เฉิงฮั่น

ใกล้รุ่ง 6.00

ประตูหน้าบ้านปิดทุกครัวเรือน มีแขกผู้ไม่รับเชิญเข้ามาเยี่ยมเยียน แม้แคว้นสิบ นั้นจะเป็นที่ลำลือด้านวรยุทธ์แต่ก็มีอีกหลายแคว้นอยากจะโค่นล้มแคว้นสิบ นักต่อนัก

ผลไม้หน้าเรือนชาวบ้านถูกเด็ดขบเคี้ยวตลอดตามทางในมือถือไห่เหล้าชั้นดีประคองดื่ม ฝีปากลั่นวาจาท้าทายเจ้าของถิ่น 

"เห้ย! มันไปไหนกันหมด ออกมาสิโว๊ย?"   

สิ้นสุดเสียงตะโกนไม่มีแม้แต่เงาผู้คน มีแต่สายตานักล่าที่รอพวกมันอยู่ข้างหน้าเป็นฝูงใหญ่  เมื่อเห็นเช่นนั้นพวกมันก็หัวเราะชอบใจ

" ที่นี้ก็ไม่เห็นมีอะไรนอกจาก ฝูงหมาป่า หึ?"

เสียงกระดิ่งดังก้องไปทั่วหมู่บ้านมองหน้ามองหลังมองด้านข้างก็ไม่เห็นมีผู้ใด

" นี่รึแคว้นสิบ ที่ลำลือกัน มีดีแค่นี้รึ"

ร่างกายผอมแห้งตาแก่วัย 90 เดินถือไม้เท้าต๊อกๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆตามประสาวัยชรา ในมือถือเนื้อสดๆเดินเข้ามาหาฝูงหมาป่าป้อนเข้าปากมันทีละตัวอย่างใจเย็นแล้วเอ่ยบอกมันว่า " พวกเจ้ากินเสร็จแล้วก็ไล่มดไล่แมลงออกไปเสียเถิดหนารกหูรกตาคนแก่อย่างข้า" 

กลุ่มชายฉกรรจ์ได้ยินแล้วเหมือนเป็นเชื้อเชิญพวกตนอย่างตั้งใจ

" ตาแก่หัวงอก รนหาที่ตาย" 

ชายชรา" เจ้านั้นแหละที่มารนหาที่ตาย"

" พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ สั่งสอนตาแก่สักหน่อยไหม"

ชายวัยชราผิวปากเรียกหมาป่าให้หยุดกินเนื้อเสียก่อนแล้วเอ่ยสั่งพวกมันว่า

" เนื้อข้างหน้าพวกเจ้าอร่อยกว่า ไปสิ !!!!! "

กลุ่มชายฉกรรจ์ได้ฟังแล้วก็ไม่ตื่นตระหนกกับเยาะเย้ยว่าคุยกับหมาเหมือนคนเสียสติ แต่สายตานักล่าหลายดวงเริ่มจ้องเขม่นมาที่พวกชายฉกรรจ์อย่างนิ่งๆมันไม่รอช้าพุ่งกระโจนบุกโจมตีกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว

" มันพุ่งมาหาพวกเรา หนีโว๊ย" 

กลุ่มชายฉกรรจ์รีบถอยควบม้าหนีกลับไปตั้งตัว

" เอาละ ขึ้นต้นไม้ยิงหมาป่าพวกนี้ตายให้หมด เร็วสิ จะรอให้มันมาแทะแขนพวกเจ้ารึ" 

ลูกสมุนได้ยินเช่นนั้นจึงรีบขึ้นต้นไม้อย่างรวดเร็วเพื่อลอบฆ่าหมาป่าฝูงนี้ให้ตายสิ้น ยืนดักรอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววของหมาป่าสักตัวนึง

" แย่แล้ว มันคือกับดัก "

โจรอี้หราน" นึกว่าจะคิดไม่ได้ เจ้าก็พอมีสมองอยู่บ้าง"

"เจ้าเป็นผู้ใด"

โจรอี้หราน" ผู้ที่เจ้าไม่ควรยุ่งด้วย"

" อย่าอวดตนไปหน่อยเลย "

โจรอี้หราน" ข้าไม่ได้อวดข้าแค่พูดความจริงพวกเจ้านึกอยากจะบุกก็บุกแบบนี้มันเท่ากับว่าดูถูกผู้คนทั้งแคว้นสิบ"

" ข้าก็อยากจะรู้สึกจริงว่าวรยุทธแคว้น สิบของเจ้าเก่งกาจเพียงใด"

โจรอี้หราน" กลับไปซะเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า"

" หากพวกข้าไม่กลับล่ะ"

โจรอี้หรานเตือนพวกชายฉกรรจ์แล้วพวกมันไม่ฟังคำเตือนจึงต้องสั่งสอนเล็กน้อยจะได้ไม่ไป เบ่งอำนาจที่ใดอีก เพียงชั่วพริบตาดาบคู่กายของโจรอี้หราน ได้เฉือนแขนอีกข้างของชายฉกรรจ์ ขาดครึ่ง

" แขนข้า ไม่ "

(สลบ) ลูกสมุนอื่นๆต่างต้องยอมกลับแคว้นของตนเพราะการเคลื่อนไหวในการต่อสู้ช่างรวดเร็วและฉับไวเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปที่จะรับมือได้

" พวกข้ายอมแล้ว ปล่อยพวกที่เหลือไปเถิด" (ยอมจำนนคุกเข่าคำนับอ้อนวอน) 

โจรอี้หราน" รีบไปสะ"  (ขอบใจท่าน....ข้าไม่รู้จักชื่อ ข้าลา")

เรือนเฝิงเส้าเฟิง

ลมหายใจเข้าออกอย่างเต็มอิ่มต่อเนื่องใกล้ๆหูซุนอี้

" อ๊าย!!! เอาหัวนอนทาบหน้าอกเลยรึ"

เฝิงเส้าเฟิงเอาหัวมุดหน้าอกขยี้ไปมา ซุนอี้ตกใจใช้ฝ่ามือพิฆาตตบหน้าข้างขวาไปหนึ่งที" 

เฝิงเส้าเฟิง" โอ๊ย ทำไมข้ามานอนข้างล่าง เจ็บๆที่หน้าหรือว่าแมลงกัด " 

ซุนอี้กลั้นข่มอารมณ์บีบหมอนสุดแรงพยายามไม่โกรธ มองลงไปยังหน้าอกที่เปื้อนน้ำลายเต็มไปหมด " ชงหยุน เข้ามาหาข้าที" 

ชงหนุน" องค์หญิงมีอ่ะไรให้ข้ารับใช้"

ซุนอี้" ข้าต้องการหาห้องนอนให้สามีข้า นอนอีกห้อง"

ชงหยุน" หม่อมฉันจะจัดการให้เพคะ" 

เฝิงเส้าเฟิง" เมียทำไมเจ้าตื่นมาหน้าอย่างกับปลาเน่าเช่นนี้" (ซุนอี้กำหมัดกัดฟันกรอดหันหน้าหนีแล้วลุกขึ่นเดินจากไป)

ซุนอี้" ใจเย็นไว้ เขาแค่คนไร้สติไม่สมประกอบ " 

ชงหยุน" องค์หญิงหม่อมฉันเตรียมห้องนอนไว้ให้องค์ชายแล้ว จะให้หม่อมฉันเก็บข้าวของออกไปตอนนี้เลยหรือไม่" 

ซุนอี้" ตอนนี้เลย ยิ่งดี " 

"เพคะ"

หลังจากซุนอี้เดินออกไปข้างนอกห้องนอน เฝิงเส้าเฟิงก็กลับสีหน้าปกติ ยิ้มยกมุมปากเบาๆ

" คิดว่าจะให้ข้านอนแยกห้องแล้วจะพ้นสายตาข้ารึ ไม่มีทาง หึ "

ในขณะที่ซุนอี้ยืนบนระเบียงเรือนนอกห้อง มีลูกธนูพุ่งตรงมาที่ซุนอี้แต่โชคดีแค่ เฉียดที่หัวไหล ล้มลงกระแทกเสียงดังจนเฝิงเส้าเฟิงรีบขึ้นมาดู 

เฝิงเส้าเฟิง" เมีย  ข้าได้ยินเสียงดัง มีอะไรรึ"

ซุนอี้" ข้าแค่โดนไม้เล็กๆ ทิ่มแทงเล็กน้อย " 

เฝิงเส้าเฟิงประครองเมีย ไปยังที่ห้องนอนแล้วสั่งให้ซุนอี้ตามหมอหลวงมารักษาจนบางทีซุนอี้ก็ฉุดคิดว่าถึงสามีตนจะไร้สติบางเรื่อง แต่ก็ไม่ทั้งหมด

โจรอี้หราน" เกิดอะไรขึ้น"

เฝิงเส้าเฟิง" ท่านพ่อ นางถูกลูกธนูเฉียดหัวไหล่ขอรับ"

โจรอี้หราน" ไปดูแลเมียเจ้าเถิด เรื่องนี้ข้าจะส่งคนไปสืบแบบลับๆ"

"ขอรับ"

แคว้นเฉิงฮั่น 8.00 น.น

ฝ่าบาทหรือ ฮ่องเต้ แห่งแคว้น เฉิงฮั่น /ถานเจี้ยนซื่อ ) นิสัย หูเบา ฟังความข้างเดียว 

หนังสือตำราในห้องอันกว้างใหญ่มีเพียง มือคู่หนึ่งเปิดมันอ่านในทุกวันๆ ในยามว่าง แต่มีหนังสืออยู่1เล่มถูกปิดตายไว้ในที่ลับ จะทิ้งก็ไม่ทิ้ง แต่เก็บไว้ ให้พ้นสายตาตน .....ในขณะตั้งใจอ่านอยู่นั้นขุนนางทูลขอเข้าเฝ้า...แม้จะรู้ว่าเพลานี้ไม่ควรรบกวน

ขุนนาง" ฝ่าบาทกระหม่อมมีเรื่องด่วน"

ถานเจี้ยนซื่อปิดหนังสือทุ้มลงโต๊ะอย่างหงุดหงิด " มีเรื่องอะไร " 

ขุนนาง" พระมเหสีทรงให้หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาแต่งกับองค์ชายแห่งแคว้น10 ชิงลงมือก่อนที่ท่านจะ บอกกล่าว "

ถานเจี้ยนซื่อโมโหมากที่ภรรยารองบังอาจเข้ามายุ่งวุ่นวายตัดสินใจแทน " ข้าจะไปตำหนักหลิวซินเนียน "

ขุนนาง" ขอรับ "

ตำหนักหลิวซินเนียน

เสียงพิณบรรเลงครื้นเครงในตำหนักชั่งไพเราะในท่ามกลางดอกไม้ในฤดูร่วง ช่วงเร่งจังหวะบรรเลงเสียงพิณ จนพลาดพลั้งทำให้เส้นพิณขาด กินเลือดเนื้อของเจ้าของที่บรรเลง

นางกำนัล" พระมเหสี นิ้วมือท่านเลือดออกมา "

ถานเจี้ยนซื่อ" แค่นั้นคงไม่ตายหรอกใช่หรือไม่"

หลิวซินเนียน" คำนับฝ่าบาท ข้าไม่รู้ว่าท่านจะมา เลยไม่ได้รอต้อนรับ"

ถานเจี้ยนซื่อ " ข้ามาหาเจ้า เรื่องอะไรเจ้าก็รู้ ข้าจะไม่อ้อมค้อม อย่าได้เข้ายุ่งเรื่องของข้า ไม่เช่นนั้นจากอำนาจที่เจ้ามี สักวันมันจะไม่เหลือ " 

หลิวซินเหนียน" ท่านไม่มีเหตุผล นั้นลูกสาวท่าน เหตุใดถึงต้องหาคู่ให้นางโดยมิได้ถามหม่อมฉัน"

ถานเจี้ยนซื่อ" แล้วเจ้าละ ขึ้นเป็นชายารอง แต่อยากได้สตรีอันดับหนึ่งของแคว้นเฉิงฮั่น เคยถามข้าหรือไม่ ว่าข้าต้องการเจ้าไหม หึ "

นางเงียบไปชั่วขณะจนฝ่าบาทไปพ้นสายตา...

" เหตุใดกัน ท่านพี่ก็ตายไปแล้ว ทำไมฝ่าบาทไม่ไยดีข้า หรือว่าท่านค่อยเป็นวิญญาณตามสาปแช่งข้ารึ "

จิตใจมีโทสะจึงสั่งบ่าวไพร่จุดไฟเผาพิณทิ้ง