ตอนที่ 4 ร้ายลึก

ห้องครัว

อู๋ซั่วหยางที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวคนเดียว เพราะคงจะไม่มีใครเข้ามาช่วยอยู่แล้วก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าคนบ้านนี้นิสัยเป็นยังไงกัน

"ปากเก่งใจกล้าขึ้นนิถึงได้ขอท่านพ่อไปแบบนี้"

"…"

"นี่ ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะอย่ามาเมินข้าแบบนี้นะเจ้าอัปลักษณ์"

"ข้าทำกับข้าวอยู่แหกตาของเจ้าดูด้วย หากไม่ได้เข้ามาช่วยก็เชิญเจ้าออกไป เพราะเกะกะลูกตาข้า"

"ข้าจะฟ้องพี่ซินถงเจ้าจะโดนไม่ใช่น้อยเจ้าอัปลักษณ์"

"เด็กไม่รู้จักโต"อู๋ฉานอิ่งออกไปในครัวก็น่าอยู่ขึ้นเยอะ นางยังเด็กเกินไปและถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ จนเอาแต่ใจ แต่นางก็ไม่ได้มีพิษมีภัยถึงจะร้ายแต่ก็ร้ายไม่สุด ต้องพึ่งพาคนอื่นอยู่ดีเช่นพี่ชายของนางอู๋ซินถงผู้นั้นตั้งหากที่น่ากลัว เพราะว่าอู๋ซินถงนั้นร้ายลึกคาดเดายากและแสดงเก่งเป็นที่สุด

.

.

.

"พรุ่งนี้เจ้าไปนากับพ่อซั่วหยาง"

"ขอรับท่านพ่อ"ระหว่างที่นั่งกินข้าวกันอู๋ซั่วหยางก็ได้รับสายตาจงเกลียดจงชังจากอู๋ฉานอิ่ง คงจะเรื่องซักผ้า น่าขันยิ่งนักโตจนป่านนี้แล้วยังไม่มีความคิดที่จะซักผ้าเอง เขาล่ะเชื่อคนยุคนี้เลยจริง ๆ ภายนอกดูดีภายในหนอนขึ้น

"มีเรื่องหนึ่งที่พ่อจะต้องพูดบอกทุกคนให้เข้าใจและรับรู้ ตอนนี้สถานะทางบ้านเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องช่วยกันประหยัด เดี๋ยวเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านพ่อคงจะต้องลดลง เพราะเงินเก็บของที่บ้านไม่ได้มีมากและอีกอย่างมี แค่พ่อกับซั่วหยางและท่านแม่ของพวกเจ้าเท่านั้นที่ออกไปทำงานทำสวน ถ้าเทียบกับครอบครัวอื่นที่ออกไปทำงานกันหลายคน"

"ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ ท่านพี่จะบอกให้ฉานเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์ออกไปช่วยงานในไร่นาหรือเจ้าคะ"

"ไม่เอานะท่านพ่อลูกไม่ไป ท่านแม่ลูกไม่ไปนะเจ้าคะ"อู๋ฉานอิ่งจินตนาการไม่ออกว่านางจะไปตากแดดตากลมในไร่ในนาได้อย่างไรกัน นางไม่เคยทำและเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดด้วย เพื่อน ๆ คงจะล้อนางอย่างแน่นอน

"ท่านพี่"

"พี่ยังไม่ได้บอกว่าจะให้ลูกไปทำงานในไร่ แต่พี่พูดถึงสถานการณ์ในบ้านตอนนี้ไม่เหมือนเดิมและอีกอย่างค่าเสื้อผ้าของฉานเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์คงจะไม่มีอีกแล้ว"

"ท่านพ่อ!"

"แต่ถ้าพวกลูกไปช่วยงานในไร่ในนานั้นสถานะครอบครัวของพวกเราก็คงจะกลับมาเป็นปกติเร็วขึ้น อาจจะปีถึงสองปีได้"

อู๋ซั่วหยางนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เท่ากับบ้านอู๋กำลังจะล้มละลายหรือ แต่ก็ไม่แปลกที่จะเป็นเช่นนั้นทั้งอู๋ฉานอิ่งและอู๋ซินถงรวมถึงเหว่ยฟางใช้เงินเป็นเทน้ำเทท่า

แต่ที่อู๋ซั่วหยางแปลกใจคือท่านพ่อของเขาที่มีความคิดที่จะให้ลูกรักทั้งสองคนไปทำงานในไร่ในนาหรือ ช่างเป็นประโยคที่เอ่ยออกไปได้อย่างเจ็บปวดยิ่งนักคงจะคิดมาสักพักแล้วสินะ สถานการณ์ทางบ้านคงจะตึงเครียดจริงถึงได้พูดออกไปเช่นนั้น

"ไม่จริงน้องไม่เชื่อท่านพี่บ้านเราจะไม่มีเงินได้อย่างไร"เหว่ยฟางไม่เชื่อในสิ่งที่สามีของนางพูดถึงได้วิ่งเข้าห้อง เพื่อไปดูที่เก็บเงินว่ามีเหลืออยู่เท่าไหร่แล้ว นางเองก็เอาแต่ใช้ไม่เคยนับว่าเงินที่มีกับที่ใช้ไปมันมีค่าเท่าไหร่กันแน่

แต่ความจริงทำเอานางนั้นแทบเข่าอ่อน เพราะเงินที่เหลือนั้นมีอยู่เยอะก็จริง แต่ให้ใช้อย่างประหยัดก็อยู่ไม่ได้ถึงปีอย่างแน่นอน 

อู๋ซั่วหยางสังเกตใบหน้าของเหว่ยฟางที่เดินออกมาใบหน้าซีดเซียวคงจะพบเจอความจริงที่น่าเจ็บปวดสินะ ใช้ชีวิตบนความประมาทก็เป็นแบบนี้แหละ

"ท่านแม่เงินที่บ้านเหลือเยอะอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ พอให้ลูกซื้อชุดสวยใช่ไหมเจ้าคะ"อู๋ฉานอิ่งเห็นใบหน้าที่ซีดเป็นไก่ต้มของท่านแม่นางก็กลัวในคำตอบ นางนั้นไม่อยากที่จะลำบากนางกลัวความจน นางกลัวความตกต่ำ

"ฉานเอ๋อร์แม่ขอโทษนะลูก"

"ฮึก! ไม่จริงท่านพ่อท่านแม่ลูกจะกล้าออกไปข้างนอกได้อย่างไร หากใส่เสื้อผ้าซ้ำ ๆ เพื่อนคงจะล้อลูกอย่างแน่นอน"

"ท่านพี่ไม่สงสารลูกหรือเจ้าคะ เรานำที่ไปขายสักหมู่สองหมู่ก็ได้นะท่านพี่"

"เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่าน้องหญิงที่ดินบ้านตอนนี้ติดจำนองอยู่ น้องเป็นคนนำไปจำนองเองจำไม่ได้หรือ"อู๋เจียงสงไม่ใช่ไม่มีความคิดนี้ แต่เพราะที่ติดจำนองในบางส่วนเท่านั้น ในส่วนที่ไม่ติดจำนองหากจะขายก็ต้องขออนุญาตเจ้าของที่เขาเสียก่อน

"เงินที่ได้มาน้องก็เอามาใช้จ่ายภายในบ้านนะท่านพี่"

"จริงหรือ เช่นนั้นที่ดินที่ติดจำนองเมื่อถึงเวลาคงจะต้องถูกยึด เพราะพี่คงจะไม่มีเงินมากมายเช่นนี้"ไม่ใช่จะว่าภรรยาถึงจะรู้ว่าเงินที่ได้มานางไม่เพียงแค่ใช้จ่ายในครอบครัว แต่ใช้จ่ายทั้งเครื่องประดับและเสื้อผ้าราคาแพงให้อู๋ฉานอิ่งกับอู๋ซินถง 

"ท่านพี่พูดเช่นนี้จะว่าน้องใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายหรือเจ้าคะ"

"ไม่ใช่ใช้จ่ายหมดไปแล้วก็คือหมดไป ปัจจุบันก็ขอให้ช่วยกันประหยัด"

"ท่านพี่เงินที่เหลืออยู่ไม่พอใช่ถึงปีด้วยซ้ำ ท่านพี่ทำอะไรสักอย่างสิเจ้าคะ"

"พี่ทำจนสุดความสามารถแล้ว ทุกอย่างมันหนักเกินที่พี่จะแบกรับคนเดียวแล้วพี่ต้องปล่อยมันไปได้แล้ว"

อู๋ซั่วหยางนั่งมองละครคุณธรรมที่นักแสดงเข้าถึงบทบาทเป็นอย่างมาก ทำเอาเขานั้นเกือบจะซาบซึ้งในละครมีพ่อแม่และลูกสองคนที่คนหนึ่งรับกับบทบาทไม่ได้ แต่อีกคนกับนิ่งเงียบและพยายามที่จะมองข้ามปัญหาที่กำลังเผชิญเหมือนสิ่งที่กำลังเกิดเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

ยิ่งคนที่เงียบนั้นยิ่งน่ากลัวที่สุดอู๋ซินถงแสดงความไม่พอใจในช่วงแรกเท่านั้น และก็นิ่งเงียบมาตลอดเหมือนในหัวกำลังคิดหาทางรอด แต่คงจะไม่ใช่ทางรอดของทุกคน แต่เป็นทางรอดของตนเองเสียมากกว่า

"พี่รองพี่จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอกบ้านเรากำลังจะจนนะ"

"จนก็จนสิไม่ใช่เรื่องที่พี่จะต้องคิดมาก ท่านพ่อลูกคงจะไปทำงานที่ไร่ไม่ได้จริง ๆ ขอรับ แต่ลูกจะช่วยที่บ้านประหยัดขอรับ"อู๋ซินถงรับรู้ได้ทันทีในสถานการณ์เช่นนี้คนที่เขาควรจะรักคือตนเอง อีกไม่นานท่านแม่คงจะต้องมาเอาข้าวของเครื่องประดับต่าง ๆ ของเขาไปขายอย่างแน่นอน 

ถึงท่านแม่จะรักเขามาก แต่ก็ไม่ได้มากพอเท่าอู๋ฉานอิ่งที่เป็นสตรีนางถูกท่านแม่แสดงความรักมากที่สุดเขาเองก็รู้สึกอิจฉาน้อง ถึงจะไม่ได้ความรักเท่าน้องแต่ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากอะไร

"ได้ พ่อไม่ว่าอะไรหากลูกจะไม่ได้ช่วยงานในไร่ แต่ขอให้ประหยัดก็พอ"

"ขอรับท่านพ่อ"

"ส่วนซั่วหยางช่วงนี้พ่อต้องพึ่งพาเจ้าหนักหน่วงหน่อยนะ"

"ขอรับท่านพ่อ"อู๋ซั่วหยางสบตากับท่านพ่อของเขาและอู๋ซินถงคนทั้งสองมีอะไรที่แปลกไปคือคนทั้งสองไม่เหมือนในความทรงจำของเขา ตอนนี้เขามาอยู่ที่ร่างนี้ได้เกือบจะสองสัปดาห์แล้วมีหลายอย่างที่ไม่เหมือนในความทรงจำจนตอนนี้เขานั้นเริ่มที่จะคาดเดาอะไรไม่ได้เลย

ท่านพ่อของเขาตามความทรงจำกับตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป แต่ถึงจะเปลี่ยนแปลงไปแต่เขานั้นก็ไม่ได้เป็นลูกรักอยู่ดีดูจากสรรพนามที่เรียกเขากับสรรพนามที่ใช้เรียกอู๋ฉานอิ่งกับอู๋ซินถงว่าแตกต่างแค่ไหน