Share

บทที่ 5 ซูเยว่ฉาง

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-04-27 22:11:08

ตอนที่หานถิงยกกล่องใส่ชุดเครื่องเขียนเข้ามาซูเยว่อิงก็เปิดกล่องตรวจสอบชุดเครื่องเขียนที่ทำจากหยกอีกครั้ง พู่กันขนหมาป่าด้ามของพู่กันทำจากหยกแกะสลักอย่างประณีต ยังมีแท่นฝนหมึกและที่ทับกระดาษ ล้วนเป็นหยกน้ำดีที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีแล้ว ซูเยว่ฉางที่นั่งอยู่ด้านข้างของนางอดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมไม่ได้

“ในที่สุดเจ้าก็คิดได้เสียทีว่าควรจะแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่และท่านย่าให้ดี ชุดเครื่องเขียนที่อยู่ในกล่องนี้ทั้งล้ำค่าและแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่เจ้ามีต่อท่านปู่” คำพูดของเขาทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมาในทันทีเมื่อคิดได้ว่าแท้จริงแล้วเครื่องเขียนที่ทำมาจากหยกชุดนี้เจ้าของร่างเดิมตั้งใจจะมอบให้กู้หมิง ส่วนของขวัญที่นางตั้งใจจะนำมามอบให้ซูหย่วนผิงผู้เป็นท่านปู่ของนางก็คือภาพวาดฝีมือของตนเอง เจ้าของร่างเดิมต้องการจะโอ้อวดความสามารถของตนเองโดยไม่รู้เลยว่าซูเยว่หรูก็มอบภาพวาดเช่นเดียวกัน

ฝีมือการวาดภาพของซูเยว่หรูที่ถูกอบรมเลี้ยงดูโดยนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าย่อมจะโดดเด่นจนกลบความสามารถของเจ้าของร่างเดิมได้อย่างไม่ทิ้งฝุ่น ยังมีเรื่องงามหน้าที่นางทำในคอกม้ากับคนเลี้ยงม้าของจวนอีก ต่อให้จวนสกุลซูพยายามจะปกปิดสักเท่าใดก็ไม่สามารถปกปิดเอาไว้ได้มิด

เช้าวันรุ่งขึ้นเรื่องที่นางทำในคอกม้ารวมไปถึงของขวัญที่นางส่งไปมอบให้เป็นของขวัญให้ท่านปู่ก็ถูกผู้คนเกือบทั้งเมืองหลวงเอ่ยถึงด้วยความดูแคลน ทำให้ซูเยว่อิงไม่อาจจะทนแบกรับความอับอายเอาไว้ได้ไหว แม้ว่าซูเหวินจางและซูเยว่ฉางจะพยายามปลอบใจนางเช่นไรก็ไม่ได้ผล ยิ่งเมื่อนางได้รับถ้อยคำตำหนิจากผู้เฒ่าทั้งสองของจวนอีกทำให้นางลงมือปลิดชีพด้วยปิ่นของตนเองต่อหน้าผู้เฒ่าทั้งสอง

แม้ว่านางจะไม่ใช่หลานสาวที่ผู้เฒ่าทั้งสองโปรดปรานแต่ก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของพวกเขา การตายของนางทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองล้มป่วยด้วยอาการตรอมใจ แล้วหลังจากนั้นก็จมอยู่กับความเสียใจเรื่องการตายของนางและถ้อยคำตำหนิที่เคยเอ่ยกับนางก่อนที่นางจะตายไปตลอดชีวิตที่เหลือของพวกเขา...

“พี่ใหญ่! ข้าได้ยินมาว่าค่ำคืนนี้พี่หญิงหร่วนมาเป็นแขกในงานเลี้ยงด้วย ท่านช่วยดูแลและต้อนรับนางอย่างดีได้หรือไม่ สถานะของสกุลหร่วนในช่วงนี้จะต้องทำให้นางถูกรังแกอย่างแน่นอน ถึงอย่างไรนางก็เป็นคู่หมายของท่าน รบกวนท่านช่วยออกหน้าปกป้องนางด้วย” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่ฉางก็พลันนิ่วหน้าแล้วเอ่ยถามออกมาเสียงเบา

“เจ้าเคยไม่ชอบหร่วนเจียอีมิใช่หรือ บอกกับข้าว่านางทะเยอทะยานเห็นแก่เงินทองจนต้องเปิดเผยหน้าตาออกมาค้าขาย อีกทั้งเจ้ายังเคยบอกกับข้าว่ากลัวว่านางจะอาศัยชื่อเสียงจวนเราไปหาผลประโยชน์มิใช่หรือ” คำพูดของซูเยว่ฉางทำให้ซูเยว่อิงรีบส่ายหน้าในทันที

“ตอนนั้นข้าโง่เขลา พี่ใหญ่! ท่านอย่ามองคนด้วยสายตาตื้นเขินเช่นข้า ตอนที่ข้าซื้อชุดเครื่องเขียนเหล่านี้ข้าก็รู้แล้วว่ามีเกียรติเป็นเรื่องดีแต่จะดีกว่าถ้ามีเงินด้วย จวนเราอาศัยเกียรติของท่านพ่อในการหาเงิน แต่จวนสกุลหร่วนถูกลดฐานะเช่นนี้เกียรติยศที่เคยได้รับก็ถูกลืมเลือน คนทั้งเรือนไม่อาจจะอาศัยลมจากทิศตะวันออกมากินให้อิ่มท้องได้ ทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดก็คือต้องหาเงิน ตอนนี้ข้าไม่รังเกียจนางเพราะเรื่องที่นางเปิดเผยหน้าตาออกมาค้าขายแล้ว แต่ข้านับถือนางที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวของตนเองอยู่รอด หากเป็นข้า ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าตนเองจะทำได้ดีเช่นนาง” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่ฉางก็ยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากของนางแล้วก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ สงสัยว่าน้ำในสระคงจะเข้าไปในศีรษะของเจ้ามากจนเกินไป เจ้าจึงได้มานั่งพูดคุยกับข้าด้วยคำพูดแปลกๆ เช่นนี้” คำพูดของซูเยว่ฉางทำให้ซูเยว่อิงขึงตาใส่เขาแล้วจึงได้เอ่ยออกมาเสียงเบา

“เอาเป็นว่าท่านเชื่อข้าเถิดปกป้องนางให้ดี อย่าให้ผู้อื่นรังแกนาง ถึงอย่างไรยามนี้นางก็ยังเป็นคู่หมั้นของท่านอยู่ ท่านห้ามปล่อยให้นางถูกรังแกโดยไม่ช่วยเหลืออย่างเด็ดขาด” ...ที่สำคัญห้ามปล่อยให้ซูเยว่หรูออกหน้าช่วยเหลือหร่วนเจียอี

หากเป็นเนื้อหาในนิยายหร่วนเจียอีจะถูกรังแกในงานเลี้ยง ซูเยว่ฉางที่กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในคอกม้าของน้องสาวของตนเองไม่มีความคิดที่จะสนใจนาง ถูกคู่หมั้นหมางเมิน ถูกผู้คนพูดจาดูถูกแล้วสุดท้ายก็ถูกกลั่นแกล้งจนทำให้นางหาทางออกไม่ได้ ซูเยว่หรูที่ออกหน้ามาช่วยเหลือนางจึงเปรียบเหมือนพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตในความรู้สึกของหร่วนเจียอี แล้วหลังจากนั้นหร่วนเจียอีจึงทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือซูเยว่หรู รวมถึงช่วยให้ซูเยว่หรูมีช่องทางในการหาเงินจนกลายเป็นสตรีที่มีความร่ำรวยไม่ต้องคอยมองสีหน้าของบิดาของตนเองอีกต่อไป

“เจ้าวางใจเถิด ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นคู่หมายของข้า ข้าจะไม่ปล่อยให้นางต้องเผชิญหน้ากับการกลั่นแกล้งของบรรดาสตรีในเรือนหลังอย่างเด็ดขาด” เมื่อซูเยว่ฉางเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่อิงก็พยักหน้าแล้วเอ่ยกับเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ท่านรีบไปเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า หลังจากนี้ข้าจะพักผ่อนให้ดีวันรุ่งขึ้นจะได้มีแรงไปรอฟังเรื่องของท่านและพี่หญิงหร่วน” คำพูดของนางทำให้ซูเยว่ฉางส่ายหน้าแต่เมื่อคิดถึงสตรีที่เขาเคยรู้สึกดูแคลนว่าทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเงินแล้วเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ช่วงนี้ไม่ว่าจะขยับตัวทำสิ่งใดล้วนต้องใช้เงิน แม้แต่หมึกและกระดาษก็ยังต้องใช้เงิน แล้วเขาถือดีอย่างไรไปรังเกียจคนหาเงิน

“เช่นนั้นข้าไปล่ะ เจ้าก็พักผ่อนให้ดีเถิด” เมื่อเอ่ยจบซูเยว่ฉางก็ขยับกายลุกขึ้นสั่งให้หานผู่รับกล่องเครื่องเขียนจากซูเยว่อิงแล้วเดินออกจากเรือนจื่อเถิงของซูเยว่อิงด้วยจิตใจที่ผ่อนคลายขึ้น

น้องสาวของเขาไม่เพียงปลอดภัยดี แถมยามนี้ยังมีความคิดเป็นห่วงไปถึงคู่หมายที่ยังไม่ทันจะได้แต่งเข้าจวนของเขาอีกด้วย ซูเยว่อิงที่เป็นเช่นนี้ทำให้ความห่วงใยและความกังวลของเขาพลันสลายไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนที่นางจะตกลงไปในสระน้ำ ขอแค่นางไม่ได้รับอันตรายจนถึงชีวิตเขาก็พึงพอใจแล้ว หลังจากนี้เขาในฐานะที่เป็นพี่ชายตั้งใจว่าจะดูแลนางให้ดี จะไม่ปล่อยให้นางได้รับอันตรายเช่นนี้อีก

“เจ้ามานี่สิ” ซูเยว่อิงเอ่ยพลางกวักมือเรียกสาวใช้ที่อยู่รอรับใช้อยู่ไม่ไกลให้เข้ามาหา เมื่อพวกนางมาถึงแล้วซูเยว่อิงมอบเงินให้พวกนางคนละหนึ่งตำลึงแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา

“พวกเจ้าสองคนไปสังเกตสถานการณ์ในงานเลี้ยงให้ข้า คนหนึ่งจับตามองคุณชายใหญ่ ส่วนอีกคนจับตามองคุณหนูรอง จงจำเอาไว้ว่าห้ามคลาดสายตาอย่างเด็ดขาดแล้วหลังจากนั้นก็กลับมาเล่าให้ข้าฟัง ยิ่งละเอียดมากเท่าไรพวกเจ้าทั้งสองก็จะได้รับเงินมากขึ้นเท่านั้น จงจำเอาไว้ว่าอย่าทำสิ่งใดโดยพลการแค่จับตามองให้ข้าเพียงอย่างเดียว”

“เจ้าค่ะ” เมื่อสาวใช้ทั้งสองขานรับแล้วซูเยว่อิงก็โบกมือไล่พวกนางหลังจากนั้นนางจึงมอบเงินอีกหนึ่งตำลึงให้แก่หานถิง

“ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยดูแลข้าเป็นอย่างดี เงินนี่คือรางวัล ต่อไปหากเจ้าแสดงให้เห็นแล้วว่าภักดีแค่เพียงข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องขาดแคลนเงินทอง”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะจงรักภักดีแค่เพียงคุณหนู ไม่มีทางที่บ่าวจะหักหลังคุณหนูอย่างเด็ดขาด” คำพูดของหานถิงทำให้ซูเยว่อิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“หานเซียงกล้าทรยศหักหลังข้า หากนางกล้ากลับมาอีกเจ้าก็ให้คนจับตัวของนางเอาไว้ให้ข้า ข้ารับรองได้เลยว่าจะมีรางวัลตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้หานถิงก็รีบขานรับอีกครั้ง

“มาช่วยประคองข้ากลับเข้าห้องไปพักผ่อนเถิด ข้าอยากจะนอนแล้ว” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้หานถิงก็รีบเข้ามาประคองนางแล้วพานางเข้าไปในห้องนอน

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   ตอนพิเศษที่ 2 ซูเยว่ชิง

    ข้ามีนามว่าซูเยว่ชิง เป็นคุณหนูลำดับที่สามของจวนสกุลซู บิดาของข้าคือซูเหวินฉีมีตำแหน่งเป็นรองเจ้ากรมพิธีการ ตั้งแต่เด็กข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่ง เขาคือคุณชายใหญ่สกุลต่ง มีนามว่าต่งฮุ่ยหนานทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าข้าเป็นคนพูดมาก มีแค่เพียงพี่หญิงใหญ่ของข้าและสหายสนิทของข้าอย่างต่งฮุ่ยเหมยเพียงเท่านั้นที่ยินดีจะรับฟังคำพูดของข้า ตอนที่พระชายาองค์รัชทายาทฆ่าตัวตาย บุรุษในดวงใจของข้าผู้นั้นก็กลับมาจากสำนักศึกษาที่อยู่ต่างเมือง เขายังคงรูปงามดังเดิมแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจของเขาทำให้ข้าอดรู้สึกเห็นใจเขาไม่ได้หลังจากสิ้นสุดพิธีศพของพระชายาองค์รัชทายาทไปแล้วข้าบังเอิญได้พบต่งฮุ่ยหนานอยู่ในหอสุรา เดิมทีข้าคิดจะรั้งต่งฮุ่ยเหมยผู้เป็นน้องสาวของเขาให้เข้าไปดูเขาด้วยกัน น่าเสียดายที่ต่งฮุ่ยเหมยกำลังหัวเสียเรื่องคู่หมั้นจากสกุลมู่ของนางอยู่ ข้าก็เลยเข้าไปดูเขาตามลำพังในห้องรับรองพิเศษของหอสุรา ต่งฮุ่ยหนานผู้หล่อเหลาและสง่างามกำลังเอนกายลงไปนอนบนโต๊ะอาหารอย่างหมดสภาพ ข้าเดินเข้าไปใกล้เขาก้มหน้าลงไปพินิจดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาอย่างใกล้ชิด ดวงตาที่เคยสว่างไสวขอ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   ตอนพิเศษที่ 1 ต่งฮุ่ยเหมย

    ข้าคือบุตรสาวคนรองสกุลต่ง มีนามว่า ต่งฮุ่ยเหมย พี่สาวของข้าคือพระชายาองค์รัชทายาทหยางซื่อหาว ตั้งแต่เล็กจนโตข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่งเขามีนามว่า ซูเยว่ฉาง เขาคือบุตรชายคนโตของท่านมหาเสนาบดีซู แต่สุดท้ายความรักของข้าก็ต้องจบลงเมื่อเขาพูดกับข้าอย่างตรงไปตรงมาว่า“ขอโทษนะ คนที่พี่ชอบคือคู่หมั้นของพี่หร่วนเจียอี น้องหญิงต่งไม่ต้องเสียใจไป สักวันเจ้าก็คงจะได้พบกับคนที่เขาชอบเจ้าและเจ้าชอบเขา ถึงยามนั้นเจ้าก็จะรู้เองว่าคนที่มีใจตรงกันพอได้อยู่ด้วยกันแล้วทำให้เกิดความสุขใจมากเพียงใด” นี่คือคำพูดของซูเยว่ฉางตอนที่ข้ามอบถุงหอมให้เขาและสารภาพว่ารักเขาในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเหม่ยสือ พอเขาเอ่ยจบก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ข้านั่งจ้องมองอาหารตั้งมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความเสียดาย“ให้ข้าช่วยกินไหม เมื่อครู่นี้ตอนที่คุณชายใหญ่ซูเดินออกไป ข้าเห็นว่าบนโต๊ะมีอาหารตั้งมากมายแต่เจ้ากลับต้องกินคนเดียว” คนที่พูดคือคนสนิทข้างกายของซื่อจื่ออันอ๋อง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขามีชื่อแซ่ว่าอะไร แต่พี่หญิงใหญ่ซูเคยบอกกับข้าว่าเขาเป็นคนดี ดีกว่าว่าที่สามีของพี่หญิงเสียอีก ข้าจึงได้พยักหน้าแล้วเชิญให้เขาเข้ามากินอาห

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 65 ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข

    ยามที่หยางจื่อโม่ได้ขึ้นครองราชย์ทั้งนางและเขาก็มีลูกด้วยกันสี่คนแล้ว ชายสองหญิงสองช่วยปิดปากถ้อยคำที่ว่า “สมควรรับพระสนมเพื่อช่วยแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์” ได้ดีมากทีเดียวสำหรับบุรุษที่เคยเอ่ยปากว่าจะไม่ยอมให้ซูเยว่อิงคลอดลูกอีกแล้วเช่นหยางจื่อโม่การมีลูกถึงสี่คนถือว่าเป็นการยอมอ่อนข้อให้แก้คำว่าแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์ของบรรดาขุนนางได้มากที่สุดแล้ว“แม้ว่าข้าจะชอบทำลูก แต่กลับไม่ชอบตอนที่เจ้าคลอดลูก” นี่คือคำพูดของเขาตอนที่เขาขอน้ำยาไร้บุตรมาดื่มด้วยตนเองการกระทำของเขาสร้างความซาบซึ้งใจให้แก่ซูเยว่อิงเป็นอย่างยิ่ง ตอนที่นางคลอดองค์หญิงน้อยหยางหมิงเจินหมอหลวงก็บอกนางแล้วว่าต่อไปนางจะไม่สามารถมีลูกได้อีก แต่เมื่อได้ยินว่าน้ำยาไร้บุตรที่หยางจื่อโม่ดื่มเข้าไปจะช่วยลดความกำหนัดของบุรุษได้นางก็ยินยอมให้เขาดื่มแต่โดยดีธรรมชาติของบุรุษโดยทั่วไปยิ่งอายุมากขึ้นความกำหนัดก็จะลดลง พอดื่มน้ำยาไร้บุตรเข้าไปอีกก็คงจะลดความต้องการในห้องหอลงได้แล้ว ต่อให้ในอนาคตหยางจื่อโม่จะชื่นชอบสตรีอื่นที่มีทั้งความงามและความอ่อนเยาว์ ต่อให้มีแรงใจแต่ก็คงจะไร้ซึ่งแรงกายในการสร้างปัญหาให้แก่ชีวิตคู่ของเข

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 64 อบรมเลี้ยงดูลูก

    หลังคลอดลูกแล้วซูเยว่อิงหลับใหลยาวนานไปถึงหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนตอนที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตรงข้างเตียงของนางคือหยางจื่อโม่ที่กำลังนั่งเฝ้านางอยู่“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามพลางกระชับมือที่ยังกุมมือของนางเอาไว้แน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาทำให้ซูเยว่อิงรีบยื่นมือไปลูบบริเวณระหว่างคิ้วพลางเอ่ยคำพูดปลอบใจเขาในทันที“ข้าตื่นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว” แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้นแต่นางรู้ดีว่าหลังจากคลอดบุตรชายแล้วนางมีอาการตกเลือดอย่างน่ากลัว โชคดีที่หมอหลวงที่หยางฉีฮ่องเต้พามาด้วยเป็นคนมีความสามารถ ไม่เพียงรักษาอาการตกเลือดของนางได้ยังช่วยให้นางหลุดพ้นจากอาการเจ็บปวดหลังคลอดบุตรได้ด้วย“เจ้าเกือบจะตายแล้ว” คำพูดของหยางจื่อโม่ทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมา“ตอนนี้ไม่ตายแล้ว” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้หยางจื่อโม่ก็พยักหน้า“โชคดีที่เจ้าไม่ตาย” ...ไม่เช่นนั้นคงได้มีอีกหลายคนที่ต้องตายตามเจ้าไป แม้ว่าท้ายประโยคเขาจะไม่ได้พูดออกมาแต่คนที่สามารถคาดเดาความคิดของผู้อื่นได้อย่างซูเยว่อิงรีบเอ่ยวาจาปลอบเขาในทันที“ต่อให้ข้าตายก็ไม่ใช่ความผิดของผู้ใด และไม่ใช่ความผิดของลูกด้วย”คำพูดของซูเยว่อิงทำให้หยางจ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 63 คลอดลูก

    ซูเยว่อิงรักษาครรภ์อย่างสงบในหลิงหนาน ทุกคนในครอบครัวของนางช่วยกันดูแลนางอย่างดี ข่าวการขึ้นครองราชย์ของหยางฉีฮ่องเต้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกยินดีได้เท่าข่าวความปลอดภัยของทุกคนที่นางรู้จัก ซูเหวินจางผู้เป็นบิดาของนางยังคงได้ดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดี ส่วนซูเหวินฉีผู้เป็นท่านอาของนางได้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ เพราะหยางฉีฮ่องเต้มีบิดาของนางคอยช่วยเหลือการจัดการกับขั้วอำนาจในราชสำนักของหยางฉีฮ่องเต้จึงได้ราบรื่นวังหลังของหยางฉีฮ่องเต้ว่างเปล่าไร้ซึ่งสนมและองค์ฮองเฮา นอกจากเยียนไทเฮาผู้เป็นพระมารดาแล้วหยางฉีฮ่องเต้ไม่คิดจะรับสตรีใดเข้าไปเติมเต็มวังหลัง ส่วนตำหนักบูรพาก็ไม่ต่างกัน นอกจากเตรียมการต้อนรับซูเยว่อิงเข้าตำหนักบูรพาแล้วก็ไม่มีแผนว่าจะรับสตรีอื่นเข้าตำหนักบูรพาอีกด้วยอำนาจของเสนาบดีซูเหวินจางไม่มีผู้ใดกล้าเสนอให้องค์รัชทายาทรับสนมชายาเพิ่ม มีแค่เพียงหยางฉีฮ่องเต้เพียงเท่านั้นที่ได้รับฎีกาขอให้แต่งตั้งองค์ฮองเฮาและรับพระสนมเข้าวัง แม้จะถูกกดดันอย่างต่อเนื่องแต่หยางฉีฮ่องเต้ก็ไม่หวั่นพระทัยทำแค่เพียงตรัสออกมาว่า“ผู้ใดกล้ายื่นฎีกาให้ข้ารับสนมเข้าวังอีก ข้าจะพระราชทานงานสมรสให้พวกเจ้า ย

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 62 หยางฉีฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์

    ยามที่หยางจื่อโม่ยกทัพไปสมทบกับอันอ๋องและมู่หรงต้วน ทัพสกุลกู้ก็กำลังตกอยู่ในสภาวะลำบาก ขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับกองกำลังพิทักษ์เมืองพวกเขาก็ถูกโอบล้อมด้วยทัพใหญ่ของอันอ๋องและทัพใหญ่ของสกุลมู่ ด้านในยังมีกองกำลังของทัพสกุลซูที่คอยปกป้องความปลอดภัยให้แก่ชาวบ้านทั่วไปอีก แม้ว่าใจจะมีความทะเยอทะยานมากเพียงใดแต่กู้ชิงก็ไม่กล้าเอาชีวิตของคนในครอบครัวและทหารทั้งกองทัพมาทิ้งไปอย่างเสียเปล่า“บอกกับกู้ชิงไปว่าหากพวกเขายอมทิ้งอาวุธ ข้าจะยอมเปิดทางให้พวกเขาสายหนึ่ง ให้พวกเขาถอยร่นกลับไปยังชายแดนทางทิศตะวันออกที่พวกเขาเคยดูแลอยู่ ส่วนเรื่องโทษทัณฑ์ของบ้านสายรองสกุลกู้ข้าจะไปขอพระราชทานการละเว้นโทษจากฝ่าบาทให้ ขอแค่เพียงพวกเขาไม่ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน ข้าอันอ๋องผู้นี้ก็จะกราบทูลขอการละเว้นโทษกบฏให้แก่พวกเขา” อันอ๋องเอ่ยกับที่ปรึกษาของตนเอง ทำให้ที่ปรึกษารีบเขียนจดหมายขอสงบศึกแล้วรีบนำจดหมายไปหากู้ชิงด้วยตนเอง“ท่านน้าเขย ต่อให้กู้ชิงรับปากยอมถอยทัพแต่ทางฝ่าบาทเล่า ฝ่าบาทจะยอมละเว้นทัพที่เคยลุกขึ้นมาก่อกบฏได้หรือ” คำถามของมู่หรงต้วนทำให้อันอ๋องทอดถอนใจออกมาด้วยความหนั

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 50 ถูกลอบโจมตี

    ตลอดการเดินทางไปหลิงหนานหยางจื่อโม่เพิ่มการคุ้มกันอย่างแน่นหนามากยิ่งขึ้น แผนการเดินทางมีแค่เพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้ แม้ว่าจะมีคนจากจวนสกุลซูมาช่วยคุ้มกันเขาก็ยังไม่วางใจ หลังจากพ้นเขตของเมืองหลวงไปแล้วก็มีกองกำลังของสกุลมู่มาช่วยคุ้มกันเพิ่มขึ้น ขบวนเดินทางแบ่งออกเป็นสองขบวนเพื่อป้องกันการถูกลอบ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 46 ความกังวลใจของกู้หมิง

    ซูเยว่อิงจ้องมองกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายของนางทำให้จิตใจอันร้อนรุ่มของหยางจื่อโม่พลันเยือกเย็นลง“ได้ยินว่าซื่อจื่ออิงกั๋วกงรับอนุเข้าจวนแล้ว อีกไม่นานก็คงจะแต่งภรรยาเอกเข้าบ้านสินะ ข้าขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย” คำพูดของซูเยว่อิงทำให้สีหน้า

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 42 เปิดอกพูดคุย

    เมื่อแขกภายในจวนกลับกันไปหมดแล้ว หยางจื่อโม่จึงได้พาซูเยว่อิงกลับไปพักผ่อนที่เรือนอู่ถงของเขาและนาง วันนี้ซูเยว่อิงได้ฟังเรื่องเล่ามากมายจากซูเยว่ชิงและต่งฮุ่ยเหมย นางจึงได้รู้ว่าช่วงที่นางเตรียมตัวเข้าพิธี ความสัมพันธ์ระหว่างต่งฮุ่ยเหมยและหร่วนเจียอีดีขึ้นมากแล้วแถมความสนิทสนมระหว่างพวกนางในยามนี้

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 41 จะไม่มีวันดำเนินรอยตาม

    มู่หรงต้วนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เรื่องที่เขาเคยพูดกับลูกน้องของตนเองว่าจะขอถอนหมั้นกับนาง เขาเคยพูดจริงๆ เพียงแต่ลูกน้องกลุ่มนั้นล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาเกือบทั้งสิ้น คนกลุ่มนี้ต่างก็ไม่มีผู้ใดเป็นคนพูดมาก แล้วเหตุใดพวกนางจึงได้ล่วงรู้คำพูดของเขา“ต้อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status