ลากไปตายทั้งหมู่บ้านนี่แหละ

  เสียงด่าทอเซ็งแซ่รอบตัวทำเอาศีรษะของคนที่นอนอยู่แทบระเบิด

ที่แท้ กู้จื่อเว่ยฟื้นตั้งนานแล้ว  เธอแสร้งหลับเพื่อประมวลผลความทรงจำอันสับสนกระจัดกระจาย วิญญาณเด็กสาวโชกเลือดที่เธอเห็นในออฟฟิศแท้จริงแล้วก็คือเจ้าของร่างนี้ที่ถูกป้าสะใภ้ผลักศีรษะกระแทกก้อนหินจนตายคาที่   ส่วนบุรุษที่ออกหน้าปกป้องเธออยู่ในตอนนี้คือลุงรองกู้หง เป็นคนมีคุณธรรมและรักหลานๆมาก   ทว่าเขากลับยากจนข้นแค้นเพราะมีลูกแฝดถึงสองคู่  ทำให้ที่ผ่านมาไม่อาจยื่นมือมาช่วยเหลือน้ำใจได้อย่างเต็มที่

กู้จื่อเว่ยลืมตาขึ้นช้าๆ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นขุยขยับเอ่ยเรียกสายเลือดเพียงสองคนในโลกนี้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เหยาเหยา... หยางหยาง... อย่าร้องไห้เลย พี่ใหญ่... พี่ใหญ่ไม่เป็นไรแล้ว   ลุงรองท่านกลับมาแล้ว"

ชายฉกรรจ์รีบลงไปคกเข่าพร้อมกับคว้ามือคู่เล็กขึ้นมาแนบแก้มอย่างเวทนา  เด้กทั้งสามคือบุตรของน้องชายเขา  น้องชายที่ถูกบิดาลำเอียงให้ไปชายแดนแทนกู้หลาน   เสียงอบอุ่นเอ่ยกับคนที่นอนอยู่

"เว่ยเว่ยของลุงรอง  ไม่เป็นไรนะ"

"เจ้าค่ะ    แต่ว่าวันนี้ข้ากับบ้านใหญ่คงต้องพูดคุยให้เด็ดขาด    ในเมื่อพวกเราเป็นภาระ  เช่นนั้นหนี้สินที่มีก็ควรชำระกันสักที"

กู้จื่อเว่ยพยุงร่างอันอ่อนแอของตนเองลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก  ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความโล่งอกของยายเจียงและอารองกู้หง ทว่าแววตาของเด็กสาวที่เคยอ่อนแอและตื่นกลัวอยู่เสมอยามนี้กลับราบเรียบและคมปลาบราวกับเป็นคนละคน  สายตาของนางจับจ้องไปที่ลุงใหญ่กู้หลานและนางหวังป้าสะใภ้ที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชาแล้วเอ่ยปากเสียงดังฟังชัด

“ลุงใหญ่...   ท่านแม่ข้าป่วยเพราะข่าวที่นางรู้ว่ากองทัพที่ท่านพ่อสังกัดถูกซุ่มโจมตี    ส่วนพวกและท่านปู่ก็ไม่ลังเลที่จะแยกบ้านและขับไล่พวกเราเพราะเกรงว่าพวกเราจะเป็นตัวถ่วง   ในเมื่อแยกกันแล้วเงินทองควรชัดเจนหรือไม่เจ้าคะ”

"เงินอะไร  นางเด็กเลวเจ้าอย่ามาทำท่าทางเหมือนข้าติดหนี้เจ้า"

"ลุงใหญ่..เบี้ยหวัดทางการนั้นเป็นชื่อท่านเพราะคนที่ต้องไปคือท่าน    ข้าวสาร10ชั่งตอนที่ทางการส่งมอบท่านไปรับ  แต่อ้างว่าท่านคือกู้จื่อน้องชายกู้หลานที่ไปทัพใช่หรือไม่  แต่เพียงแค่ไข่ป่าใบเดียวป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับลงมือเอาข้าให้ตาย  เช่นนั้นเราก็ตายไปด้วยกันเถอะ  ข้าเองก็อยากรู้หากทางการรู้ว่าท่านลักชื่อเปลี่ยนเสาเดิมท่านมีรายบชื่อในหมายเกณฑ์แต่กลับให้น้องชายไปแทน   และยังรังแกลูกเมียเขาที่อยู่ทางนี้   ข้าก็อยากรู้บ้านใหญ่ของท่านยังจะยืดอกได้อีกหรือไม่"

"เจ้าๆๆ  เจ้ากล้าหรือ"

"มีอะไรที่ไม่กล้า ลุงใหญ่ในเมื่อรายชื่อต้องไปกองทัพนั้นเดิมเป็นของท่าน    ถึงเวลานั้นท่านต่างหากที่เป็นคนตาย  ท่านคงหวังว่าเงินบำเหน็จค่าทำศพนั้นจะตกถึงท่านสินะ  อยากให้บุตรชายตนเองได้ขึ้นชื่อว่าลูกของทหารกล้า    หากทางสอบสวนจนรู้ว่าท่านพ่อของข้าต่างหากที่พลีชีพในสนามรบ   ท่านคงได้ตายอยู่หน้าประตูเมืองให้เป็นเยี่ยงอย่างคนรุ่นหลังจริงๆ   ในเมื่อไม่พูดข้าก็ต้องอดตาย   ข้ายินดีที่จะขยายให้เรื่องนี้แพร่ออกไปอย่างมากก็ตายมันทั้งหมู่บ้านนี่แหละ "

ชาวบ้านเริ่มใจคอไม่ดี  หาเรื่องนี้เแพร่ออกไปคนในหมู่บ้านจะทำเช่นไร  มีบางบ้านบิดายอมไปเพื่อบุตร  บุตรยอมไปเพื่อบิดาไม่น้อย   ทางการเห็นใจชาวบ้านจึงหลับตาข้างหนึ่งมาตลอด  แต่ทว่าหากมีคนร้องเรียนนั่นถึงจะเป็นเรื่องใหญ่จริง 

   หากชายชราปู่ของเด็กทั้งสามบีบคั้นจนเด็กกู้จื่อเว่ยคนนี้ทำอย่างที่พูดจริงๆคงเดือดร้อนกันหมดแน่ๆ   กู้หวายอันเดินก้าวมาด้านหน้าเอ่ยกับเด็กสาวที่นั่งอยู่บนเสื่อฟางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เว่ยเว่ยเอ๋ย  เรื่องนี้กระทบกับคนในหมู่บ้านหลายครัวเรือนนัก  หากเจ้าเอาความขึ้นมา  ไม่ใช่แค่ลุงใหญ่เจ้านะที่จะเดือดร้อน"

"ท่านปู่ผู้นำ...ข้ากับน้องและท่านแม่ต้องยอมตายจากไปเพื่อคนทั้งหมู่บ้านหรือเจ้าคะ   มีเหตุผลอันใดที่ต้องทำเช่นนั้น  เห็นเราสามคนถูกรังแกกลับไม่มีสักคนยื่นมือมาทวงความเป็นธรรม   แต่เมื่อเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัวเองกลับมาอ้อนวอนให้ข้าอย่าเอ่ยออกไป   เกิดเป็นคนแม้ไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือก็ใช่จะไม่รู้ว่าอะไรคือคุณธรรม"

"นี่นางหนูบ้านกู้  เจ้าต้องรู้นะว่าคนเราควรมีความกตัญญู  แม้ว่าปู่กับลุงเจ้าจะทำเรื่องไม่สมควรแต่พวกเขาอย่างไรก็เป็นผู้อาวุโส"

ย่ารองภรรยาของท่านปู่รองเอ่ยเตือนนาง  กู้จื่อเย่วลุกขึ้นเอ่ยกลับไปเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์

"แน่นอนหลักคุณธรรมย่อมต้องมีความกตัญญูที่ขาดไม่ได้  แต่สำหรับข้าความกตัญญูนั้นต้องรู้ว่าใช้กับใครและใช้เมื่อไร   อย่าเอาความกตัญญูมาอ้างทั้งที่ตนเองไม่เคยทำเรื่องมีศีลธรรมสักครั้ง"