม่เฒ่าเซี่ยงได้พูดมาเมื่อครู่นี้ นางได้ยินหมดแล้ว หลินหยวนไว่เป็นคนแบบไหนนางก็รู้อยู่แก่ใจดี แค่คิดไ







