LOGIN“ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ
"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้
“พี่สะใภ้ ข้าไปรอท่านที่เรือนหลังใหม่นะขอรับ ท่านห้ามลืมพาความสุขมาด้วยเล่า” น้องสามเด็กแสบตัวจ้อยโบกมืออย่างมีความสุข“พี่ใหญ่ ข้าก็ไปรอท่านที่เรือนใหม่เช่นกัน ห้ามนำความจนมาด้วยเล่า” เชียนเอ๋อไม่ยอมน้อยหน้าป่ายเอ๋อนี่กะจะไม่ลืมเรื่องที่คุยเมื่อคืนกันใช่ไหม“ท่านป้า หากคนของเหลาฟู่หมิงมาส่งเกลือ ท่านตรวจทานดูให้ครบนะเจ้าค่ะ แยกเก็บไว้ตามห้องที่ข้าบอก ประเดี๋ยวเสร็จธุระทางนี้แล้วข้ากับพี่เยี่ยนจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เยี่ยนเอ๋อดูแลหยวนเอ๋อให้ดีด้วยเล่า”“ขอรับท่านแม่”เกวียนขนสัมภาระพร้อมบรรทุกคนบ้านฉีห่างออกไปแล้ว ฉันจึงหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า“พี่เยี่ยน เราทำตามแผนกันเถอะ”ฉีเยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปจุดทางแยกที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดของหมู่บ้าน ส่วนฉันเดินตามหลังในมือถือตะกร้าสานที่มีของชำร่วยเต็มสองตะกร้าใหญ่ ของชำร่วยก็คือเครื่องปรุงรสที่ฉันผลิตขึ้น แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ที่พอใช้ทำอาหารได้ประมาณสองครั้ง ซึ่งเป็นเหยื่อล่อตั้งต้นที่ใช้หาวัตถุดิบได้ดีทีเดียว“มันจะสิ้นเปลืองไปหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ วางใจเถอ
ยังไม่ทันที่ท่านป้าจะหาคำตอบได้ เด็กแสบอีกคนก็โพล่งเสริมขึ้น“น้องเล็ก เจ้าไม่รู้อะไร ความสุขเป็นเพียงความรู้สึก ลอยได้เสียเมื่อใด ใช่หรือไม่พี่ใหญ่” เยี่ยนเชียนขัดขึ้นเป็นการเป็นงาน“แต่ว่า... เวลาพวกเราย้ายไปอยู่เรือนใหม่... ความยากจนมันจะตามเราไปด้วยไหมขอรับ?”“...” ท่านลุงฉียกจอกชาค้างกลางอากาศ“นั่นสิขอรับ” ป่ายเอ๋อตบมือฉาด “ถ้าความยากจนมันไปยืนรอหน้าประตูเรือนใหม่ เราจะเอาไม้ไปไล่ตีมันได้หรือไม่ขอรับพี่ใหญ่”พี่ใหญ่คิ้วกระตุก เอาละสิฉันก็อยากฟังคำอธิบายนี้เหมือนกัน“ความยากจนไม่มีรูปร่าง... ไล่ตีไม่ได้” พี่เยี่ยนตอบเสียงเรียบถนอมน้ำใจ“ถ้าตีไม่ได้... งั้นเราบอกให้มันเดินไปบ้านอื่นแทนได้หรือไม่?”“ฮ่า ๆๆๆ!” ฉันหลุดหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง น้ำตาเล็ด “พี่เยี่ยน ท่านควรจะอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจนะเจ้าคะ”“พี่สะใภ้อย่าหัวเราะสิขอรับ” ป่ายเอ๋อร์มองมาทำหน้าจริงจัง ฉันรู้สึกผิดที่หัวเราะแล้วสิ“ท่านแม่เคยบอกว่า สตรีย้ายไปอยู่บ้านบุรุษที่ไม่ใช่พี่น้อง ย่อมต้องแต่งให้บุรุษผู้นั้น เช่นนี้พี่สะใภ้ต้องแต่งให้พี่ใหญ่กับคุณชายผู้นั้นด้วยหรือไม่เล่าขอรับ?” เจ้าเยี่ยนป่าย เล่นแม่แล้วไม่ล่ะกริบ...ท
เราสี่คนจึงออกไปกินเกี๊ยวน้ำที่ตั้งขายอยู่ไม่ไกลนัก“หยวนเอ๋อ น้าถิงกับอาชิงไม่มีที่ไปแล้ว เรา... “ ท่านป้าเอ่ยยังไม่ทันจบ“เช่นนั้นอยู่กับข้า ดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉันหันไปยิ้มให้กับสองแม่ลูก“ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะคุณหนู อาชิงขอบคุณคุณหนูสิ “ น้าถิงหันไปบอกลูกสาว“ขอบพระคุณคุณหนู ขอบพระคุณฮูหยิน เจ้าค่ะ”“ไม่ต้องคารวะ ข้าอายุสั้นพอดี ลุกขึ้นเถอะ” ฉันตกใจรีบร้องห้าม อะไรจะซาบซึ้งกันขนาดนี้“คุณหนูช่างเหมือนคุณหนูใหญ่ยิ่งนัก สง่างาม ใจดี” น้าถิงยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา“ท่านรู้จักท่านแม่ข้าหรือ” ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของสองแม่ลูก เริ่มขยายใหญ่ขึ้นในใจฉัน“อะ เอ่อ เราเคยเป็นเพื่อนเรียนด้วยกัน เจ้าค่ะ” ขณะที่พูดกับฉัน สายตากลับหันไปมองหน้าป้าฉี“เช่นนั้นหรือ... “ ฉันเว้นจังหวะซ่อนความสงสัยไว้ “ฟ้าใกล้มืด เราควรกลับได้แล้ว สองตัวแสบคงชะเง้อรอขนมจนคอยาวแล้วกระมัง” ฉันหันไปพูดกับป้าฉี“น้าถิงกับพี่อาชิง คงต้องพักที่เรือนใหญ่ นี่กุญแจเรือน ส่วนนี้เงินนำไปซื้อเสบียงกับเสื้อผ้ากันคนละสองชุดนะเจ้าคะ ไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”“เงินนี่มากเกินไปแล้ว คุณหนูเก็บไว้เถอะเจ้าค่ะ” น้าถิงดันเงินกลับคืนให้ฉัน“ในเ
“คุณชายสาม ข้าขอตัวไปช่วยคนก่อนเจ้าค่ะ” ไม่ได้ขออนุญาต แค่บอกให้ทราบว่าฉันต้องการช่วยสองแม่ลูกนั่นพฤติกรรมของฉันและท่านป้าอยู่ในสายตาเขาตลอด เขาจึงคาดเดาความต้องการของฉันได้ไม่ยาก“ข้าให้คนไปจัดการแทนแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล เราล่วงหน้าไปดูเรือนกันก่อน ประเดี๋ยวคนของข้าคงพาพวกนางไปส่ง”ห๊ะ... เร็วปานนั้นเลย สมกับเป็นนายใหญ่ที่ปลอมตัวเป็นคนตรวจสาขาเสียจริง คนผู้นี้ใหญ่โตเพียงใดถึงต้องปิดบังตัวตนเช่นนี้“ท่านป้า เชื่อใจคุณชายสามเถอะเจ้าค่ะ”รถม้าเคลื่อนตัวต่อไปอีกไม่นาน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานโตที่มีรั้วอิฐปูนสูงใหญ่โอบล้อมอยู่อย่างมิดชิดขนาดประตูยังประณีต แล้วข้างในจะขนาดไหน ฉันชักจะตื่นเต้นแล้วสิ“ถึงแล้ว... เชิญแม่นางเสี่ยวหยวนและฮูหยินฉี” คุณชายสามผายมือเล็กน้อยฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนไม้ทรงคลาสสิกสองชั้นหลังใหญ่ ด้านข้างมีเรือนบริวารแยกเป็นสัดส่วน และที่โดดเด่นที่สุดคือ ‘โกดังเก็บสินค้า’ ขนาดใหญ่หลังคาปูกระเบื้องหนาแน่นนี่หรือเรือนคนมีเงิน มันสวยหรูดูทรงพลัง แต่ฟุ่มเฟือยลวดลายไปหน่อย ฉันชอบแบบเรียบง่ายสง่างาม เก๋ไก๋มีเอกลักษณ์ ช่างเถอะ... มีเงินแล้วค่อยปรับแก้แล้วกันทว่







