ตอนที่ 8

ต้นฤดูสารทปีที่แปดนั้นเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ชายแดนทิศเหนือ กงซุนเล่อที่เป็นแม่ทัพถูกส่งไปทำศึกอีกครั้ง แต่การไปของเขาครั้งนี้อาจสร้างความเปลี่ยนมากมายให้กับเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นตระกูลชนชั้นสูงหรือขุนนางในราชสำนัก

กงซุนเล่อไม่ได้โง่ เขาย่อมทราบดีว่าตัวเองมีอำนาจมากจนเกินไป บวกกับสหายที่ตีตัวออกห่าง การไปของเขาครั้งนี้นั้นเขาได้เตรียมใจไว้แล้ว ที่เขาห่วงมีเพียงภรรยากับบุตรสาวที่น่ารักของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังคงมีความหวังที่ว่าสหายจะยังคงเป็นสหายของเขาคนเดิม

เขาวางแผนไว้เพื่อรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับคนของตัวเองที่ไว้ใจได้ บอกกำชับพวกเขาว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะต้องปกป้องลู่หว่านถิงกับบุตรสาวให้ปลอดภัย

แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด…คล้ายกับว่าสวรรค์กำลังลงโทษเขา

กงซุนเล่อถูกพิษจากน้ำชาที่เขาดื่มก่อนออกไปนำทัพ พิษออกฤทธิ์ในยามที่กำลังต่อสู้ฟาดฟันกับศัตรู และนั่นทำให้เขาพลาดพลั้งจนถูกแทงจากทางด้านหลัง โดยคนสนิท ใช่! คนสนิท หาใช่ศัตรู…

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่กงเล่อหยางทราบ มารดาตรอมใจกับการจากไปของบิดาจนแท้ง เมืองหลวงเองก็เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมาย ขุนนางแบ่งเป็นสองฝ่าย กว่าฝ่าบาทจะจัดการให้กลับมาเป็นปกติได้ก็ใช้เวลาอยู่ราวสามปี

ไม่น่าเชื่อว่าการจากไปของกงซุนเล่อ จะมีผลกระทบมากขนาดนี้ ขุนนางจะแบ่งเป็นสองฝ่ายก็ต่อเมื่อจะมีการแต่งตั้งรัชทายาท หรือช่วงผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน และช่วงที่มีการถกเถียงปัญหากัน อันนี้เป็นนางที่อ่านเจอในนิยาย ไม่รู้ว่าความเป็นจริงจะเป็นอย่างไร

“ท่าน…ท่านพ่อไม่ได้ฝากฝังข้ากับเขา?” กงเล่อหยางเอ่ยถาม

ท่านลุงเว่ยส่ายหน้า พลางเอ่ย “ยามนั้นข้าเองก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดการคนที่ถูกส่งมาเพื่อกำจัดพวกเรา จึงไม่ทราบว่าพวกเขายื่นมือเข้ามาเมื่อใดขอรับ” เขาเป็นองครักษ์ ทำหน้าที่ปกป้องบริเวณรอบจวนไม่ได้หยุดพัก เนื่องจากมีคนส่งมือสังหารเข้ามาไม่หยุดในแต่ละวัน เขาและคนของตระกูลกงจึงต้องร่วมมือกัน อุดรอยรั่วในส่วนนี้

“เข้าใจแล้ว ท่านแม่ในตอนนั้นก็จมอยู่กับความเสียใจ จนหลงลืมคนผู้นี้ไป แล้วเรื่องสำคัญนั้นเล่า…”

“เรื่องนั้น…”

ท่านลุงเว่ยเข้าไปป้องปากกระซิบบอกเล่อหยางด้วยเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่สำคัญมาก…

“อืม ที่ยังไม่ส่งคนมาก็เพราะรู้สึกผิดกับบิดาสินะ” กงเล่อหยางเอ่ยเสียงเย็น

“อดีตฮ่องเต้ไว้ใจท่านผู้เฒ่ากงมาก ทุกอย่างถึงได้ดำเนินมาในทิศทางนี้ขอรับ” หากว่าอดีตฮ่องเต้ไม่ทำเช่นนั้น…เฮ้อแต่เรื่องมันเกิดไปแล้ว ในเมื่อกลับไปแก้ไขไม่ได้ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น

“ท่านลุงเว่ยคิดว่าคนผู้นั้นจะลงมือเมื่อใด”

“อาจจะให้ท่านแต่งเข้าราชวงศ์ขอรับ เมื่อเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทุกอย่างก็น่าจะง่ายขึ้นกว่าเดิม ให้ข้าเดาคนที่ท่านจะได้แต่งด้วยคงหนีไม่พ้นรัชทายาท”

กงเล่อหยางแสยะยิ้มเย็นชา นางกลับไม่คิดเช่นนั้น แต่กลับคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดสองปีที่ผ่านมา บวกกับเรื่องราวในนิยาย ซ่งฮวาจะกล้าทำกับนางเช่นนั้นได้อย่างไร หากไม่มีผู้มีอำนาจคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง มีทางเดียวที่ได้ผลลัพธ์เร็วที่สุด คือทำให้นางหายไปจากโลกนี้ และใช้อำนาจในการเป็นจ้าวผู้ครองแคว้นเข้ามาดูแลคนในตระกูลกง อ้างเหตุผลนิดหน่อยก็ไม่มีใครคิดสงสัยแล้ว หรือต่อให้สงสัยแต่จะทำอันใดได้เล่า

“มีเรื่องอะไรอีกหรือไม่”

“คุณหนู ท่านต้องระวังให้มากนะขอรับ เรื่องคุณชายมู่ข้าขอให้ท่านปล่อยวางเถิดขอรับ อีกอย่างคนพวกนั้นไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ แน่ขอรับ หลายปีมานี้ที่ยังเงียบอยู่เพราะมีฝ่าบาทเข้ามายับยั้งไว้” ตระกูลกงมีศัตรูมากกว่ามิตร เรื่องคุณชายมู่นั้นเขาอยากให้คุณหนูปล่อยวางเสีย บิดามารดของเขาไม่ใช่คนดีเช่นที่แสดงออกมาต่อหน้าคุณหนู ใช่ว่าเขากับพ่อบ้านและแม่นมจะไม่เคยเตือนคุณหนูเรื่องนี้ แต่คุณหนูดื้อดึง ไม่ใช่ดื้อดึงเพราะรักคุณชายมู่ แต่ดื้อดึงที่จะใกล้ชิดคนตระกูลนั้นเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ตระกูลมู่คิดว่าคุณหนูยังเด็กหลอกใช้ง่าย ประมาทคุณหนูของพวกเขาเกินไปแล้ว

“ข้าคิดว่าท่านเป็นผู้ดูแลร้านผ้ามาตั้งแต่แรกซะอีก”

“แหะๆ ข้าเป็นทั้งสองขอรับ เพียงแต่ช่วงแรกๆ ไม่ค่อยปรากฎตัว อีกอย่างตอนนั้นร้านแห่งนี้ยังเป็นเพียงร้านผ้าเล็กๆ ข้าเพียงเข้ามาตรวจสอบทุกสามถึงห้าวัน ก็พอแล้วขอรับ”

“แล้วฮูหยินมู่ ทำไมถึง…”

“เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน มันเป็นความแค้นของสตรี ข้าไม่ค่อยเข้าใจมากนัก ฮูหยินมู่มีใจให้กับอดีตชินอ๋อง ทว่าอดีตชินอ๋องกลับมีใจให้มารดาของคุณหนูขอรับ”

กงเล่อหยางชะงักไปเล็กน้อย ที่แท้ก็มีสาเหตุมาจากเรื่องนี้ แต่มารดากงเล่อหยางไม่ได้แต่งให้อดีตชินอ๋องสักหน่อย มู่ฮูหยินแยกแยะไม่ได้รึ ถึงได้นำความโกรธมาลงที่มารดา บุรุษเขาไม่มีใจแทนที่จะทำใจหรือมองพิจารณาตัวเอง กลับเอาแต่โทษคนอื่นเสียอย่างนั้น

“คุณหนูมีเรื่องอันใดจะถามข้าอีกหรือไม่ขอรับ เรื่องเส้นสายตระกูลกงท่านคงต้องไปสอบถามเพิ่มเติมกับพ่อบ้านหรือแม่นมแล้วขอรับ ส่วนเส้นสายตระกูลของมารดาท่าน นับตั้งที่มารดาท่านแต่งให้กับแม่ทัพใหญ่ก็พากันไปตั้งถิ่นฐานที่แคว้นอื่น ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงทำเช่นนั้นขอรับ”

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นช่วยสืบเรื่องตระกูลมู่เพิ่มเติมด้วย สืบย้อนกลับไปสักหลายปีหน่อย เอาเป็นช่วงที่ยังเป็นเจ้าเมืองอยู่ หากเป็นไปได้ข้าก็อยากรู้ว่าตอนที่เขาไปทำภารกิจครั้งนั้น ไปพบเจอใครหรือรู้เรื่องอะไรมาเขาถึงได้เปลี่ยนไป หรือเขาจงใจเข้าหาบิดาตั้งแต่แรกแล้ว แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลเถียนด้วย”

“ข้าเคยลองสืบเเล้วขอรับ คร่าวๆ คือเขาเข้ามาแบบมีจุดประสงค์ ที่น่าตกใจคือเขาเป็นคนทำให้บิดาต้องโทษ จนหลุดพ้นจากตำแหน่งเจ้าเมือง ตระกูลก็แตกแยกกันออกไปเป็นหลายสาย ไม่รู้ว่ามู่ซวนมาโผล่ที่ค่ายทหารด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร และยามนั้นยังมีศึกสงครามอีกด้วย ส่วนตระกูลเถียนเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลอี้ขอรับ”

“แต่คุณหนูวางใจขอรับ ครั้งนี้ข้าจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดขอรับ”

“เอาล่ะ คุยเรื่องของอดีตกันมามากแล้ว ข้าอยากรู้เกี่ยวกับราชวงศ์ไป๋ในปัจจุบันบ้าง ท่านช่วยไล่เรียงมาให้ข้าฟังที”

ท่านลุงเว่ยพยักหน้า เขาไม่ได้คิดสงสัยว่าทำไมคุณหนูถึงได้ถามเรื่องราชวงศ์ เพราะคุณหนูไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงเลยสักครั้ง มัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องในบ้านและคนรอบตัว

เขาไล่เรียงตั้งแต่ฮ่องเต้ไปจนถึงสนมชั้นต่ำสุด กงเล่อหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความสามารถของท่านลุงเว่ย เขาจำคนทั้งหมดได้อย่างไร ไหนจะรายละเอียดยิบย่อยนั่นอีก