ตอนที่ 3 ปะทะอารมณ์กันครั้งแรก

อู๋ฉานอิ่งที่คิดว่าจะมาด่าทออู๋ซั่วหยางที่ไม่นำเสื้อผ้าของนางไปซัก แต่กลายเป็นนางเองที่โดนอู๋ซั่วหยางย้อนศรแทน ทำให้นางต้องเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์โมโหที่ทำอะไรคนอัปลักษณ์อย่างอู๋ซั่วหยางไม่ได้

"ฉานเอ๋อร์ทำไมถึงทำหน้าเช่นนั้นล่ะลูกแม่ ใครทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า"เหว่ยฟางที่เห็นใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของบุตรสาวคนเล็กก็ทำเอานางนั้นไม่สบายใจไปด้วย

"ท่านแม่ ท่านต้องจัดการให้ข้าเจ้าเกออัปลักษณ์นั่นไม่ยอมนำเสื้อผ้าของข้าไปซักด้วย แถมยังบอกอีกให้ข้ามาฟ้องท่านแม่ได้เลยเจ้าค่ะเขาไม่กลัว"

"เจ้าเด็กคนนี้นับวันยิ่งแข็งข้อขึ้นทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นที่มันหายจากพิษไข้ก็ปีกกล้าขาแข็งใส่คนที่บ้าน"

"จริงเจ้าค่ะท่านแม่"เพราะหากเป็นเมื่อก่อนอู๋ซั่วหยางคงจะไม่กล้าที่จะมีปากเสียงกับนาง แต่ไม่ใช่กับตอนนี้ที่กล้าจะเถียงขึ้นมา

อู๋ซั่วหยางที่ตากผ้าเสร็จเขานั้นรับรู้ได้ทันทีว่าหากกลับเข้าบ้านแล้วจะเจอกับอะไร ใครจะเข้าไปให้โง่กันไปหาท่านป้าเย่จวนดีกว่ากันเยอะ

บ้านท่านป้าเย่จวน

อู๋ซั่วหยางมาถึงที่บ้านของท่านป้าเย่จวนเห็นท่านป้ากำลังนั่งกำผักและจะนำไปขายในหมู่บ้านนี่แหละไม่ได้ไปขายที่ไหนไกล พอได้ค่ากับข้าวประทังชีวิต

ท่านป้าเย่จวนคงจะเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของคนในหมู่บ้านที่ทั้งจนและไม่มีที่ทางให้ทำมาหากิน เพราะส่วนใหญ่ครอบครัวคนในหมู่บ้านจะมีที่ทางกัน ทุกวันก็จะเข้าสวนเข้าไร่ เข้านากันเสียส่วนกัน

"กินข้าวมาหรือยังล่ะกับข้าวอยู่ในครัว"

"ท่านป้ารู้ใจหลานที่สุดเลยขอรับ"อู๋ซั่วหยางหลังจากที่กินข้าวอิ่มก็มาช่วยท่านป้าเตรียมข้าวของ เพื่อออกไปเดินขายให้คนในหมู่บ้าน ถึงจะเป็นเพียงผักธรรมดาแต่ท่านป้าก็ขายหมดทุกวันถึงจะได้เงินไม่ได้มาก แต่ก็ยังดีที่ขายของหมดทุกวัน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"ท่านป้าวันนี้ให้หลานไปขายด้วยได้หรือไม่ หลานเองยังไม่อยากที่จะกลับบ้านขอรับท่านป้าเย่จวนขอรับ"

"เฮ้ย อ้อนวอนอีกแล้วก็รู้อยู่แล้วว่าป้าปฏิเสธหลานไม่ลงอยู่แล้ว"หูเย่จวนรู้ว่าทำไมหลานชายนั้นถึงไม่อยากที่จะกลับบ้านในตอนนี้ ก็คนที่บ้านอู๋นั้นมีแต่คนใจร้ายใจมารอยู่เต็มทั้งบ้าน

"ท่านป้าน่ารักกับหลานอีกแล้วขอรับ"อู๋ซั่วหยางหนีร้อนมาพึ่งเย็นที่บ้านท่านป้าของเขาได้ตลอดทุกเมื่อที่ต้องการจะมา จะมีท่านป้าค่อยต้อนรับอยู่เสมอ

อู๋ซั่วหยางช่วยท่านป้าเย่จวนขายผักจนหมดก็ขอแยกตัวกลับบ้าน เพราะขายหมดก็เย็นพอดีคงจะต้องกลับไปเผชิญชะตาชีวิตที่เสียจะน่าเบื่ออีกแล้ว

บ้านอู๋

"นั่นไง ท่านพี่ซั่วหยางกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

"ทำไมพึ่งจะกลับบ้าน"

"ท่านพ่อมีธุระอันใดเร่งด่วนจะพูดกับข้าหรือขอรับ"อู๋ซั่วหยางเองล่ะเบื่อตาแก่ผู้นี้เสียจริง สมองมีล่ะไม่รู้จักใช้คอยให้ภรรยาจุงเดินอยู่ได้

"ข้าต้องมีธุระหรือถึงจะคุยกับเจ้าได้ เดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้วนะซั่วหยาง"

"อ้าว! คนเราหากไม่มีเรื่องให้คุยกันจะมาสนทนากันได้อย่างไร"

"นี่! เจ้าย้อนพ่อหรือซั่วหยางเจ้าเป็นลูกพ่อเป็นพ่อของเจ้านะ"

"ข้าทราบท่านพ่อ ข้าทราบดีเลยแหละว่าท่านเป็นพ่อข้า แล้วเหตุอันใดที่ทำให้ท่านพ่อมีน้ำโหกับข้าหรือ"ที่อู๋เจียงสงนั้นมีน้ำโหขึ้นมาคงจะไม่พ้นเรื่องของอู๋ฉานอิ่งที่มีดี แต่ขี้ฟ้องไปวัน ๆ 

"ทำไมวันนี้เจ้าไปนำเสื้อผ้าของฉานเอ๋อร์ไปซักด้วย วันนี้เจ้าก็ไปซักผ้าที่ลำธาร"

"เรื่องนี้เองหรือที่ท่านโมโหใส่ข้า ท่านพ่อวันนี้ข้านำผ้าไปซักที่ลำธารจริงอย่างที่ท่านว่า แต่เสื้อผ้าของฉานอิ่งที่ข้าไม่ได้ซักให้ เพราะห้องของนางปิดข้าจึงไม่กล้าที่จะเข้าไป เพราะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของนางขอรับ"

"จริงหรือฉานเอ๋อร์"

"ท่านพ่อถึงห้องของข้าจะปิด แต่พี่ใหญ่ก็เรียกท่านแม่ให้เข้าไปเอาได้นิ นอกเสียจากพี่ใหญ่ไม่เต็มใจที่จะทำมันตั้งหาก"

"จริงเจ้าค่ะท่านพี่น้องเองก็อยู่ที่บ้านไม่ได้ไปไหน ซั่วหยางเองก็ไม่ได้เอ่ยอันใดเกี่ยวกับเสื้อผ้าของฉานเอ๋อร์"

"ซั่วหยางเจ้าไม่อยากทำจริง ๆ หรือถึงได้ละเลยหน้าที่ของตนเองเช่นนี้"

"ใช่ ซั่วหยางหากไม่อยากทำบอกกันตรง ๆ ก็ได้นะน้องยังเด็กหากเผลอทำอะไรที่ทำให้เจ้าไม่พอใจ แม่เองก็ต้องขอโทษด้วย"

"จะรับกันได้หรือถ้าข้าบอกว่าไม่เต็มใจที่จะทำ และท่านพ่อการซักผ้าไม่ใช่หน้าที่ของข้าทุกคนในบ้านโต ๆ กันหมดแล้วควรจะซักใครซักมัน ฉานอิ่ง 15 หนาว ซินถง 17 หนาว ไม่เด็กแล้วท่านพ่อท่านแม่ พอได้คุยเรื่องซักผ้ากัน วันนี้ข้าจึงจะแจ้งให้ทราบว่านับตั้งแต่วินาทีนี้ไป ขอให้เสื้อผ้าของใครก็ซักกันเอาเอง"

"ได้อย่างไรกันพี่ใหญ่ทำแบบนี้ข้าไม่ยอม เจ้า…"อู๋ฉานอิ่งนางเกือบจะหลุดปากเรียกอู๋ซั่วหยางว่าเจ้าอัปลักษณ์เสียแล้ว อยู่ต่อหน้าท่านพ่อนางต้องฝืนใจเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ใหญ่ทั้งที่ใจจริงนางอย่างจะเรียกตามที่ชาวบ้านเรียกกัน

"ท่านพี่น้องว่าเรื่องนี้ซั่วหยางอาจจะน้อยใจบางอย่าง เดี๋ยวน้องจะพูดคุยกับเขาเองเจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องหรอกน้องหญิงทำตามที่ซั่วหยยางบอกแหละถูกแล้ว ฉานเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์โตกันแล้วก็ต้องดูแลรับผิดชอบเรื่องส่วนตัวของตนเอง ที่ผ่านมาพ่อละเลยหน้าที่อย่างที่เจ้าว่าจริง ๆ ซั่วหยาง ขอบคุณที่เตือนสติของพ่อ"

อู๋ซั่วหยางรู้สึกแปลกใหม่กับอู๋เจียงสงผู้นี้ที่วันนี้เห็นดีเห็นงามด้วยกันกับเขา เท่ากับว่าทำเช่นนี้ไม่เป็นการไปหักหน้าของอู๋ฉานอิ่งกับเหว่ยฟางหรือ

"ขอบคุณท่านพ่อที่เข้าใจลูก"ถือว่ายกหน้าที่ที่ไม่จำเป็นต้องทำออกไปอีกหนึ่งอย่าง ซักแต่เสื้อผ้าของตนเองก็พอไม่ต้องแบกไปแบกกลับหนัก ๆ

"แล้วนี่ซินเอ๋อร์ทำไมยังไม่กลับมาอีก"

"ท่านพี่เดี๋ยวลูกก็มาเจ้าค่ะ เช่นนั้นซั่วหยางถึงจะไม่ซักผ้าแล้ว แต่หน้าที่ทำกับข้าวเจ้าก็ยังต้องทำอยู่ดี"

"ขอรับท่านแม่หน้าที่นี้ข้าจะรับผิดชอบเองขอรับ"หน้าที่นี้คงจะให้ใครทำไม่ได้นอกจากเขา เพราะฝีมือการทำอาหารของเหว่ยฟางนั้นจัดอยู่ในรสชาติระดับล่างที่แปลว่าไม่อร่อย ไม่ต้องพูดถึงอู๋ฉานอิ่งกับอู๋ซินถงก็ตามสูตรท่านแม่ของพวกเขา

"ท่านพี่น้องมีเรื่องจะคุยด้วยเจ้าค่ะ"

"งั้นไปในห้อง"อู๋เจียงสงรู้ว่าเหว่ยฟางนางจะพูดเรื่องอะไร วันนี้พฤติกรรมของเขานั้นเปลี่ยนไปจากเดิมนางคงจะไม่พอใจขึ้นมา

"ท่านพี่ไยท่านถึงเข้าข้างซั่วหยางกันไม่เท่ากับท่านพี่หักหน้าน้องกับฉานเอ๋อร์หรือเจ้าคะ"

"แล้วซั่วหยางไม่ใช่ลูกของพี่หรือน้องหญิง และสิ่งที่ซั่วหยางบอกมันก็คือความจริงลูก ๆ โตกันหมดแล้วหน้าที่เช่นนี้ไม่ควรให้ใครทำแทน เราเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาไม่ใช่คุณหนูคุณชายที่มีข้ารับใช้"

"…"เหว่ยฟางนางไม่มีข้อโต้เถียงอันใด เพราะก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแถมสามีของนางยังเอ่ยปากไปแล้วด้วย ส่วนอู๋ซั่วหยางก็ดูจะหัวแข็งขึ้นมากด้วย ไม่ใช่หัวอ่อนเหมือนแต่ก่อน

"เดี๋ยวซินเอ๋อร์มาก็บอกลูกด้วยนะ"

"เจ้าค่ะท่านพี่"เหว่ยฟางได้แต่เก็บความนึกคิดไว้ในใจ หากอู๋ซั่วหยางไม่ซักผ้าแล้วใครจะซักกันลูก ๆ ของนางนั้นยากเกินไปที่จะลดตัวมาซักเสื้อผ้ากันเมื่อก่อนก็ยังซักได้ แต่มาวันนี้กับทำไม่ได้แล้วเจ้าอู๋ซั่วหยางเป็นบ้าอันใดขึ้นมา นิสัยถึงจะเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่มากแต่ที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคงจะเป็นการสู้คนที่มากขึ้น