บทที่ 9 ซ่งเฟยหลง

บทที่ 9 ซ่งเฟยหลง

ซ่งเฟยหลงพยายามที่จะไม่ฟังเสียงแม่ของตัวเอง อีกทั้งในใจก็ไม่ยอมรับความคิดนี้ เขารู้ดีว่าหลินเพ่ยหลันเป็นคนที่พยายามอย่างหนักเพื่อปรับตัวเข้ากับชีวิตในบ้านซ่ง แม้จะมีอุปสรรคแต่เธอก็ยังคงพยายามทำดี และทำงานทุกอย่างที่สามารถทำได้เพราะไม่อยากเป็นภาระให้ใคร นั่นคือเหตุผลที่ต่อให้แม่จะพูดโน้มน้าวมากเท่าไร ชายหนุ่มก็ไม่ยอมหย่า

“ผมว่าแม่เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับ” ซ่งเฟยหลงตอบกลับเพียงสั้น ๆ เหมือนทุกครั้งที่แม่เขาบอกแบบนี้

“หึ ลูกก็เป็นแบบนี้ทุกที ไม่เคยฟังแม่แก่ ๆ คนนี้บ้างเลย” 

นางหยางเจี่ยได้ฟังคำตอบก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาซ่งเฟยหลงก็เป็นเช่นนี้ หากยึดมั่นที่จะทำสิ่งใดแล้วก็จะไม่ยอมละทิ้งเด็ดขาด

แม้ว่าการแต่งงานของทั้งสองคนจะเป็นการแต่งงานที่ซ่งเฟยหลงไม่ได้คิดไว้ก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ยังยืนยันที่จะดูแลหลินเพ่ยหลันอย่างดีที่สุด และนั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความห่วงใยที่เขามีต่อเธอ

เวลานี้แม้จะอยู่ในร่างของหลินเพ่ยหลัน แต่เก็ยังคงไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าเขาคือสามีของเธอ เพราะคนที่แต่งงานกับเขาไม่ใช่เธอเสียหน่อย แต่เป็นหลินเพ่ยหลันต่างหากล่ะ

“เพ่ยหลันควรจะพักผ่อนให้มาก จะทำอะไรก็ให้บอกพี่ ทุกอย่างให้พี่จัดการเอง เข้าใจไหม” ซ่งเฟยหลงหันบอกภรรยาเสียงนุ่ม

ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ขอบเตียงมองดูหลินเพ่ยหลันด้วยแววตาที่แสดงถึงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน นั่นเพราะรู้ว่าเวลาที่เขาไปทำงาน เธอที่อยู่บ้านจะต้องรับความกดดันจากผู้เป็นแม่สามีมากมายเพียงใด

หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ และในใจก็ค่อย ๆ เริ่มเกิดความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยขึ้นมาเล็กน้อย เธอได้ยินเสียงของซ่งเฟยหลงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและจริงใจ ทำให้รู้สึกถึงการอยู่ร่วมกันในฐานะคู่สมรส แม้เธอจะยังไม่ยอมรับความเป็นสามีภรรยานี้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าซ่งเฟยหลงเป็นคนที่มีน้ำใจและห่วงใยในตัวภรรยาตาบอดอย่างมาก

“พี่ไปทำงานก่อนนะ” ซ่งเฟยหลงกล่าวก่อนที่จะออกไปทำงานในช่วงบ่าย ขณะที่นางหยางเจี่ย ก็ยังคงทำท่าทีหงุดหงิดและฮึดฮัดใส่ แต่ในที่สุดก็ยอมเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องโดยดี ทิ้งให้หลินเพ่ยหลันอยู่ในห้องคนเดียว

เมื่อเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศภายในห้องนั้นสบายขึ้น แม้จะนึกถึงคำบ่นจากแม่สามีอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สนใจที่จะใส่ใจมากนัก

‘ถ้าไม่เหนื่อยก็บ่นไปเถอะ อย่าคิดว่าฉันคนนี้จะสนใจ’

เมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้ว ความเงียบสงบก็เข้ามาแทนที่ หญิงสาวจึงได้เริ่มตั้งสติและเริ่มคิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน แต่เธอรู้ว่าในตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุด คือการปรับตัวและมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดีที่สุดในร่างหลินเพ่ยหลัน หญิงตาบอดในยุค 70

ก่อนหน้าที่จะมาเข้าร่างนี้นลินไม่ค่อยคุ้นชินกับโลกในความมืดนี่ แต่เหมือนกับว่าร่างกายนี้คุ้นชินมานาน น่าแปลกตรงที่เพียงแค่ไม่กี่วันเธอก็เดินเหินสะดวก ร่างกายรู้จักวิธีเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว แม้จะมองไม่เห็นก็ตาม ระยะทางระหว่างเตียงถึงประตูห้องที่เธอเคยรู้สึกเป็นอุปสรรค กลับกลายเป็นทางที่คุ้นเคยและสามารถเดินไปถึงได้อย่างง่ายดาย

นอกจากนี้สัมผัสอย่างอื่นของเธอก็เฉียบคมขึ้นอย่างชัดเจน เสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านไปมา เสียงของน้ำไหลที่ดังอยู่ใกล้ ๆ เสียงของการเคลื่อนไหวของผู้คนในบ้าน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอสามารถจับทุกการเปลี่ยนแปลงได้ ถึงแม้ว่าสิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยก็ตาม เรื่องการได้กลิ่นยิ่งชัดเจนกว่าเดิมมาก เธอสัมผัสได้แม้กระทั่งกลิ่นของสิ่งของที่อยู่ไกลออกไป แม้ว่าโลกภายนอกจะมืดมิด แต่ภายในจิตใจของเธอกลับมีภาพที่ชัดเจนของสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว

การทำอาหารเช้าง่าย ๆ อย่างนึ่งซาลาเปาหรือการห่อเกี๊ยว ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอไปแล้ว ในเวลาที่ผ่านมาไม่กี่วันความสามารถในการใช้มือและรู้สึกถึงสัมผัสของเนื้อสัมผัสต่าง ๆ ทำให้เธอสามารถเตรียมอาหารได้อย่างคล่องมือ เธอเรียนรู้ที่จะจับซาลาเปาอย่างเบามือและห่อเกี๊ยวด้วยความชำนาญ โดยไม่จำเป็นต้องมองเห็นสิ่งที่ทำ เธอรู้สึกถึงน้ำหนักรวมถึงลักษณะของแป้งและไส้ที่อยู่ภายใน เพียงแค่รู้สึกก็สามารถปรุงอาหารให้อร่อยได้

ในขณะที่เธอยืนอยู่ที่โต๊ะทำอาหาร เสียงน้ำเดือดในหม้อและกลิ่นหอมของอาหารที่ค่อย ๆ ปล่อยออกมานั้น ทำให้เธอรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก การได้ทำอาหารด้วยตัวเองแม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถมองเห็นได้ ก็ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาและรู้สึกถึงความสำเร็จ ที่อาจไม่เคยรู้สึกมาก่อน นั่นออกจะทำให้รู้สึกภูมิใจมากกว่าเมื่อก่อนเสียด้วยซ้ำ

เวลานี้เธอรู้สึกว่าค่อย ๆ ได้กลายเป็นหลินเพ่ยหลันอย่างสมบูรณ์แล้ว และเริ่มรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าในบ้านนี้ยังมีคนที่เข้าใจและยินดีที่จะช่วยเหลือเธอ แม้ว่าแม่สามีจะรังเกียจที่เธอพิการและชอบพูดจาเหน็บแนมอยู่ตลอด แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเธอเหมือนอย่างแม่เลี้ยงเลยสักครั้ง

ส่วนพี่สะใภ้และน้องสาวของซ่งเฟยหลงนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใจคอคับแคบ บางครั้งยังช่วยเธอจัดการนั่นนี่ด้วยความมีน้ำใจและสงสารในชะตากรรมของเธอ

“เอาล่ะ ในเมื่อสวรรค์อยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่ ต่อไปนี้ฉันจะไม่เป็นนลินอีกต่อไปแล้ว แต่ฉันจะเป็นหลินเพ่ยหลันให้ดีที่สุด” หญิงสาวพูดออกมาเบา ๆ คล้ายกับบอกตัวเองและเริ่มทำงานบ้านต่อไปอย่างสบายใจขึ้น

ในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่หลินเพ่ยหลันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและเตรียมผักสำหรับทำอาหารเช้าอยู่ จ้าวจินเยว่ก็เดินเข้ามาในห้องครัว พลางมองหลินเพ่ยหลันที่กำลังเตรียมผักอยู่ ก่อนจะรู้สึกว่าสงสารหญิงตาบอดคนนี้ที่นั่งทำอาหารอยู่คนเดียว

“เพ่ยหลัน เดี๋ยววันนี้พี่ช่วยทำอาหารเช้านะ” จ้าวจินเยว่ พูดด้วยเสียงสดใส ขณะที่เธอเอาผ้าขนหนูมาเช็ดมือแล้วเดินเข้ามาหาน้องสะใภ้

หลินเพ่ยหลันรู้สึกดีใจที่มีคนช่วยเหลือ แต่ทว่าเธอส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นการปฏิเสธ ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ แม้ฉันจะยังไม่ค่อยชินกับการทำอาหารมากนัก แต่ว่าฉันทำได้ พี่เตรียมตัวไปทำงานเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้พี่ก็ไม่ได้มีงานอะไรมากมาย ให้พี่ช่วยก็แล้วกัน จะได้เสร็จเร็ว ๆ” จ้าวจินเยว่เอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มให้แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็น ก่อนจะหันไปเรียกน้องสาวของสามีให้มาช่วยด้วยอีกแรง “ชุนเป้ย มานี่เร็ว มาช่วยสะใภ้สามทำอาหารเช้ากัน”

ซ่งชุนเป้ยเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส ก่อนจะถามขึ้น “มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะพี่สะใภ้”

“พอดีว่าพวกเราจะทำซาลาเปาและเกี๊ยวกันน่ะ มาช่วยหน่อยนะ” จ้าวจินเยว่ตอบกลับ จากนั้นสามสาวก็เริ่มทำอาหารเช้าด้วยกัน

หลินเพ่ยหลันยิ้มอย่างอ่อนโยน ในขณะที่พี่สะใภ้ใหญ่กับซ่งชุนเป้ยช่วยกันเตรียมแป้งและไส้ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เกิดขึ้นในห้องครัวนี้ เสียงหัวเราะและการพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองสร้างบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกว่าไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

“พี่สะใภ้สาม ปกติแล้วตอนอยู่ที่บ้านหลินพี่ทำอาหารบ่อยใช่ไหม นี่ขนาดพี่มองไม่เห็น ยังทำได้คล่องขนาดนี้ ฉันล่ะนับถือพี่จริง ๆ ” ซ่งชุนเป้ยถามขึ้นมาอย่างชวนคุย ขณะที่มือของเธอก็ขยับทำแป้งเกี๊ยวไปด้วย

“จริง ๆ แล้วตอนที่อยู่บ้านหลินน่ะ ฉันต้องทำงานบ้านทุกอย่างรวมทั้งทำอาหารด้วย ก็เลยทำได้โดยไม่ติดขัดอะไร” หลินเพ่ยหลันตอบกลับมาอย่างไม่คิดอะไร และเธออยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอไม่ใช่คนไร้ค่า เพียงแค่เพราะเธอตาบอด!!