ตอนที่ 2 อู๋ซั่วหยางคนใหม่

บ้านอู๋

"นี่ ผ้าน่ะเอาไปซักหรือยังข้ายังไม่เห็นเจ้าออกไปข้างนอกเลย"

"ท่านแม่ข้ากำลังจะไปซักขอรับ"

"เจ้าใช้คำว่ากำลังหรือซั่วหยาง เวลาตั้งมากเจ้าใช้ทำอะไรหมด ห๊ะ!"

"…"อู๋ซั่วหยางไม่กล้าเอ่ยอันใด เพราะรู้ว่าหากแก้ตัวจะต้องเจอกับอะไรท่านแม่เหว่ยฟางมักจะมีอารมณ์ที่ร้อนและรุนแรงในทุกวัน นี่คือส่วนหนึ่งในทุกวันที่เกอไร้ค่าอย่างเขานั้นจะต้องเจอ

"ยืนบื้ออยู่ทำไมไม่เอาผ้าไปซักล่ะ"เหว่ยฟางไม่ชอบอู๋ซั่วหยางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะอู๋ซั่วหยางเป็นเกอที่มีรูปร่างดี ต่างจากลูกของนางอู๋ซินถงเองก็เป็นเกอ แต่ความสวยสง่าไม่เท่าอู๋ซั่วหยาง

"อย่าลืมทาถ่านไปด้วยล่ะ คลุมผ้าไปด้วย"เหว่ยฟางมักจะกำชับอู๋ซั่วหยางให้ใช้ถ่านทาใบหน้าและลำตัวให้ตัวสกปรกยามออกไปข้างนอกใช้ผ้าปกปิดใบหน้า

ทุกคนที่ได้เจออู๋ซั่วหยางจึงเข้าใจว่าอู๋ซั่วหยางนั้นหน้าตาอัปลักษณ์และสกปรก เด็ก ๆ ในหมู่บ้านยามที่ได้เจออู๋ซั่วหยางมักจะร้องและวิ่งหนีกัน

"ขอรับท่านแม่"อู๋ซั่วหยางเบื่อการออกนอกบ้านที่สุดทุกคนด้านนอกมองเขาว่าเป็นเกออัปลักษณ์และสกปรก ดูไร้ค่าเด็กน้อยในหมู่บ้านเจอเขาต่างก็พากันวิ่งหนี เพราะกลัวใบหน้าที่ดูดำและสกปรก แต่ใครอยากจะมีใบหน้าสกปรกกันล่ะ

อู๋ซั่วหยางอยู่บ้านอู๋ไม่ต่างจากคนรับใช้ เพราะเขานั้นทำทุกอย่างในบ้านเติบโตมาอย่างขาดความอบอุ่น ความอบอุ่นเดียวคงจะเป็นท่านป้าหูเย่จวนเป็นพี่สาวของท่านแม่ และเป็นคนที่รักเขามากที่สุดหลังจากที่ท่านแม่จากไปท่านป้าเองก็ทำใจไม่ได้ และไม่คิดที่จะมีครอบครัวเพื่อที่จะใช้เวลาทั้งหมดเพื่อดูแลช่วยเหลือเขาที่เป็นหลานรัก

ตั้งแต่เดิมทีครอบครัวท่านแม่มีฐานะทางบ้านที่ด้อยกว่าทางบ้านของท่านพ่อ จึงทำให้ท่านแม่คิดมาตลอดว่าเป็นตัวถ่วงจึงทำงานทุกอย่างในบ้านอย่างไม่มีปริปากบ่นแต่อย่างใด แม้ยามป่วยก็ไม่คิดจะบอกใครแม้แต่ท่านป้าหูเย่จวนจนทุกอย่างเดินทางมาถึงตอนจบที่ไม่สวยเอาเสียเลย

"นั่นไง เกออัปลักษณ์ที่แสนสกปรก"

"ไม่เอาอย่าเข้าไปใกล้นะลูกเรารีบเดินกันเถอะ"

เสียงที่อู๋ซั่วหยางได้ยินมาจนชินชาเสียแล้วยามที่ต้องออกมาข้างนอก เขามักจะได้ยินเสียงเช่นนี้อยู่ตลอดเขานั้นเติบโตมาแบบไม่มีเพื่อน หากจะนับเพื่อนคนเดียวของเขาคงจะเป็นท่านป้าหูเย่จวนคนเดียวเท่านั้น

จากความเสียใจที่เจอผู้คนว่าเสีย ๆ หาย ๆ ใส่กลับกลายเป็นความเคยชินที่ไม่ใช่คุ้นชิน ไม่ใช่การยอมรับมันแต่เป็นการปรับตัว เพื่อให้ตัวเองรอดจากคนที่ไม่ชอบ เพราะอาจจะถูกทำร้ายได้ แค่คนในครอบครัวทำร้ายก็มากพอแล้ว

ท่านพ่อที่ละเลยหน้าที่ของบิดา ท่านแม่ที่เป็นเพียงแม่เลี้ยงจะมารักหรือทำดีกับคนที่เป็นลูกเลี้ยงได้อย่างไร สุดท้ายเขานั้นก็เป็นเพียงเกออัปลักษณ์ที่แสนจะสกปรกและไร้ค่าที่สุดในหมู่หมู่บ้าน

"นั่น ซินถงใช่เกออัปลักษณ์ที่อยู่บ้านของเจ้าใช่หรือไม่"ลี่เหว่ยสหายของอู๋ซินถงเป็นเกอ

"ใช่ ทั้งอัปลักษณ์และก็สกปรกที่สุด"

"เจ้านั่นกำลังจะไปซักผ้าอย่างงั้นหรือ หึ ก็เหมาะสมดีกับหน้าที่ต่ำ ๆ เช่นนี้"ซือเจียสหายของอู๋ซินถงเป็นเกอ

"นี่ ๆ เจ้าเกอ…ไม่ ๆ ซั่วหยางเจ้าจะไปไหนหรือ"

"ข้าจะไปซักผ้าขอตัวก่อน"

"การซักผ้าก็เหมาะสมกับเจ้าดีนะของสกปรกกับเกอสกปรกเช่นเจ้า"ลี่เหว่ยเองนั้นไม่ชอบอู๋ซั่วหยาง เพราะว่าเขานั้นถูกที่บ้านเปรียบเทียบกับอู๋ซั่วหยาง ถึงเด็ก ๆ ในหมู่บ้านจะกลัวและไม่ชอบ แต่กับผู้ใหญ่ในหมู่บ้านบางคนกับไม่คิดเช่นนั้น พวกเขามองอู๋ซั่วหยางเป็นเกอที่เเข็งแรงเหมือนบุรุษและสตรีในคราวเดียวกัน 

เพราะนางที่สตรีทำได้นั้นอู๋ซั่วหยางก็ทำมันได้เหมือนกัน แต่สตรีบางคนกับทำไม่ได้อย่างอู๋ซั่วหยาง แต่แล้วอย่างไรเกออัปลักษณ์เช่นนี้ใครจะตบแต่งออกเรือนกัน สุดท้ายก็อยู่รับใช้คนที่บ้านจนตายอยู่ดี

"…"อู๋ซั่วหยางเลี่ยงที่จะปะทะ เพราะว่ามันส่งผลถึงเขายามที่กลับถึงบ้านอู๋ซินถงคงจะนำเรื่องไปบอกท่านพ่อท่านแม่ หากเขานั้นเลือกที่จะตอบโต้ขึ้นมา

ถึงจะมีการทำร้ายร่างกาย แต่ก็ไม่ได้สาหัสขนาดนั้น แต่จะหนักไปทางคำพูดด่าทอที่บั่นทอนจิตใจเสียมากกว่า ยิ่งมาจากปากคนที่เป็นบิดาแล้วยิ่งบั่นทอนจิตใจช้ำเข้าไปอีก

ลำธาร

อู๋ซั่วหยางมาถึงลำธารก็มองหาที่ทางที่เหมาะสมแก่การอยู่คนเดียว ที่ลำธารมีสตรีและเกอมาซักผ้ากันอยู่ไม่น้อย เหล่าสตรีก็นั่งจับกลุ่มพูดคุยกันยามมาซักผ้าที่ลำธาร ส่วนเกอนั้นก็มีทั้งเป็นกลุ่มหรือมาคนเดียวเช่นเขาก็มีให้เห็นได้ทั่วไป แต่จะไม่สนทนากับใครทำงานเสร็จก็มุ่งหน้ากลับบ้านทันที

"ซั่วหยางเจ้าซักคนเดียวมาหลายปีไม่หาสามีสักคนมาช่วยไม่ดีกว่าหรือ"

"หึ ดีเช่นนั้นหรือแล้วพวกท่านไม่พาสามีมาช่วยซักผ้าด้วยล่ะ ข้าเห็นอยู่กินกันมาหลายปีแล้วไม่เคยเห็นสามีพวกท่านมาช่วยซักผ้าเลยสักครั้ง"

"…"ไม่เสียงสนทนาใดเกิดขึ้นอีก เพราะสิ่งที่อู๋ซั่วหยางเอ่ยก็เป็นความจริงภายในมนุษย์จะรังสรรค์ยังไงก็ได้ในดูสวยงาม แต่ภายในจริง ๆ ไม่มีใครรู้ว่าหวานหรือขม

สามีหาเงินได้เลี้ยงดูครอบครัว แต่ก็ใช่ว่าภรรยาจะที่อยู่บ้านนั่นจะอยู่อย่างสุขสบายถึงจะอยู่บ้านไม่ได้หาเงิน แต่ก็เหน็ดเหนื่อยไม่แพ้บุรุษที่ออกไปหาเงินเลย

งานบ้านมีให้หาทำได้ทุกวันกับข้าวที่ทำทุกวัน หุงข้าว เก็บกวาดบ้านให้สะอาด ซักเสื้อผ้าของสามีและอาจจะรวมถึงครอบครัวสามีด้วย และก็งานในไร่หากบ้านไหนมีที่ทาง

สตรีเองก็หาเงินได้เหมือนกับบุรุษ แต่เพราะการที่สตรีหัวสูงทำตัวเหนือกว่าบุรุษคงจะไม่ได้เป็นผลดีต่อตัวบุคคลเท่าไหร่

บุรุษบางบ้านนั้นไม่ชอบที่สตรีมีความคิดนำตนเอง เพราะเหมือนเป็นการหยามหน้าบุรุษเพราะบุรุษมีหน้าที่ทำงานนอกบ้านหาเลี้ยงครอบครัว ส่วนสตรีทำงานในบ้านคอยปรนนิบัติสามี นี่ คือธรรมเนียมโบราณที่ทำต่อ ๆ กันมาเป็นชั่วอายุคน

หลังจากซักผ้าเสร็จอู๋ซั่วหยางก็เดินกลับบ้านเสื้อผ้ามีให้ซักเกือบทุกวัน แต่ใครจะบ้านซักทุกวันกันจากบ้านมาลำธารไม่ใช่ระยะสั้น ๆ ซักสามวันครั้งหรือจะวันเว้นวันก็ได้ แต่อาทิตย์ละครั้งเห็นทีจะไม่ได้มันเป็นการดองผ้าไว้ในปริมาณมาก ๆ ไม่พออาจจะถูกด่าทอเพิ่มเข้าไปอีก

ระหว่างที่อู๋ซั่วหยางกำลังตากผ้าอยู่นั้นอู๋ฉานอิ่งก็เดินเข้ามาด้านหลังด้วยความโมโห เพราะอู๋ซั่วหยางนั้นไม่ได้นำเสื้อผ้าของนางไปซักด้วย

"ทำไมถึงไม่นำเสื้อผ้าของข้าไปซักด้วย"

"เจ้าปิดห้องพี่เองไม่กล้าเข้าไปหรอก เดี๋ยวจะโดนกล่าวหาลอย ๆ ว่าลักขโมยของใครบางคน"

"หึ ข้าจะไปฟ้องท่านแม่ว่าเจ้าละเลยหน้าที่ดูซิว่าเจ้าจะปากเก่งอยู่หรือเปล่า เป็นแค่เกออัปลักษณ์อย่าคิดหวังสูงไปหน่อยเลย เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนตายคอยรับใช้ใต้ตีนข้าไปจนแก่"อู๋ฉานอิ่งไม่ต่างจากผู้พี่อู๋ซินถงที่เกลียดอู๋ซั่วหยาง เพราะได้เห็นในร่างที่แท้จริงของอู๋ซั่วหยาง ว่าสวยสง่างามแค่ไหนผิวพรรณที่ขาวเนียน ใบหน้าที่เคยสกปรกยามที่ชำระล้างสิ่งสกปรกออกนั้นมันชวนให้หลงใหลจนมัวเมาได้

"เจ้าเองก็ทำจนเป็นนิสัยแล้วนิ จะมาบอกข้าทำไมกันจะฟ้องก็ไปซิใครล่ามขาของเจ้าไว้กันฉานอิ่ง"อู๋ซั่วหยางเองไม่ได้ที่จะเกรงกลัวใครเหมือนแต่ก่อน ใช่ แต่ก่อนอู๋ซั่วหยางนั้นเกรงกลัวคนในบ้านจริง แต่อู๋ซั่วหยางคนเก่านั้นได้ตายไปแล้ว

ตอนนี้มีแต่อู๋ซั่วหยางคนใหม่เท่านั้นที่พร้อมจะยืนด้วยขาของตนเองให้ได้และพาตนเองออกจากครอบครัวสับปะรังเค[1]

………………………………………………………………………………………………………………

[1]สับปะรังเค หมายความว่า ห่วยแตก