บทที่ 1 หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

บนชั้นสิบสี่ในตึกแห่งหนึ่งใจกลางกรุงปักกิ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายในอาคารสำนักงานหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยุ่งอยู่กับงานที่กองจนแทบจะสูงท่วมหัว ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างก็มีชะตากรรมที่ไม่ต่างกัน

เจินเหยาหญิงสาววัยสามสิบปีผู้มุ่งมั่นในการทำงานและการเรียน หลังจากใช้เวลาในวัยหนุ่มสาวไปกับการทำงานเพื่อสร้างฐานะ เจินเหยาได้เข้าทำงานในบริษัทส่งออกวัตถุดิบจำพวกอาหารแห้งจากประเทศจีน งานของเธอเกี่ยวข้องกับการติดต่อประสานงานกับลูกค้าต่างประเทศ รวมถึงการจัดการเรื่องเอกสารศุลกากรเพื่อส่งออกสินค้าไปยังประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ด้วยความรับผิดชอบและความสามารถที่โดดเด่น เจินเหยาได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารและได้รับมอบหมายงานที่ท้าทายอยู่เสมอ

หลังจากส่งอีเมลแจ้งข่าวดีให้กับลูกค้าและหัวหน้าแล้วเจินเหยาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก เธอหันมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบห้าทุ่ม วันนี้เป็นวันที่งานของเธอต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ เมื่อสินค้าไม่ผ่านด่านศุลกากรขาเข้าของประเทศปลายทาง ทำให้เกิดความล่าช้าและอาจส่งผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของบริษัท เจินเหยาจำเป็นต้องรีบแก้ไขสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด เธอจึงติดต่อประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งฝ่ายศุลกากรและลูกค้าที่ต่างประเทศ การแก้ปัญหาเหล่านี้ใช้เวลาหลายชั่วโมงจนในที่สุดก็สามารถคลี่คลายสถานการณ์ได้สำเร็จ แต่กว่าจะจัดการเรื่องราวทั้งหมดเสร็จสิ้นก็เล่นเอาดึกดื่น

“เสี่ยวเหยา พี่จะกลับบ้านแล้วนะ เหนื่อยหน่อยนะวันนี้” เสียงของลี่หยุน เพื่อนร่วมงานที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ กล่าวขึ้น

เจินเหยาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันมาสบตากับลี่หยุนแล้วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “อือ ขอบคุณมากค่ะหยุนเจี่ย กลับดี ๆ นะคะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

“แน่ใจนะว่าไม่กลับพร้อมกัน วันนี้ทุกคนเหนื่อยมากเลย อย่าหักโหมเกินไปล่ะ” ลี่หยุนพูดด้วยความเป็นห่วง พลางมองดูเจินเหยาที่ยังทำงานไม่เสร็จ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ” เจินเหยาตอบพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถซ่อนความเหนื่อยล้าได้

ลี่หยุนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วอย่าอยู่ดึกจนเกินไปล่ะ” หลังจากนั้นเธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าและออกจากออฟฟิศ

เจินเหยาหันกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ ในใจเธอรู้ดีว่าตัวเองควรจะหยุดพัก แต่ความกังวลเกี่ยวกับงานทำให้เธอไม่สามารถหยุดพักได้เลย

"วันนี้ต้องกลับบ้านดึกอีกแล้วสินะ" เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่เก็บของลงในกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน ถึงแม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าแต่จิตใจกลับไม่ยอมแพ้ เธอยังคงมุ่งมั่นและตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเสมอ

เจินเหยากลับมาถึงบ้านในสภาพที่เหนื่อยล้าเต็มที ทันทีที่เปิดประตูห้องเช่าเล็ก ๆ ออก ความเงียบสงบภายในห้องทำให้เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ห้องนี้แม้จะไม่หรูหราแต่ก็เป็นที่พักผ่อนที่เจินเหยาหวงแหนที่สุด เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะและทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ

"ไม่ไหวแล้วจริง ๆ วันนี้" เจินเหยาพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตึงจากความเครียด การทำงานหนักมาทั้งวันไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับเธอ เธอเคยชินกับการที่ต้องทำงานจนดึกดื่นไปเสียแล้ว 

หลังจากพักสายตาอยู่ครู่หนึ่งเจินเหยาก็ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน ซึ่งมีคอมมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กและหนังสือเรียนวางอยู่อย่างเรียบร้อย เธอกำลังเรียนปริญญาโทในคณะบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ตั้งใจว่าจะต้องจบการศึกษาให้ได้ภายในภาคการศึกษานี้ ไม่เพียงแค่เป็นการพิสูจน์ความสามารถของตัวเองแต่ยังเป็นการเพิ่มโอกาสในการเติบโตในสายงานที่เธอรักอีกด้วย

การเรียนปริญญาโทควบคู่ไปกับการทำงานเต็มเวลาไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเจินเหยา การจัดการเวลาให้ลงตัวระหว่างการทำงานและการเรียนเป็นสิ่งที่เธอต้องฝึกฝนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการบริหารเวลาและแรงกายในการทำวิทยานิพนธ์

เมื่อเปิดคอมพิวเตร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาก็เริ่มต้นทำงานวิทยานิพนธ์ทันที แม้จะเหนื่อยแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ยอมให้ตัวเองหยุด เธอเข้าใจดีว่าการทำวิทยานิพนธ์ต้องใช้ความทุ่มเทและความใส่ใจในรายละเอียดมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอมีอยู่เสมอ

“ต้องทำให้เสร็จเร็วที่สุด” เจินเหยาพูดกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลและกราฟต่าง ๆ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปเธอยังคงนั่งทำงานด้วยความตั้งใจ แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานเป็นแหล่งแสงสว่างเดียวที่มีในห้องขณะนี้ เจินเหยารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแต่ก็ถอดใจไม่ได้ สมองของเธอหมุนไปพร้อมกับข้อมูลและทฤษฎีต่าง ๆ ที่ต้องเขียนลงไป 

ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมาเจินเหยาดำเนินชีวิตที่เต็มไปด้วยความเครียดและความกดดัน เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงานและการเรียนซึ่งเป็นสิ่งที่เธอถือว่าเป็นเป้าหมายสำคัญที่สุดในชีวิตตอนนี้ ทั้งสองอย่างต้องใช้พลังงานอย่างมากทำให้เจินเหยาแทบไม่มีเวลาเหลือสำหรับการดูแลตัวเอง

ทุกเย็นหลังจากทำงานเสร็จเธอจะกลับมาบ้านและเริ่มทำวิทยานิพนธ์ต่อทันที บ่อยครั้งที่เจินเหยานั่งทำงานจนลืมเวลา ข้าวปลาไม่ยอมกิน นอนพักเพียงไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็ตื่นมาทำงานต่อเป็นวัฏจักร ร่างกายของเธอเริ่มเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้จึงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหยุดพัก

เช้าวันหนึ่งหลังจากคืนที่เธอทำวิทยานิพนธ์จนโต้รุ่ง เจินเหยาก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกินกว่าจะบรรยายได้ แต่เธอก็ยังคงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเตรียมตัวไปทำงานที่บริษัทเหมือนเช่นทุกวัน เธอเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนชุด ในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่นั้นความปวดหัวที่เธอเคยรู้สึกมาก่อนหน้านี้เริ่มรุนแรงขึ้น

"ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้" เจินเหยาพึมพำกับตัวเองขณะที่น้ำไหลรดผ่านใบหน้าและไหล่ ความรุนแรงของอาการปวดหัวทำให้เธอต้องเอามือจับศีรษะพยายามบรรเทาความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างหมุนรอบตัวเอง ภาพที่เห็นเริ่มพร่ามัวและเสียงในหัวก็เหมือนจะดังก้องขึ้นมา

เธอรีบปิดน้ำแล้วพยุงตัวออกจากห้องน้ำอย่างยากลำบาก ขาเริ่มอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว จากนั้นก็เดินโซเซไปที่เตียงนอนและทิ้งตัวลงนั่ง พยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ร่างกายสงบลง แต่ความปวดหัวกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้เธอรู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกต่อไป

"นี่มันอะไรกันเนี่ย..." เธอพูดด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินเองขณะที่พยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้ ๆ ตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาลเพราะรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นอะไรที่มากกว่าความเหนื่อยล้าธรรมดา

มือของเจินเหยาสั่นขณะที่กดเบอร์โทรฉุกเฉิน ร่างกายเริ่มไม่มีแรงที่จะประคองตัวเองอีกต่อไป ความรู้สึกเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทำให้แทบไม่สามารถคิดอะไรได้อีก เธอกดหมายเลขโทรออกและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู แต่ก่อนที่จะพูดอะไรได้ก็รู้สึกว่าความมืดมิดค่อย ๆ กลืนกินสติไปจนหมดสิ้น

เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลที่รับสายได้ยินเสียงการโทรเข้ามา แต่ไม่มีเสียงพูดจากเจินเหยา พวกเขาพยายามเรียกและถามชื่อหรือที่อยู่ของผู้ที่โทรมา แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นความเงียบสงัด ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกกังวลว่าผู้ที่โทรมาอาจจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

"สวัสดีค่ะ…มีเรื่องเร่งด่วนอะไรให้ช่วยเหรอคะ" เจ้าหน้าที่พูดคำนี้ซ้ำอยู่หลายครั้ง

เจินเหยานอนหมดสติอยู่บนเตียง โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือหล่นลงบนพื้นห้อง เธอไม่สามารถรับรู้ได้อีกต่อไป ร่างกายที่เคยแข็งแรงและเต็มไปด้วยพลังงานตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาของตัวตนเดิมที่กำลังลอยลับไปในความมืด

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเจินเหยาอยู่ในสภาพใด ไม่มีใครมาช่วยเธอในเวลานั้น ความเงียบงันและความเหน็บหนาวเข้ามากลืนกินห้องเล็ก ๆ  สติสัมปชัญญะของเจินเหยาเริ่มหลุดลอยออกไปเรื่อย ๆ เหมือนกับตกลงไปในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงใด ๆ เพียงแต่ความรู้สึกเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าที่ทับถมเข้ามาเท่านั้น

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทีมกู้ภัยของโรงพยาบาลได้รับแจ้งจากศูนย์ว่ามีสายโทรศัพท์ที่น่าสงสัยมาจากเบอร์โทรศัพท์ของเจินเหยา พวกเขาเร่งออกไปยังสถานที่ตามที่ได้รับแจ้งเพื่อหาผู้ที่อาจจะประสบเหตุการณ์ฉุกเฉิน ในขณะที่ทางโรงพยาบาลก็พยายามติดต่อไปยังเบอร์โทรศัพท์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังไม่มีใครตอบรับ

ในขณะที่ร่างกายของเจินเหยาเริ่มเข้าสู่สภาวะไม่รู้สึกตัวอีกต่อไป ประตูห้องของเธอถูกเปิดออกโดยทีมกู้ภัยที่รีบรุดเข้ามาตามการแจ้งเหตุ พวกเขาพบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวและไม่มีสัญญาณของการตอบสนองใด ๆ

"เธอไม่หายใจแล้ว" หนึ่งในทีมกู้ภัยตะโกนขึ้นอย่างเร่งรีบ ขณะที่คนอื่น ๆ พยายามทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างทำงานอย่างเร่งรีบเพื่อพยายามช่วยชีวิตเธอ

เจินเหยาในขณะนี้เหมือนจะหลุดพ้นจากความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมด ร่างกายของเธอไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอีกต่อไป ทุกอย่างเงียบสงัดและไม่มีเสียงรบกวน ทุกความคิดและความรู้สึกเริ่มจางหายไปเหมือนกับแสงไฟที่ค่อย ๆ ดับลง

ความรู้สึกสุดท้ายที่เธอรู้สึกคือการหลุดพ้นจากโลกที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เสียงต่าง ๆ ค่อย ๆ หายไปในระยะไกล ขณะที่เธอจมดิ่งลงไปในความเงียบงันที่ไม่มีที่สิ้นสุด