Share

ตอนที่ 4

Author: Kanpiman
last update publish date: 2026-08-23 09:37:13

เยี่ยนเฉิงเจ้าลองดีผิดคนแล้ว รอรับการเอาคืนจากพี่สาวคนนี้เถอะ!

เด็กน้อยป่ายเอ๋อดึงมือฉันให้ลุกขึ้นไปล้างหน้าบ้วนปาก ไม่ว่าฉันจะเดินไปทางไหน จะทำอะไร เจ้าตัวเล็กก็จะเดินตามติดก้นตลอด

“เจ้ายังไม่ออกไปอีกหรือ” จะมายืนจ้องเพื่อ?

“ท่านแม่บอกว่าพี่สาวป่วยต้องนอนพักให้มาก แต่ท่านพี่ใหญ่บอกว่าเจ้าสำออยขี้เกียจใช่หรือไม่ขอรับ”

“ป่วยต้องนอนพักอ่ะใช่ แต่ไม่ได้ขี้เกียจนะ”

“เช่นนั้นพี่สาวดื่มน้ำแกงผักป่าให้หมดสิขอรับ” เด็กน้อยชี้มือไปบนโต๊ะ ซึ่งมีน้ำแกงสีแปลก ๆ บวกกับหญ้าใบเขียวลอยอยู่สองสามใบ และมีแผ่นแป้งหยาบสีคล้ำหนึ่งแผ่น

ฉันเดินไปเอามืออังดูก็เห็นว่ายังอุ่นอยู่ ท่านป้าคงจะนำมาวางไว้ให้ตอนยังไม่ตื่น ครอบครัวนี้ถึงจะจนแต่ไม่ไร้น้ำใจ ที่บ้านมีอาหารน้อยนิดก็ยังเจียดมาให้ร่างนี้ซึ่งเป็นแค่คู่หมั้น หากไม่ไหวก็แค่ตัดขาดแต่พวกเขาก็ไม่ทำ ฉันจะเบียดเบียนพวกเขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

“เจ้ากินหรือยัง เจ้าตัวเล็ก”

“ข้าชื่อเยี่ยนป่าย ไม่ใช่เจ้าตัวเล็ก” หน้าน้อยๆ ยับยู่ด้วยความไม่สบอารมณ์

“ก็ได้ ก็ได้ ป่ายเอ๋อเจ้ากินหรือยัง” ฉันยอมความให้กับความน่ารักของเด็กน้อย

“กินแล้วขอรับ... แต่ไม่อิ่ม...” ประโยคท้ายของเจ้าตัวเล็กเบามาก จนฉันนึกอยากจะยกอาหารตรงหน้าให้

“งั้นเรามาแบ่งกันคนละครึ่ง ดีหรือไม่”

“ไม่ดีขอรับ ท่านแม่บอกว่าพี่สาวบาดเจ็บต้องบำรุงเยอะๆ ถึงจะหายเร็วๆ หากป่ายเอ๋อแย่งพี่สาว พี่สาวก็จะไม่หาย”

“ไม่เป็นไร พี่สาวกินไม่หมด”

“ไม่ได้ขอรับ พี่สาวรีบกินสิขอรับ ข้ารอนานแล้วนะ” เด็กน้อยเดินไปนั่งรอฉันที่ขอบเตียง

ฉันถูกป่ายเอ๋อพาไปลานหน้าบ้าน ด้วยร่างกายที่ยังอ่อนเพลียจากการเสียเลือดเมื่อวานทำให้เดินไม่ค่อยสะดวกนัก แต่เจ้าหนูน้อยก็เข้าใจเขาค่อย ๆ จูงฉันเดินช้า ๆ

“ท่านแม่ขอรับ” ป่ายเอ๋อปล่อยมือฉันแล้ววิ่งเข้าไปกอดขาท่านแม่ไว้

“เจ้าตื่นแล้วหรือ” นางหันไปทางเจ้าก้อนแป้ง “ป่ายเอ๋อไปปลุกพี่สาวใช่หรือไม่”

เจ้าตัวเล็กรู้ว่าคำถามนั้นเป็นการตำหนิที่ไปปลุกให้ฉันตื่น เขาจึงรีบก้มหน้างุด

“ป่ายเอ๋อรู้ผิดแล้ว ต่อไปจะให้พี่สาวนอนขี้เกียจตามสบายขอรับ”

เอาแล้วไงไอ้เด็ก พูดซะฉันสำนึกไม่ทันเลย

“พูดเช่นนั้นได้หรือ ใครบอกให้พูด หือ... พี่สาวเป็นคนป่วยต้องนอนพักมากหน่อย นางไม่ได้ขี้เกียจ ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ” ท่านป้าดุจนแป้งก้อนขาวเบะปากจะร้องไห้แล้ว

“ก็ท่านพี่ใหญ่บอกข้า ว่าพี่สาวเจ้าเล่ห์ขี้เกียจ”

นั้นไงตัวบงการเด็ก เดี๋ยวเถอะ ๆ ให้แม่หายดีก่อน...

“เยี่ยนเอ๋อนี่จริงๆ เลย หยวนเอ๋ออย่าไปสนใจเจ้าลูกคนนี้เลยนะ”

ฉันได้แต่ยิ้มรับ แต่ในใจแม่จะเอาคืน!...

“เจ้ามานั่งตรงนี้ก่อน เดี๋ยวป้าไปเอายามาให้” นางพยุงฉันไปนั่งบนม้าไม้ใต้ต้นไม้ในลานหน้าบ้าน แล้วนางก็เดินไปเอายาต้มในครัวมาให้ฉัน

แหวะ! ขม... ขมมาก ยาต้มหรือน้ำแช่บอระเพ็ดกันวะเนี่ย!

“นั่งเล่นตรงนี้สักพัก เดี๋ยวป้าพาเข้าไปนอนในเรือน”

ท่านป้าเดินเข้าไปในบ้าน ตอนออกมาถือตะกร้าผ้าออกมาด้วย

“ป้าไปซักผ้า ให้ป่ายเอ๋ออยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าก่อน”

“ขอรับ / เจ้าค่ะ” เจ้าก้อนแป้งรับปากเสร็จหันไปขุดดินเล่นอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว ไม่กล้าเข้ามากวนตอนฉันพักผ่อน เดี๋ยวจะโดนท่านป้าดุเอาอีก

เมื่อคืนฉันมองสำรวจได้ไม่ถนัดนัก แต่ตอนนี้ฉันเห็นลานหน้าบ้านได้อย่างชัดเจน หากเดาไม่ผิดนี่มันบ้านแบบสี่ประสานใช่มั้ยนะ เดินเข้าประตูมาเห็นลานดินหน้าบ้าน เรือนไม้ทรงโบราณหลังเล็กตรงหน้าเรียกว่าเป็นบ้าน แต่สภาพดูแทบไม่ต่างจากซากมรดกตกทอดที่พร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ตัวเรือนถูกสร้างขึ้นด้วยโครงไม้ไผ่เข้าคู่กับไม้เนื้อแข็ง ผนังดินปั้นผสมฟางกะเทาะล่อนออกจนเห็นโครงสานด้านในเป็นจุด ๆ โทนสีของตัวบ้านคือการประสานรวมกันของความทรุดโทรม สีน้ำตาลซีดของไม้ที่ถูกแดดฝนกัดเซาะมาหลายปี ผสานเข้ากับสีเทาดำของตะไคร่น้ำแห้งที่เกาะตามเสา แผงหลังคามุงด้วยตับหญ้าคาและกระเบื้องดินเผาสีส้มอิฐอมน้ำตาลที่มีรอยร้าวหลายก้อน บางจุดเผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่ถูกโปะทับด้วยแผ่นไม้เก่ากระย่องกระแย่งพอแค่กันแดดกันฝน บานประตูและหน้าต่างไม้สลักลายหยาบๆ อ้าเผยอเพราะสลักหลวม ร่องไม้บนพื้นเรือนโก่งตัวส่งเสียงครืดคราดยามก้าวผ่าน สภาพโดยรวมไม่ได้เพียงแค่ดูเก่าแก่ แต่คือเก่าบรรลัยที่เดาไม่ได้เลยว่าหากลมพายุพัดมาอีกรอบ ตัวเรือนหลังนี้จะยังหยัดยืนอยู่ได้ หรือจะพังพินาศลงมากลายเป็นกองไม้ฟืน!

นี่หรือจวนท่านนายอำเภอ สภาพยิ่งกว่าสลัมที่บ้านเกิดฉันอีก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 51

    เลิกสนใจต่อปากกับมัน แล้ววาร์ปเข้าไปในมิติ ทันทีที่เท้าแตะบนพื้น ความเย็นและอบอุ่นไหลเวียนรอบกายอย่างลงตัว ไม่หนาวไม่ร้อน เป็นความสบายที่บอกไม่ถูก พื้นที่มิติไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป หากนำสินค้าทั้งหมดมาเก็บไว้ก็ยังเหลือพื้นที่อีกเยอะ เมื่อมองพื้นที่โดยรอบทั้งหมด คิ้วฉันก็ต้องขมวดด้วยความสงสัย“เจ้าตุ๊กแก ทำไมพื้นถึงไม่เป็นดินละ ชั้นวางของก็ว่างเปล่า มีแต่กระปุกเครื่องแกงกับผงปรุงไม่กี่กระปุก เงินที่เติมให้แกได้แต่ที่ว่างๆ หรอ แกโกงป่ะเนี่ย”‘ไม่ได้โกง ชั้นวางจะตั้งได้เฉพาะสินค้าที่เตรียมไว้ขาย เหมือนในซุปเปอร์มาเก็ตที่เจ้ารู้จัก ส่วนของที่เจ้าต้องการยามฉุกเฉินหรือของที่ไม่มีในยุคนี้จะอยู่ในระบบ หากเจ้าต้องการแค่นึกในใจของก็จะปรากฏออกมา แต่ว่าต้องมีเงินมาแลกนะ’“ของที่ฉันแลกไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ”‘เจ้าก็แค่นึกถึงโกดังเก็บของส่วนตัว ภาพก็จะปรากฏให้เห็นว่ามีสิ่งใดบ้าง อยากเก็บอะไรก็แค่นึกว่าเก็บเข้าโกดังส่วนตัว สิ่งนั้นก็จะปรากฏในโซนส่วนตัวทันทีเจ้าค่ะ’“แล้วพื้นเล่า ในมิติควรจะปลูกพืชได้ไม่ใช่หรือ น้ำพุวิญญาณก็ไม่มี”ฉันมองพื

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 50

    ฉีเยี่ยนเฉิงมองเด็กสาวที่เดินฮัมเพลงอยู่ด้านหน้า ด้วยหัวใจพองโตข้ามีอายุมากกว่านาง เรียนตำรามาก็หลายปี ไม่ว่าศาสตร์แขนงใดย่อมไม่ด้อยผู้ใด แล้วเหตุใดกลับตามความคิดของเด็กผู้หญิงตัวเล็กไม่ทันกันดูนางสบายๆ ผ่อนคลายคล้ายเด็กสาวทั่วไป แต่สิ่งที่นางทำกลับยิ่งใหญ่มีแบบแผนเกินตัวไปเสียหมดไหนจะวิธีสยบอริด้วยการใช้ความโลภของชาวบ้านเป็นเครื่องมือ หรือการยอมแบ่งขนมให้ผู้อาวุโสเพื่อแลกกับยักษ์เฝ้าประตู ไหวพริบเชิงธุรกิจของนางแยบคายเกินกว่าข้าจะคาดเดา นับวันนางยิ่งสร้างความประหลาดใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ“เรือนหลังนี้ไงบ้านของเรา ชอบหรือไม่เจ้าคะ” นางหันมายิ้มความคิดเขาสะดุดลง พร้อมกับมองไปทางประตูเรือนหลังใหม่ เขาไม่รู้ว่าขาได้ก้าวพ้นธรณีประตูมาได้ยังไงทว่าเรือนสี่ประสานที่อยู่เบื้องหน้า กลับทำให้เขายิ่งตอกย้ำความคิดที่ว่า นางทำได้อย่างไรให้ลึกเข้าไปอีกเขาหันไปสบตากับนางอีกครั้ง เมื่อไหร่กันที่นางมีออร่าเปล่งประกายเช่นนี้เด็กสาวที่มีคราบดินโคลนติดตามตัว ร่างกายผอมแห้ง ดูยังไงก็ไม่เจริญหูเจริญตามายามนี้กลับมีน้ำมีนวล ใบหน้าเล็กดูสด

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 49

    “ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 48

    "ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 47

    “พี่สะใภ้ ข้าไปรอท่านที่เรือนหลังใหม่นะขอรับ ท่านห้ามลืมพาความสุขมาด้วยเล่า” น้องสามเด็กแสบตัวจ้อยโบกมืออย่างมีความสุข“พี่ใหญ่ ข้าก็ไปรอท่านที่เรือนใหม่เช่นกัน ห้ามนำความจนมาด้วยเล่า” เชียนเอ๋อไม่ยอมน้อยหน้าป่ายเอ๋อนี่กะจะไม่ลืมเรื่องที่คุยเมื่อคืนกันใช่ไหม“ท่านป้า หากคนของเหลาฟู่หมิงมาส่งเกลือ ท่านตรวจทานดูให้ครบนะเจ้าค่ะ แยกเก็บไว้ตามห้องที่ข้าบอก ประเดี๋ยวเสร็จธุระทางนี้แล้วข้ากับพี่เยี่ยนจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เยี่ยนเอ๋อดูแลหยวนเอ๋อให้ดีด้วยเล่า”“ขอรับท่านแม่”เกวียนขนสัมภาระพร้อมบรรทุกคนบ้านฉีห่างออกไปแล้ว ฉันจึงหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า“พี่เยี่ยน เราทำตามแผนกันเถอะ”ฉีเยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปจุดทางแยกที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดของหมู่บ้าน ส่วนฉันเดินตามหลังในมือถือตะกร้าสานที่มีของชำร่วยเต็มสองตะกร้าใหญ่ ของชำร่วยก็คือเครื่องปรุงรสที่ฉันผลิตขึ้น แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ที่พอใช้ทำอาหารได้ประมาณสองครั้ง ซึ่งเป็นเหยื่อล่อตั้งต้นที่ใช้หาวัตถุดิบได้ดีทีเดียว“มันจะสิ้นเปลืองไปหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ วางใจเถอ

  • ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ   ตอนที่ 46

    ยังไม่ทันที่ท่านป้าจะหาคำตอบได้ เด็กแสบอีกคนก็โพล่งเสริมขึ้น“น้องเล็ก เจ้าไม่รู้อะไร ความสุขเป็นเพียงความรู้สึก ลอยได้เสียเมื่อใด ใช่หรือไม่พี่ใหญ่” เยี่ยนเชียนขัดขึ้นเป็นการเป็นงาน“แต่ว่า... เวลาพวกเราย้ายไปอยู่เรือนใหม่... ความยากจนมันจะตามเราไปด้วยไหมขอรับ?”“...” ท่านลุงฉียกจอกชาค้างกลางอากาศ“นั่นสิขอรับ” ป่ายเอ๋อตบมือฉาด “ถ้าความยากจนมันไปยืนรอหน้าประตูเรือนใหม่ เราจะเอาไม้ไปไล่ตีมันได้หรือไม่ขอรับพี่ใหญ่”พี่ใหญ่คิ้วกระตุก เอาละสิฉันก็อยากฟังคำอธิบายนี้เหมือนกัน“ความยากจนไม่มีรูปร่าง... ไล่ตีไม่ได้” พี่เยี่ยนตอบเสียงเรียบถนอมน้ำใจ“ถ้าตีไม่ได้... งั้นเราบอกให้มันเดินไปบ้านอื่นแทนได้หรือไม่?”“ฮ่า ๆๆๆ!” ฉันหลุดหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง น้ำตาเล็ด “พี่เยี่ยน ท่านควรจะอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจนะเจ้าคะ”“พี่สะใภ้อย่าหัวเราะสิขอรับ” ป่ายเอ๋อร์มองมาทำหน้าจริงจัง ฉันรู้สึกผิดที่หัวเราะแล้วสิ“ท่านแม่เคยบอกว่า สตรีย้ายไปอยู่บ้านบุรุษที่ไม่ใช่พี่น้อง ย่อมต้องแต่งให้บุรุษผู้นั้น เช่นนี้พี่สะใภ้ต้องแต่งให้พี่ใหญ่กับคุณชายผู้นั้นด้วยหรือไม่เล่าขอรับ?” เจ้าเยี่ยนป่าย เล่นแม่แล้วไม่ล่ะกริบ...ท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status