ตอนที่ 9

ปลายยามโหย่วกงเล่อหยางเดินกลับเข้าจวนมาด้วยความเหนื่อยล้า นางเข้าใจแล้ว ว่าทำไมถึงต้องตรวจบัญชีทุกวัน

“คุณหนูเจ้าคะ ไปแช่น้ำอุ่นๆ ให้ผ่อนคลายก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”

“อืม ก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่ทำไมจวนถึงดูเงียบๆ เล่า” กงเล่อหยางพึ่งจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

นางและเสี่ยวถงหยุดเดิน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

เสี่ยวถงเองก็เช่นกันน้อยคนที่จะรู้ว่านางเป็นวรยุทธ์ ถึงจะไม่ได้เก่งมากก็ตาม

กงเล่อหยางกำกริชที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อแน่น มีเพียงเสียงใบไม้กระทบกันแผ่วเบาชวนน่าวังเวงยิ่งนัก ยามนี้เข้าสู่ปลายยามโหย่วแล้วดวงตะวันลาลับขอบฟ้าเหลือเพียงแสงสีส้มอยู่เล็กน้อย สายลมเย็นพัดมากระทบหญิงสาวทั้งสองคน เสี่ยวถงกับนางค่อยๆ หันหลังชนกันท่ามกลางความเงียบสงัด

กงเล่อหยางในตอนนี้เริ่มรู้สึกกลัวบ้างแล้ว นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งก็จริง แต่นางก็ยังคงกลัวเรื่องเหนือธรรมชาติอยู่ดี ขนกายที่กำลังแข่งกันลุกชันขึ้นมา บ่งบอกได้ว่ากงเล่อหยางนางกำลังกลัวเป็นอย่างมาก ทว่าก็ยังทำเป็นใจดีสู้เสืออยู่เคียงข้างเสี่ยวถง

“กงเล่อหยาง” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น

"ตุบ!"

“กรี๊ด-” เล่อหยางสะดุ้งตกใจกลัว จนกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น นางหลับตาพร้อมกับกระโดดกอดเสี่ยวถงไว้แน่น

“คะ คุณหนู!” เสี่ยวถงเกือบจะเซล้มลง ดีที่นางตั้งตัวไว้ได้ก่อน ทำให้ยามนี้นางโอบอุ้มคุณหนูไว้ด้วยความลำบาก สีหน้าเสี่ยวถงยามนี้นั้นเรียกได้ว่านางพยายามอดกลั้นอย่างถึงที่สุด จะปล่อยก็ปล่อยไม่ได้ ขาของนางเองก็กำลังสั่น หากกงเล่อหยางยังตั้งสติไม่ได้ คงได้ล้มลงไปนอนที่พื้นกันทั้งคู่

“คิดไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่กง จะเป็นคนขวัญอ่อนขนาดนี้” เสียงเย็นเอ่ยขึ้นมาอีกรอบ

กงเล่อหยางที่กำลังสั่นกลัวถึงกับชะงัก ก่อนเจ้าตัวจะรีบตั้งสติและลงจากตัวสาวใช้

เสี่ยวถงผ่อนลมหายใจออกมา อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น นางจะได้ลงไปคุยกับพื้นแล้ว

กเล่อหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่พบใคร ทว่า…

เหมี๊ยว! แมวสีดำตรงเข้ามาออดอ้อนนาง…

แต่กงเล่อหยางยังไม่ทันคิดบัญชี ต้นเหตุที่ทำให้นางตกใจกลัว กลับวิ่งหนีไปเสียก่อน

“หึ…” เขากระโดดลงมาจากต้นไม้ พลางเอ่ย “คุณหนูกง เจ้าสบายดีนะ”

กงเล่อหยางมองเขา ก่อนจะก่นด่าเขาในใจ สบายดีบ้านเจ้าสิ! เห็นอยู่ว่านางกลัวขนาดไหน ก่อนจะมองสำรวจชายหนุ่มที่มาเยือนจวนนางแบบคนปกติไม่เป็น ต้องห้อยโหนตัวลงมาจากต้นไม้

กงเล่อหยางเตรียมบริภาษเขา แต่ก็ต้องเบิกตาอ้าปากค้าง พลางคิดว่านี่คือ คนจริงๆ ใช่หรือไม่ ถ้าบอกว่าเป็นเทพเซียนนางก็เชื่อ นางไม่เคยเห็นใครหล่อเหลาขนาดนี้มาก่อน ยามนี้นางจึงได้แต่มองเขาไม่ละสายตา

“แฮ่ม มองพอแล้วหรือยัง ข้ารู้ว่าตัวเองหล่อเหลามาก แต่เจ้าที่เป็นสตรีควรระวังกิริยาท่าทางไม่ใช่รึ”

“เอ่อ ขออภัยเจ้าค่ะ” ครั้นพูดออกไปเช่นนั้นก็เหมือนจะเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าเขาหล่อเหลาจนนางเสียกิริยาจริงๆ

กงเล่อหยางมองสบตาเขาอีกครั้ง หลงตัวเอง! นางว่าเขาในใจ แล้วสะบัดหน้าหนี

แต่…เดี๋ยวนะ!

“ท่านทำอันใดคนของข้า!”

เขายักไหล่ นัยน์ตาไม่บ่งบอกอารมณ์ เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง…เสียงทุ้มเอ่ยตอบนางอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เรามาถามความคนของเจ้าเล็กน้อย แต่พวกเขาไม่ให้ความร่วมมือ ข้าก็เลยให้พวกเขาไปวิ่งเล่นไล่จับกันที่ป่าด้านหลังเขาทางทิศใต้ ระหว่างที่รอเจ้ากลับมาน่ะ”

กงเล่อหยางไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางจึงทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“เสี่ยวถง…เสี่ยวถ…” กงเล่อหยางหันกลับมามองหาสาวใช้ที่อยู่ด้านหลัง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

“หึๆ สาวใช้ของเจ้าไปเดินเล่นกับองครักษ์ของข้าแล้ว ช่างบกพร่องต่อหน้าที่จริงๆ ทิ้งเจ้านายให้อยู่กับบุรุษสองต่อสองได้อย่างไรกัน”

กงเล่อหยางอยากจะกางเล็บข่วนใบหน้าหล่อเหลา เจ้าเล่ห์นี้นัก

นางสูดลมหายใจเข้าลึก “ท่านมีความเกี่ยวข้องอันใดกับข้าหรือ หากไม่มี ชื่อแซ่ของท่านก็ไม่คิดจะบอกกล่าวแก่ข้าหน่อยหรือ”

“เทียนหลง” เขาพูดออกมาเพียงแค่นั้น

“แซ่ของท่านเล่า” เขาไม่บอกแซ่แล้วนางจะทราบได้อย่างไรว่าเขามาจากตระกูลไหน ยามเอาผิดจะได้ตามตัวถูก

“หากเจ้าอยากรู้ก็…แต่งให้ข้าสิ!”

“แค่กๆ” กงเล่อหยางถึงขั้นสำลักน้ำลายตัวเอง นี่มัน! นางไม่รู้ว่าจะด่าเขาว่าอย่างไรดี

เขาเลิกคิ้วมองนาง “ไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้าไร้พันธะแล้วหรอกหรือ เจ้าค่อยๆ คิดเถิด ข้ารอได้”

“ข้าไม่แต่ง!” นางตะโกนใส่หน้าเขา

เทียนหลงย่นคิ้ว “เจ้ายังมีเยื่อใยกับเจ้าคนแซ่มู่หน้าจืดนั่นรึ”

“ไม่ใช่!”

“หรือว่าเจ้าเขินอายข้า จนไม่กล้ายอมรับความในใจ” เขาแสร้งเบิกตากว้าง แล้วมองนางอย่างจับผิด

กงเล่อหยางไม่เคยเจอคนกวนประสาทเช่นนี้ ตอนนี้จึงทำได้แค่ยืนกำหมัดแน่น “หลงตัวเอง!”

“อืม ข้ายอมรับ คนหล่อเหลาอย่างข้า หากจะกล่าววาจายกยอตัวเองผิดด้วยรึ?”

“ท่าน!”

เทียนหลงยกมือห้าม และเอ่ยขึ้นด้วยเสียงจริงจัง “เอาล่ะ ข้าไม่เล่นแล้ว”

“ที่มาในวันนี้ก็เพื่อ เรื่องราวและของสิ่งนั้น เจ้าเองน่าจะรู้ว่าข้าพูดถึงเรื่องใด และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะไม่ปิดบังข้า เพราะนอกจากข้าแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้ หากเจ้าจะบอกว่าเจ้ายังมีฝ่าบาทและไทเฮานั้นเลิกคิดไปได้เลย ไทเฮาพระนางมีอายุมากแล้ว อำนาจก็ถดถอยลงไปทุกวัน คงจะยื่นมือมาช่วยเจ้าได้แค่ไม่กี่เรื่อง แม้ในใจอยากจะตอบแทนบุญคุณครั้งนั้นมากเท่าใดก็ตาม ทว่าทุกสิ่งกลับไม่เอื้ออำนวย” ส่วนฝ่าบาทจะช่วยหรือไม่ เขาคงไม่ต้องบอกล่าวนาง เขาคิดว่านางน่าจะคาดเดาทุกอย่างได้ตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้ถึงได้ไม่ขอให้ฝ่าบาทช่วยจัดการคนพวกนั้น แต่นางกลับเลือกที่จะจัดการเอง