ตอนที่ 9 อาหารเย็นแสนอร่อย

ตอนที่ 9 อาหารเย็นแสนอร่อย

“อย่ามาล้อเล่นกับข้าเถอะเจ้าค่ะ มาทางไหนจงกลับไปทางนั้น อย่าให้ข้าต้องขับไล่อย่างไร้มารยาท” ไป๋อิงไม่ยอมใจอ่อน ใบหน้าเริ่มบึ้งตึง ห้าวอู่กับเฉิงหงเห็นท่าไม่ดียืมมองทั้งสองอยู่ห่าง ๆ จนเฉิงหงรีบเข้ามาจับมือมารดาของตน

“ท่านแม่ ท่านสอนข้าเสมอให้ข้ามีมารยาทยามนี้ท่านผู้ตรวจการมีน้ำใจนำของมากมายมาให้เพราะเอ็นดูข้า ครานี้ท่านแม่ใจเย็นก่อนนะขอรับ ท่านผู้ตรวจการเสมือนผู้มาเยือนเราเป็นเจ้าของเรือนต้องต้อนรับเป็นอย่างดี ท่านอาหยวนเจี๋ยตอนนี้ดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว อยู่กินข้าวเย็นกับพวกเราก่อนนะขอรับท่านแม่ของข้าทำอาหารอร่อยมาก ๆ ครั้งนี้ข้าช่วยพูดให้ท่านแม่ใจอ่อน คราหน้าท่านอาผู้ตรวจการต้องทำตามที่ท่านแม่ต้องการนะขอรับ” เฉิงหงช่างเจรจาทำให้ไป๋อิงสงบสติอารมณ์ แม้นางไม่ชอบขี้หน้าแต่การขับไล่ก็ไม่เป็นเรื่องดีเช่นอย่างที่เฉิงหงกล่าว นางจะทำตนไม่มีมารยาทต่อหน้าบุตรชายไม่ได้

“เอาเช่นเฉิงหงกล่าวก็แล้วกัน แต่ทว่าคราวหน้าหากไม่มีธุระอันใดท่านอย่ามาที่นี่ตามอำเภอใจนะเจ้าคะ ข้าไม่เคยคิดจะเปิดใจให้ผู้ใดลำพังอยู่กับเฉิงหงชีวิตของข้าก็ถูกชาวบ้านดูแคลนมามากพอแล้ว หากท่านเห็นใจโปรดอย่ามาสนใจข้าเลยเจ้าค่ะ สตรียังไม่ออกเรือนมีมากมาย” ไป๋อิงพูดจบเดินเข้าบ้านเพื่อทำอาหารให้ทุกคนได้กิน ผู้ตรวจการจะได้กลับจวนเสียที เมื่อนางเดินเข้าไปด้านในเฉิงหงจับมือของหยวนเจี๋ยพรางเอ่ยเสียงเบา

“ท่านอาข้าชอบท่านนะขอรับแต่ว่าข้าก็เห็นใจท่านแม่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาในแต่ละวันชาวบ้านต่างด่าทอต่อว่าท่านแม่ อีกทั้งยังมีหญิงชราหน้าเหี้ยมโหดนางนั้นคอยมาหาเรื่องรังควานอีก หากท่านอาชอบท่านแม่ข้าจริง ๆ ท่านต้องอดทนและเข้าหาท่านแม่ข้าด้วยความจริงใจ”

“เฉิงหงเจ้าไม่ต้องกังวลข้านะเข้าหามารดาของเจ้าด้วยความจริงใจอยู่แล้ว และข้ารู้ดีเรื่องที่แม่ของเจ้าพบเจอมาต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาต่อว่านางได้อีกและข้าไม่ย่อท้อที่จะเข้าหานางหรอกนะ เจ้าชอบของที่ข้านำมาให้หรือไม่ ห้าวอู่ลองสวมใส่อาภรณ์ให้เฉิงหงดูสิว่าพอดีตัวหรือไม่”

“ขอรับนายท่าน” ห้าวอู่รีบวางขนมหยิบอาภรณ์มาสวมใส่กายให้เฉิงหงช่างพอดีตัวเด็กชายพอดี ส่วนหยวนเจี๋ยเข้าจ้องมองตามแผ่นหลังของไป๋อิงในใจครุ่นคิดการเข้าหานาง

‘ข้าคิดเอาไว้บ้างแล้วว่านางต้องเข้าหายากแต่ไม่คิดเลยว่านางจะปิดใจให้ข้าตั้งแต่คราแรก หรือว่านางจำข้าได้จึงปฏิเสธข้าทันที แต่ข้าไม่ยอมแพ้ไม่ว่าอย่างไรข้าจะคว้าหัวใจของนางมาให้ได้ การที่ข้าเป็นบิดาของเฉิงหงบอกออกไปยามนี้นางคงขับไล่ข้า เอาไว้ให้แน่ใจว่านางจำข้าไม่ได้และเมื่อไหร่ที่นางยอมเปิดใจให้ข้า ค่อยบอกความจริงนางคราวนั้นก็แล้วกัน’

ไม่นานนักกลิ่นอาหารคละคลุ้มเต็มออากาศโชยออกมานอกเรือน เฉิงหงนั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้านพร้อมกับห้าวอู่และหยวนเจี๋ย ทั้งสามพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเมื่อไป๋อิงยกอาหารออกมาเห็นเด็กชายยิ้มระรื่นหัวเราะอย่างมีความสุขก็อดคิดไม่ได้หากยามนี้เฉิงหงมีบิดาอยู่ด้วยจะเป็นอย่างไร ก่อนที่นางจะส่ายหน้าไปมาและถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยามนั้นเองหยวนเจี๋ยหันมาเห็นนางพอดีรีบลุกขึ้นไปช่วยนางยกอาหารมาวางไว้ที่แคร่

“แม่นางให้ข้าช่วยนะขอรับ” หยวนเจี๋ยไม่รอให้นางตอบกลับเขายื่นมือไปแตะมือของนางที่ถือสำรับออกมาสองมืออสัมผัสกัน ไป๋อิงสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจและไม่เคยชิน

“แค่นี้ข้าทำเองได้โปรดเอามือของท่านออกไปจากมือของข้าด้วยเจ้าค่ะ แม้ข้าจะเป็นแม่หม้ายลูกติดเป็นชาวบ้านสามัญชนแต่ข้าก็มีศักดิ์ศรีพอไม่อยากเป็นของเล่นของขุนนาง”

“ท่านใจแข็งจริง ๆ ข้าบอกแล้วว่าไม่เคยคิดจะเล่น ๆ กับท่าน ข้าถูกชะตาตั้งแต่คราแรกจะให้ข้าพิสูจน์ด้วยการแต่งท่านเข้าจวนรับเฉิงหงเป็นบุตรย่อมได้”

“บุรุษก็เป็นเช่นนี้ไม่ว่าผู้ใดไม่ต่างกัน คำพูดของท่านข้าไม่เชื่อสักนิด หากอยากช่วยก็เอาไปเลยเจ้าค่ะ” ในเมื่อพูดไม่ฟังไป๋อิงจึงยกสำรับให้หยวนเจี๋ยถือไปที่แคร่ ส่วนนางเข้าไปในเรือนเพื่อเอาของกินที่ยังมีอีกออกมาด้านนอก หยวนเจี๋ยยิ้มกริ่มเมื่อเห็นการตอบสนองของนาง

ทั้งสี่คนนั่งกินอาการเย็นด้วยกันจนถึงยามซวี (20.00) หยวนเจี๋ยร่ำลาเฉิงหงกลับจวน เด็กชายตัวน้อยโบกมือร่ำลาเขาเช่นเดียวกัน ทว่าไป๋อิงกลับพูดขึ้นเมื่อสองเท้าของหยวนเจี๋ยกำลังก้าวออกไป

“ครั้งนี้ข้าต้อนรับท่านเป็นอย่างดีหวังว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีกนะเจ้าคะท่านผู้ตรวจการ เพราะการที่ท่านมาปรากฎตัวที่เรือนของข้าจะทำให้ข้าเดือดร้อน ข่าวลือแพร่ไปทั่วหมู่บ้านชีวิตของข้ากำลังจะดีขึ้นขอร้องท่านอย่ามาทำให้ข้าต้องทุกข์ยากไปมากกว่านี้เลย” นางไม่เอ่ยเปล่าแต่ก้มโค้งลงเสมือนอ้อนวอน หยวนเจี๋ยแสยะยิ้มไม่ตอบกลับคำขอของนางพรางหันหน้าเดินจากไปเพราะไม่ว่ายังไงเขาจะไม่ยอมให้นางหลุดมือไปได้อีก

2วันต่อมา

ข่าวลือเรื่องที่ผู้ตรวจการไปข้องเกี่ยวกับไป๋อิงถึงหูของลี่หลินนางไม่พอใจ ร้อนรุ่มในใจนางหวังให้เขาไปจัดการนางไป๋อิงไม่คิดเลยว่าเขาจะหลงเสน่ห์ของนาง ลี่หลินไม่ยอมรีบตื่นแต่เช้าตรู่สั่งให้ท่านแม่ทำอาหารเช้าใส่สำรับนางจะเอาไปให้ผู้ตรวจการที่จวนถามเรื่องที่ให้เขาไปจัดการนางไป๋อิง

ยามเฉิน (07.00)

ลี่หลินมาถึงหน้าจวนพร้อมอาหารที่เจี่ยนอันหนิงทำแจ้งบอกบ่าวรับใช้หน้าเรือน

“ข้าต้อนการพบท่านผู้ตรวจการ ช่วยพาข้าเข้าไปด้านในที”

“คุณหนูลี่หลินนี่เอง เชิญด้านในขอรับ” บ่าวรับใช้จำได้รีบพานางเข้าไปด้านในยามนั้นหยวนเจี๋ยกำลังเดินออกจากเรือนเพื่อไปประจำการอยู่ที่ทำงานเพราะมีงานที่ยังค้างคาจากผู้ตรวจการคนเก่าทิ้งเอาไว้ยังไม่ได้สะสาง เมื่อเห็นลี่หลินเขาชะงักหยุดเดินทันที และยังแสดงความลำบากใจบนใบหน้า

“คุณหนูลี่หลินท่านมาทำอันใดที่จวนของข้าตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้”

“ผู้ตรวจการรีบร้อนจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ โชคดีเหลือเกินที่ข้ามาแต่เช้าไม่เช่นนั้นคงไม่ได้พบท่าน ข้านำอาหารมาให้ท่านเพื่อเป็นการตอบแทนเรื่องที่ท่านไปจัดการเฉินไป๋อิงให้เจ้าค่ะ ข้าได้ยินจากชาวบ้านแล้วว่าท่านไปหานางถึงเรือนเลย ลำบากท่านผู้ตรวจการแล้ว” ลี่หลินยื่นอาหารให้หยวนเจี๋ย เขาลำบากใจที่จะรับเพราะเขาไม่ได้ทำอย่างที่นางกล่าวมา อึกอักใจชั่วหนึ่งยามนั้นเองสายตาของเขาเหลือบไปเห็นไป๋อิงกับเฉิงหงกำลังยกตะกร้าผักเดินผ่านหน้าจวน เขามิได้สนใจลี่หลินอีกต่อไปรีบออกไปช่วยไป๋อิงทันที

“ห้าวอู่เจ้าช่วยรับของจากคุณหนูลี่หลินแทนข้าด้วย ข้ามีเรื่องที่จะต้องไปทำ”

“ขอรับนายท่าน” ลี่หลินงวยงงจ้องมองตามหยวนเจี๋ยจึงได้เห็นว่าสิ่งที่เขาต้องไปทำคืออันใด ดวงตาของนางร้อนผ่าวตัวสั่นเทาด้วยความโมโหกัดริมฝีปากแน่น

“คุณหนูขอรับอาหารนี้ข้าขอรับแทนนายท่านนะขอรับ”

“เอาไปอยากได้ก็เอาไป จิ!” นางโกรธแค้นไป๋อิงมากกว่าเดิมจะไม่ยอมแพ้แม่หม้ายลูกติดเช่นนางหรอกนะ

‘เมื่อคราวก่อนเจ้าก็แย่งคุณชายไปจากข้า 10 ปีให้หลังเจ้าคิดจะแย่งผู้ตรวจการไปจากข้าอีกหรือไม่มีทาง ครั้งนี้ข้าไม่ยอมเจ้าหรอก ข้าจะจัดการเจ้าให้พ้นทางของข้า’ ลี่หลินคิดในใจเดินหนีไม่ให้ไป๋อิงได้