LOGIN"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน
"ข้าวของบนเกวียนแทบม
เป็นจริงดั่งที่พ่อบ้านเหอกล่าว คนมาตั้งม็อบกันเต็มลานหน้าที่ว่าการอำเภอ เสียงด่าทอร่ำไห้อื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง ชาวบ้านหลายสิบคนเบียดเสียดกันอยู่ด้านหน้าบันไดหิน บ้างก็ชูไม้พลอง บ้างก็ยกกำปั้นตะโกนโหวกเหวก เสียงเรียกร้องให้นายท่านฉีออกมาชี้แจงและรับผิดชอบ“ใต้เท้าฉี คืนชีวิตลูกชายข้ามา”บิดาของเด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกพบเป็นศพในป่าละเมาะท้ายหมู่บ้านนั่งตะโกนอยู่หน้าสุด หน้าตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นแฝงความโศกเศร้า“ลูกชายข้าเพิ่งอายุสิบห้า ยังไม่ทันได้แต่งเมียเลยด้วยซ้ำ เหตุใดถึงกลายเป็นศพสภาพเช่นนั้นได้ เป็นนายอำเภอแต่กลับไร้ความสามารถ ปล่อยให้คนชั่วลอยนวลฆ่าคนเป็นว่าเล่น”“ใช่! คดีคนหายเกิดขึ้นมาหลายเดือนแล้ว คนหายไปไม่น้อย ใต้เท้าจะรอให้พวกเขาเป็นศพกันก่อนหรืออย่างไร มัวทำอะไรอยู่กันแน่ หรือมัวแต่เสวยสุขจนลืมชาวบ้าน”นั้นไงตัวต้นม็อบ ยุยงปลุกปั่นชาวบ้านให้ขวัญเสียหวาดกลัว ค่อยใส่ไฟโทสะของคนให้โหมกระหน่ำฉันกับพี่เยี่ยนนั่งสังเกตการณ์อยู่ในรถม้าได้สักพักแล้ว แม้จะเห็นคนยุยงแล้ว แต่ก็ยังมองไม่ออกว่าพวกมันต้องการอะไร เป็นพวกเดียวกับฆาตกรหรือไม่
สมองเล็กๆ ของฉันเริ่มประมวลผลทันที วัตถุดิบทำสบู่หาไม่ยากในมิติถุงหอมมีถมไป แต่ก็ต้องอ้างอิงของที่มีในยุคนี้ด้วย สบู่ที่ทำต้องไม่มีสารเคมี และต้องมีฟองเยอะๆ ที่สำคัญต้องหอมติดตัวไปตลอดวันฉันท้าวคางครุ่นคิดพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ตามความเคยชิน สบู่ก้อนหอมทำจากสมุนไพรกับฝักซ่าวเจียวในราคาก้อนละหลายอีแปะถึงหนึ่งตำลึงงั้นหรือ... แปลว่าตลาดระดับบนมีกำลังซื้อสูงมากแต่พวกเขายังไม่เคยเห็นของเหลวใสเนื้อครีมเข้มข้นที่เทออกจากขวดแล้วตีฟองฟูฟ่อง กลิ่นหอมลอยฟุ้งยั่วยวนใจแบบสบู่เหลวสมัยใหม่เลยสักนิด ในเมื่อสบู่ก้อนมีแล้ว ฉันขอทำสบู่เหลวแล้วกัน ยังขายใยขัดตัวเสริมได้อีกด้วยข้อสรุปการทำสบู่เหลวไม่จบ พ่อบ้านเหอก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพี่เยี่ยนด้วยท่าทางกระหืดกระหอม“คุณชายใหญ่ แย่แล้วขอรับ”“เจ้าใจเย็นก่อน ค่อยๆ เล่า เดี๋ยวก็เป็นลมพับไปหรอก”“เย็นไม่ได้แล้วขอรับ นายท่านฉี แย่แล้ว”ปัง! เสียงเก้าอี้ที่เยี่ยนเฉิงนั่งอยู่ก็ล้มลง เมื่อเขาเด้งตัวลุกขึ้นยืนอย่างไว“ท่านพ่อเป็นอันใด”“ชาวบ้านล้อมที่ว่าการอำเภอ เรียกร้องให้นายท่านออกมารับผิดชอบ
เลิกสนใจต่อปากกับมัน แล้ววาร์ปเข้าไปในมิติ ทันทีที่เท้าแตะบนพื้น ความเย็นและอบอุ่นไหลเวียนรอบกายอย่างลงตัว ไม่หนาวไม่ร้อน เป็นความสบายที่บอกไม่ถูก พื้นที่มิติไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป หากนำสินค้าทั้งหมดมาเก็บไว้ก็ยังเหลือพื้นที่อีกเยอะ เมื่อมองพื้นที่โดยรอบทั้งหมด คิ้วฉันก็ต้องขมวดด้วยความสงสัย“เจ้าตุ๊กแก ทำไมพื้นถึงไม่เป็นดินละ ชั้นวางของก็ว่างเปล่า มีแต่กระปุกเครื่องแกงกับผงปรุงไม่กี่กระปุก เงินที่เติมให้แกได้แต่ที่ว่างๆ หรอ แกโกงป่ะเนี่ย”‘ไม่ได้โกง ชั้นวางจะตั้งได้เฉพาะสินค้าที่เตรียมไว้ขาย เหมือนในซุปเปอร์มาเก็ตที่เจ้ารู้จัก ส่วนของที่เจ้าต้องการยามฉุกเฉินหรือของที่ไม่มีในยุคนี้จะอยู่ในระบบ หากเจ้าต้องการแค่นึกในใจของก็จะปรากฏออกมา แต่ว่าต้องมีเงินมาแลกนะ’“ของที่ฉันแลกไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ”‘เจ้าก็แค่นึกถึงโกดังเก็บของส่วนตัว ภาพก็จะปรากฏให้เห็นว่ามีสิ่งใดบ้าง อยากเก็บอะไรก็แค่นึกว่าเก็บเข้าโกดังส่วนตัว สิ่งนั้นก็จะปรากฏในโซนส่วนตัวทันทีเจ้าค่ะ’“แล้วพื้นเล่า ในมิติควรจะปลูกพืชได้ไม่ใช่หรือ น้ำพุวิญญาณก็ไม่มี”ฉันมองพื
ฉีเยี่ยนเฉิงมองเด็กสาวที่เดินฮัมเพลงอยู่ด้านหน้า ด้วยหัวใจพองโตข้ามีอายุมากกว่านาง เรียนตำรามาก็หลายปี ไม่ว่าศาสตร์แขนงใดย่อมไม่ด้อยผู้ใด แล้วเหตุใดกลับตามความคิดของเด็กผู้หญิงตัวเล็กไม่ทันกันดูนางสบายๆ ผ่อนคลายคล้ายเด็กสาวทั่วไป แต่สิ่งที่นางทำกลับยิ่งใหญ่มีแบบแผนเกินตัวไปเสียหมดไหนจะวิธีสยบอริด้วยการใช้ความโลภของชาวบ้านเป็นเครื่องมือ หรือการยอมแบ่งขนมให้ผู้อาวุโสเพื่อแลกกับยักษ์เฝ้าประตู ไหวพริบเชิงธุรกิจของนางแยบคายเกินกว่าข้าจะคาดเดา นับวันนางยิ่งสร้างความประหลาดใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ“เรือนหลังนี้ไงบ้านของเรา ชอบหรือไม่เจ้าคะ” นางหันมายิ้มความคิดเขาสะดุดลง พร้อมกับมองไปทางประตูเรือนหลังใหม่ เขาไม่รู้ว่าขาได้ก้าวพ้นธรณีประตูมาได้ยังไงทว่าเรือนสี่ประสานที่อยู่เบื้องหน้า กลับทำให้เขายิ่งตอกย้ำความคิดที่ว่า นางทำได้อย่างไรให้ลึกเข้าไปอีกเขาหันไปสบตากับนางอีกครั้ง เมื่อไหร่กันที่นางมีออร่าเปล่งประกายเช่นนี้เด็กสาวที่มีคราบดินโคลนติดตามตัว ร่างกายผอมแห้ง ดูยังไงก็ไม่เจริญหูเจริญตามายามนี้กลับมีน้ำมีนวล ใบหน้าเล็กดูสด
“ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ
"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้







