11.เพื่อที่นอน

“โอ๊ะ! นั้นไง”

อลิสเดินออกไปไปที่ต้นไม้ที่ตัวเองหมายตาจะเอาผลของมันทำทำเป็นที่นอนอันใหม่ พอมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีคนมาสนใจเธอเลยแม้แต่คนเดียวเพราะแถวนี้เป็นแถวรอบรั้วของเผ่าคนส่วนใหญ่ที่จะมาก็มีเพียงแค่เพราะมาเก็บผลไม้ไปกินตอนไม่มีเนื้อให้กินเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าไม่มีคนเจ้าของร่างบางที่ดูภายนอกจะเป็นคนที่ไม่มีเรี่ยวมีแรงเท่าไรนักจัดการปีนต้นไม้ต้นไม้ใหญ่

อึบ ฮึบ เราเก่งมากแค่ต้นไม้แค่นี้เรา ทำได้อยู่แล้ว ฮืบ…

เหนื่อย…อะ

อีกนิดเดียว ท่องเอาไว้ว่าเพื่อที่นอน เพื่อที่นอนนุ่มๆ ที่นอนสบายๆ ที่นอนจ้า ที่นอนต่อเลย

อ่ะได้แล้ว แต่สูงเหมือนกันนะเนี่ยจากตรงนี้ถ้าเราตกลงไปจะตายไหมว่ะเราคงจะไม่ตายซ้ำตายซ้อนหรอกใช่ปะ

ร่างบางที่สวมกางเกงตัวใหญ่กับเสื้อหนังสัตว์ที่เด่นสะดุดตามากกว่าคนในเผ่าปีนขึ้นไปประมาณหนึ่งเพียงแค่ปีนไปจนถึงกึ่งกลางของลำต้นที่มีกิ่งก้านสาขาแยกย้ายกันไป อลิสมองเพื่อดูว่ากิ่งก้านอันไหนที่แข็งแรงและรับน้ำหนักของเธอได้อีกส่วนหนึ่งคือดูว่ามีนุ่นเยอะมากแค่ไหน

ทางขวาเยอะกว่าเอาตรงนี้แหละ

อลิสที่เห็นกิ่งที่ดูแข็งแรงพอสมควรและมีนุ่นอยู่ใกล้ๆ พอที่ร่างเล็กๆ อย่างเธอกระดึบไปได้แบบไม่ต้องกลัวตก

“ได้สักที”

ตุบๆๆ

นุ่นที่มีรูปทรงวงกรีดปลายหัวและท้ายแหลมตกลงมาจากบนต้นไม้ด้วยฝีมือของคนที่ปีนอยู่บนต้นไม้เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ตนต้องการตกลงสู่พื้นดินแล้วร่างเล็กก็ค่อยปีนกลับลงมา พอดีกับที่คนอื่นเดินมาพอดีก็ต้องหยุดเดินเพราะเห็นอะไรบางอย่างกำลังปีนลงมา

“เจ้าทำอะไรอยู่เหรอบาน่า”

“นั้นสิ เจ้าจะเอาเจ้านี้ไปทำอะไร มันไร้ประโยชน์นะกินก็ไม่ได้ด้วย” เพศเมียทั้งสองคนคนที่เดินผ่านมาพอดีถามขึ้นเมื่อเห็นว่าบาน่าที่ตนรู้จักในตอนนี้กำลังปีนลงมาจากต้นไม้ที่ไร้ประโยชน์อยู่ทำให้อลิสต้องทำหน้าที่อธิบายแทน เชนมองมาที่อลิสสลับกับเจ้าผลที่ร่างเล็กไปเก็บมาด้วยความสงสัย

“จะเอามันไปทำที่นอนนะ”

“ที่นอนเหรอ? ปกติก็นอนไปเลยไม่ได้เหรอที่บ้านของข้าก็นอนลงไปเลยนะ” ลูฟาที่ไปเดินมาพร้อมกับเชนได้ยังไงก็ไม่รู้เพราะตอนแรกยังอยู่กับยัยนมเล็กอยู่เลย

“ก็ได้นะ แต่มันปวดหลังนี้น่าอีกอย่างจะดีกว่าถ้าได้นอนในที่นุ่มๆ อีกอย่างบาไกเวลากลับมาเหนื่อยๆ จะได้นอนหลับสบายไงว่าแต่พวกเจ้ามีอะไรกันหรือเปล่า”

“คือพวกข้าเห็นว่าเจ้าใส่อะไรก็ไม่รู้ขานะมันคืออยากจะมาถามเจ้านะว่าพอสอนข้าได้ไหม” เชนบอก “มันคือกางเกงนะส่วนนี้ก็เสื้อจะให้ใส่แค่นั้นมันไม่ดีนะรู้ไหมที่นี่นะมีอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมดเลยมันอาจจะทำให้พวกเจ้าป่วยก็ได้นะรู้ไหม”

“ (( (O0O) )) ”

เราพูดอะไรแปลกไปหรือไงทำไมถึงมองเราแบบตกใจอย่างนั้นล่ะ

“จริงเหรอ เจ้าพูดจริงอย่างนั้นเหรอ”

สุดท้ายก็ต้องมาอยู่ที่หน้าบ้านท่านผู้เฒ่าจนได้เพราะท่านผู้เฒ่าเห็นว่าเราเป็นหนึ่งในคนที่จะต้องรับตำแหน่งด้วยและยายแก่ก็บอกมาว่ารู้อยู่แล้วเพราะบาไกมาบอกเรื่องกางเกง ทำให้กางเกงเป็นปัญหาระดับเผ่าไปแล้วจนสุดท้ายก็ต้องมาสอนทำกางเกงกับเสื้อผ้าสบายๆ

“แบบนี้เหรอ” คนแรก

“ถ้าไม่สวมเจ้ากางเกงข้าจะป่วยจริงๆ เหรอ” (T-T)

“จริงจ้ะ ทำแบบนั้นแหละต่อเลย”

โอ๊ย! เหนื่อยอีกนิดเดียวเราแค่สอนทำตอนแรกเท่านั้นแหละนะอีกอย่างพอสอนเสร็จก็ให้คนที่อยู่ตรงนี้ 3-4 คนไปสอนต่อ

“ข้าจะทำกางเกงให้ตัวผู้ของข้า” หนึ่งในสี่คนพูดขึ้นมาพร้อมชูผ้าที่ยังถักไม่เสร็จขึ้นมา “ท่านผู้เฒ่าอยากได้ไหมข้าจะได้ทำให้” อลิสหันไปมองยายชราด้วยความเป็นห่วงเพราะยายแกไม่ไปไหนเลยเอาแต่มองตลอดเวลา

“เอาสิ ขอบใจเจ้ามากบาน่า”

“ไม่เป็นไรท่านเป็นถึงท่านผู้เฒ่า ถ้าท่านเป็นอะไรขึ้นมาคงไม่ดีแน่เลยอีกอย่างข้าจะทำเสื้อนอนเพิ่มอยู่แล้วด้วย”

เราแค่เอากางเกงกับเสื้อแค่ถักให้มันเย็บติดกันก็น่าจะพอ พอทำเสร็จก็ทำเสื้อตัวยาวที่ยาวไปถึงเข่าด้วยมันชื่อเรียกว่าอะไรนะ ชุดคลุมใช่ไหมจะอะไรก็ช่างเถอะดีนะเนี่ยที่ท่านผู้เฒ่ามีผ้าเยอะเลยไม่ต้องใช้หนังสัตว์

“แบบนี้ข้าคงต้องไปเอาผ้ามาเพิ่มแล้วสินะ ไม่คิดว่ากางเกงจะสำคัญแบบนี้เลยบาน่าเจ้าสมแล้วที่ข้าเลือกมาเป็นผู้สืบทอดของข้า”

ยายชราพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบผ้ามาเพิ่มส่วนอลิสก็ทำสีหน้าไม่เข้าใจว่าจะเรียกว่าเทพสามตาทำไมเพราะในเมื่อเทพสามคือคนที่สามารถทำให้เผ่าอยู่รอดไปได้และอีกอย่างเธอก็ไม่มีญาณทิพย์ด้วยนะแค่ฉลาดเท่านั้นเองอีกอย่างก็ไม่ได้มีแค่เธอเพราะคนที่จะมาชิงตำแหน่งนี้ก็มีคือซาซ่า

เอ้า! เสร็จแล้ว เสร็จสักทีทีนี้เราก็ไปทำงานของเราต่อได้แล้วล่ะนะ

“งั้นข้าไปนะต้องไปทำที่นอนเพิ่มด้วยนะต้องไปแล้ว”

“เจ้านั้นเอาไปทำที่นอนได้ด้วยอย่างนั้นเหรอ”

“บาน่าบอกว่าจะทำให้ที่นอนนุ่มขึ้นนะ เวลานอนจะได้หลับสบายเพศผู้ของบาน่าจะได้นอนสบายด้วยนะ”

เชนกับลูฟาอธิบายทำให้เพศเมียคนอื่นที่อยู่กันประมาณ 4-5 คนหันไปมองด้วยดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้ยินเพราะถ้าทำให้เพศผู้ของตัวเองสบายขึ้นเวลาหายเหนื่อยก็เป็นเรื่องที่เพศเมียต้องทำอยู่แล้วด้วย

“ให้พวกข้าไปช่วยไหม”

กาเร็ตพูดแบบเอียงอายอลิสหรือบาน่าที่ตอนนี้เริ่มมีเพื่อนสนิทแล้วนั้นคือเชน แกรนกับกาเร็ตส่วนลูฟาถึงจะนิสัยดีแต่ก็ชอบอยู่กับซาซ่าซะส่วนใหญ่

ทำไมพวกนางต้องทำทีเป็นอายด้วยหรือว่าเกรงใจเรา ทีอย่างนี้ละมาอายไม่ต้องแล้วมั่งเกาะเป็นปลิงขนาดนี้ไม่ต้องพูดประโยคนั้นแล้วล่ะมั่ง (-_-!)

“ (^-^) ” หน้าเชน

“ (>_<) ” หน้ากาเร็ต

“ (*0*) ” หน้าแกรน

สุดท้ายก็มาที่กระโจมเราจนได้สินะแต่ก็ยังดีที่แบกนุ่นมาให้เราด้วย นึกภาพของคนที่มีนุ่นเต็มกระเป๋าทั้งผลหรือเปลือกนะแต่ช่างเถอะ ทั้งกระเป๋าข้างหลังและทั้งมือเต็มไปหมดเหมือนยัยป้าหอบฟางไม่มีผิดตอนนี้จะเห็นว่ามีเพศเมียสี่คนกำลังหอบนุ่นไปที่กระโจมของบาน่าอยู่ทำให้คนที่เห็นก็หันมาสนใจกันหมด

“เจ้าเอาไอนั้นไปทำอะไรรึบาน่า ให้ข้าช่วยไหม” ฮานสันพ่อของเดรยืนอยู่หน้ากระโจมตะโกนเสียงดังมาทางเพสเมียทั้งสามด้วยความเป็นห่วง “ขอบคุณจ้า แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ถึงแล้วล่ะ”

“อย่างนั้นรึ ว่าแต่จะเอาไปทำอะไร”

“เอาไปทำที่นอนนะ” เดินต่อดีกว่าเดี๋ยวได้มานั่งอธิบายกันอีกยาวไปต่อดีกว่า ไม่ต้องสนใจเดี๋ยวก็ถึงแล้วอีกนิดเดียว

กระโจม

กระโจมที่ถูกจัดใหม่ปรากฏสู่สายตาของเพศเมียทั้งสามที่พึ่งจะเห็นด้านในที่ถูกจัดใหม่ ทั้งสามคนมองไปรอบๆ อย่างเหลือเชื่อสำรวจตรงนั้นตรงนี้ทีอย่างถูกใจไม่คิดว่าสภาพของกระโจมที่เก่าในตอนแรกจะกลับมาเป็นเหมือนใหม่ได้ขนาดนี้

ฉันเดินไปยังผ้าหนังสัตว์ที่กองเอาไว้ใกล้ๆ ที่นอนให้ออกมาบริเวณตรงกลางที่มีพื้นที่ให้นั่งทำงานตรงนั้นคือที่ที่ใกล้กับประตูมากที่สุด บาไกเป็นคนเตรียมผ้าหนังสัตว์ผืนใหญ่เอาไว้ในกระโจมอยู่แล้วเพราะรู้ว่าบาน่าคนก่อนเป็นคนบ้าประจำเผ่าเลยเตรียมเอาไว้ทำให้พอเราจะเอามาทำที่นอนจึงเป็นเรื่องง่ายเพราะมันมีอยู่ในกระโจมอยู่แล้ว ดีจริงๆ เลยที่มีสามีที่ดีแบบนี้

“ที่นี่คือกระโจมของเจ้าอย่างนั้นเหรอ เหมือนใหม่เลย” แกรนทำตาเปล่งประกายก่อนที่จะเอามือลูบที่พื้นที่ไม่มีแม้แต่ฝุ่นที่จะเกาะเลย

“เห็นว่ามันไม่สะอาดนะเดี๋ยวนะป่วยเอาได้ ยิ่งฝุ่นเยอะก็ยิ่งไม่ดีต่อร่างกายนะ”

“สุดยอดเลยนะ ไม่คิดว่าพอเจ้ากลับมาเป็นปกติแล้วจะดีขนาดนี้” เชนพูดขึ้นก่อนที่กาเร็ตพูดพร้อมนั่งลงที่พื้นอย่างเรียบร้อยเตรียมทำงานเต็มที “ว่าแต่เจ้าจะทำที่นอนไม่ใช่เหรอ ข้าช่วยได้นะข้าจะได้เอาไปทำบ้าง”

เวลาที่เหลือที่ใช้ไปอีกประมาณ 3-4 ชั่วโมงในการทำที่นอนก็ถือว่าคุ้มค่ามากที่นอนจากหนังสัตว์เรียบที่ยัดนุ่นอยู่ในนั้นประมาณ 2-4 นิ้วต้องใช้เยอะมากทีเดียวแม้ว่ามันนุ่นที่ได้มามันจะอันใหญ่ประมาณเท่ามือของเธอตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงไหล่เลยก็ว่าได้

นี้สินะที่เรียกว่าธรรมชาตินะ ธรรมชาตินี้ดีจริงๆ แต่ต้องใช้เยอะทีเดียวเพราะฉันต้องการให้มันนุ่มมากที่สุดแบบนอนแล้วไม่อยากลุกขึ้นมาเลยนั้นเป็นเหตุที่ทำให้ฉันคนนี้ต้องเดินไปเดินมาเพื่อที่จะไปเด็ดมาเพิ่มแต่ในที่สุดก็ได้มันมาจนได้ที่นอนขนาดประมาณ 7-8 ฟุตใหญ่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“นุ่มมากเลย เหมือนข้าลอยได้เลยน่า”

กาเร็ตล้มตัวลงนอนที่นอนที่พึ่งจะยัดนุ่นเข้าไปจนเสร็จดูเหมือนเพศเมียทั้งสามคนจะชอบไม่ใช่เล่นเลยกับที่นอนแบบนี้เพราะมันนุ่มมากยิ่งฤดูหนาวยิ่งดีเลยเพราะจะนอนสบายเหมือนอยู่บนก้อนเมฆก็ว่าได้ นอนจนไม่อยากลุกขึ้นมา

ถ้าบาไกกลับมาเห็นแล้วจะเป็นยังไงนะอย่าเห็นหน้าของเขาจังเลยว่าจะเป็นยังไง (^_^)

“ข้าจะเอาไปทำที่กระโจมของข้าบ้าง” กาเร็ตพูดพร้อมกลิ้งไปมา “ไม่น่าเชื่อว่าของไร้ประโยชน์แบบนั้นจะทำแบบนี้ได้นี้สินะที่เรียกท่านผู้เฒ่าถึงเลือกบาน่ามาเป็นผู้สืบทอดนะ” เชนบอกรอยยิ้มที่ยิ้มไปยังผลงานชิ้นใหม่ที่พวกนางทำได้แค่ช่วยยัดนุ่นเข้าไปเท่านั้นเอง

“ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านผู้เฒ่านะ ตอนนี้ก็เย็นแล้วข้าว่ากลับกันได้แล้วล่ะ”

แกรนมองไปที่ประตูที่ผ้าถูกเปิดอ้าออกมาเพราะบาน่าบอกกับนางว่าอยากให้อากาศถ่ายเทและแสงส่องมาดี กาเร็ตที่ได้ยินทำสีหน้าไม่อยากไปไหนเพราะกำลังติดที่นอนใหม่มากคนที่มีครอบครัวและมีตัวผู้แล้วมีแค่เชนกับแกรนที่อายุประมาณเท่าบาน่าที่ตอนนี้อายุน่าจะประมาณ 19-20 ปีส่วนกาเร็ตน่าจะ 16-17 เท่านั้น

“ไปกันได้แล้ว เจ้าจะไม่อยากกลับกระโจมหรือยังไงกัน”

“ก็ที่นอนมันจะกินข้า มันไม่ยอมให้ข้าไปไหนนิ” (=_=) กาเร็ตที่ตาเหมือนกำลังจะไปแล้วเงยหน้าขึ้นมาจากที่นอนพูดขึ้น

“เอานี้ไปด้วยสิ เนื้อแดดเดียวนะไม่ค่อยได้ปรุงอะไรเท่าไรแต่ก็พอกินได้เอาไปกินดูนะ” อลิสหรือบาน่าที่แบ่งอหารที่ทำเอาไว้เมื่อวานพูดก่อนส่งไปให้เพศเมียทั้งสามให้เอาไปกิน