ตอนที่ 7 ผมจะดูแลร่างนี้และใช้ชีวิตให้ดีที่สุด

ผมตื่นขึ้นมาตอนสิบเอ็ดโมงด้วยสภาพปวดไปทั้งตัวเหมือนโดนรถบรรทุกชน สภาพเตียงนอนหลังสมรภูมิดุเดือดเรียกได้ว่าเละตุ้มเป๊ะ

ในห้องมีแค่ผมคนเดียว ที่นอนด้านข้างเย็นชืดไร้ไออุ่น บ่งบอกว่าอีกคนจากไปนานแล้ว แถมยังจากไปแบบไม่บอกกล่าวกันสักคำ ไม่มีแม้แต่โน๊ตสักแผ่นด้วยซ้ำ

จู่ ๆ ผมก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกฟันแล้วทิ้งขึ้นมาเลย

หงุดหงิดว่ะ

ไอ้คนเฮงซวย สมกับที่เฮงซวยจริง ๆ

ผมไม่ได้คาดหวังให้คนอย่างพี่กันต์มาทำตัวเหมือนพระเอกนิยายเรื่องอื่นที่ออกปากรับผิดชอบหรอก

ขนาดในต้นฉบับ ในช่วงแรกอีตาพระเอกมันยังไม่แสดงท่าทีอะไรกับนายเอกเลย ทำเหมือนนายเอกเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ด้วยซ้ำ

แต่อย่างน้อย ในฐานะเพื่อนนอนชั่วคราวที่เป็นถึงคู่หมั้นตั้งแต่เด็ก ก็ควรจะแสดงน้ำใจบ้างสิ!

มีอย่างที่ไหนมาทิ้งกันไปดื้อ ๆ ทำอย่างกับผมเป็นเด็กขาย พอเสร็จกิจก็สะบัดตูดหนี ถ้าเจอกันคราวหน้าผมจะต่อยให้หน้าหันเลยคอยดู

ผมลากร่างกายที่ปวดไปทั้งตัวเข้าไปในห้องน้ำ สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยดับอารมณ์คุกรุ่นให้เบาบางลง ช่องทางด้านหลังแสบขัดจนต้องร้องซี้ดออกมา

ตอนทำก็รู้สึกดีอยู่หรอก แต่หลังเสร็จกิจนี่นรกชัด ๆ

ไม่แปลกใจเลยที่ในนิยายจะบรรยายไว้ว่าบางครั้งพระเอกต้องอุ้มนายเอกไปอาบน้ำด้วย

ผมเดินโยกเยกออกมาหยิบเสื้อผ้าที่โยนทิ้งเมื่อคืนขึ้นมาเพื่อจะสวม ทว่าก่อนหน้านั้นดันบังเอิญหันไปเห็นสภาพตัวเองในกระจกเข้าซะก่อน

เชี่x สภาพอย่างกับคนโดนรุมโทรมมา

เมื่อคืนคลับคล้ายคลับคลาว่าพี่กันต์ทั้งกัดทั้งเลียไปทั่วตัว แต่ด้วยฤทธิ์ยาและอารมณ์นำพาทำให้ผมไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของเขา ตอนนี้ตามเนื้อตัวของผมเลยลายพร้อยอย่างกับคนเป็นโรคทางเพศอย่างไรอย่างนั้น

โดยเฉพาะรอบอกกับคอที่ดูจะมีรอยเยอะเป็นพิเศษ โชคดีที่เมื่อวานผมใส่เสื้อเชิ้ตมา แถมช่วงนี้อากาศหนาว ต่อให้ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตถึงคอก็ไม่ค่อยแปลกเท่าไร ไม่งั้นถ้ามีใครรู้เข้า คงได้เป็นข่าวซุบซิบแน่ ๆ

“เป็นหมาหรือไง” ผมลูบหน้าอกตัวเอง แล้วก็ต้องรีบชักมือออกด้วยความตกใจ ผิวเนื้อบริเวณนี้ยังคงหลงเหลือสัมผัสของเมื่อคืน แถมดูจะอ่อนไหวมากเป็นพิเศษอีกด้วย

ผมจดบัญชีนี้ไว้ในใจ หมุนตัวเตรียมออกจากห้องพัก เพิ่งจะเอื้อมมือไป ประตูกลับถูกผลักเข้ามาซะก่อน

“นั่นนายจะไปไหน”

“พี่กันต์?” ผมมองเขาด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “พี่ยังไม่กลับไปเหรอ”

“ถ้ากลับแล้วจะเห็นหรือไง”

อ้าว กวนเท้านี่หว่า

“งั้นทำไมพี่ยังไม่กลับล่ะครับ อย่าบอกนะว่ารอผมตื่น” ผมยิ้มกวนประสาท

“อืม”

“ไม่น่าเชื่อ”

“พี่ก็ไม่ได้ใจดำขนาดนั้นไหม”

ใช่เรอะ ทำไมในนิยายถึงบรรยายจนนายดูเป็นคนเฮงซวยเลยล่ะ

“ถ้าตื่นแล้วก็กลับกัน เดี๋ยวไปส่ง”

บร๊ะ แค่คืนเดียวก็ทำให้คนเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยเหรอ

“ไม่ต้องหรอก ผมเอารถมา” ผมรีบปฏิเสธ 

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่กันต์ยืนยันคำเดิม “ไม่งั้นเดี๋ยวแม่เมลก็ไปอาละวาดกับแม่พี่อีก พี่ขี้เกียจฟังท่านด่า”

อ้อ ที่แท้ก็กลัวแม่นี่เอง

“แล้วรถผมล่ะ จะทิ้งไว้ที่นี่เหรอ” 

“เดี๋ยวให้คนที่บ้านมาเอา”

ในเมื่อพูดแบบนี้ก็ไม่มีข้ออ้างให้ปฏิเสธอีก ผมเดินตามพี่กันต์ออกไปจากห้องพัก แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงลิฟต์ ห้องพักที่อยู่ถัดจากห้องผมก็มีชายหนุ่มสองคนเดินออกมาด้วยกัน

ผมมองทั้งคู่ตาแทบถลนออกมา

นี่มันนายเอกไม่ใช่หรือไง!

“คีย์” ผมเรียกอีกฝ่ายเบา ๆ

ทั้งสองคนที่เห็นผมกับพี่กันต์ก็ชะงักเช่นกัน

“คะ...คุณกันต์ พี่เมล” คีย์หน้าซีดเผือด

ผมกวาดตามองสำรวจคนทั้งคู่ เห็นสภาพเสื้อผ้าของพวกเขาค่อนข้างยับเล็กน้อย ใบหน้าของคีย์แดงระเรื่อ ตามลำคอขาวมีร่องรอยสีกุหลาบที่ดูคุ้นตามาก เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมก็มีเหมือนกัน

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าทั้งสองคนทำอะไรกันมา

แต่...ได้ไง?

แถมยังเป็นทีมงานในกองละครซะงั้น!

โอเค ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้หน้าตาขี้เหร่อะไร แต่ที่ผมสงสัยก็คือ นายเอกไม่สนใจพระเอกแล้วเหรอ

แล้วไอ้ท่าทางร้องไห้น้ำตาคลอเมื่อวันนั้นล่ะ นายจะเปลี่ยนใจไวเกินไปไหมเนี่ย

หรือว่าเป็นเพราะทุกอย่างต้องเป็นไปตามบทเดิมของนิยาย เดิมทีพระเอกนายเอกต้องแสดงฉากเตียงหักด้วยกัน แต่พอพี่กันต์มาเข้าห้องของผม นายเอกอย่างคีย์ก็เลยต้องไปหาคู่ใหม่?

คิด ๆ ดูแล้วก็เป็นไปได้เหมือนกันแฮะ

แบบนี้ก็เท่ากับว่าผมไม่ต้องไปวุ่นวายแยกพี่กันต์กับคีย์ออกจากกันแล้วสินะ ดูแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาน่าจะไปกันคนละทางแล้ว

ใช่ไหมนะ?

“มะ...ไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ เมื่อคืน เมื่อคืนพวกเราเมามาก ผมไม่ได้ตั้งใจ” คีย์ละล่ำละลักอธิบายอย่างคนร้อนตัว

พี่กันต์มองคีย์กับทีมงานชายคนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองมาทางผม

“นิ่งทำไม จะกลับบ้านไหม”

ผมหันไปผงกศีรษะให้คีย์กับทีมงานชายที่คลับคล้ายคลับคลาว่าชื่อติน ก่อนจะเดินตามหลังพี่กันต์ไป

“คุณกันต์ คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้เต็มใจ!” คีย์รีบวิ่งตามมา ทว่ามือข้างหนึ่งกลับโดนพี่ตินคว้าเอาไว้

“ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคีย์ เมื่อคืนเป็นนายที่เชิญชวนพี่ไม่ใช่หรือไง”

“เมื่อคืนผมแค่เมา” คีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง

“เมื่อกี้ท่าทางของนายก่อนออกจากห้องไม่ใช่แบบนี้นะ” พี่ตินขมวดคิ้ว

“คุณกันต์ครับ!” คีย์ตะโกน ทำท่าจะวิ่งมา

ทันใดนั้น ขาเรียวยาวของพี่กันต์ก็ชะงักกึกจนใบหน้าของผมเกือบทิ่มหลังอีกฝ่าย เขาหันไปมองคีย์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ลมหายใจหนัก ๆ พ่นออกมาคล้ายรำคาญ

“คีย์ เรื่องส่วนตัวของนายฉันไม่อยากยุ่ง นายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย ฉันแค่ขออย่างเดียว....อย่าทำให้ตัวเองมีข่าวฉาว”

“ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้...”

พี่กันต์หันหน้าหนีแล้วเดินเข้าลิฟต์ไปก่อนที่คีย์จะพูดจบ ผมเลยต้องรีบวิ่งตามไปอย่างช่วยไม่ได้

อ๋า จู่ ๆ สำนึกคนดีของผมมันก็ผุดขึ้นมาอีกแล้วอะ

“พี่กันต์ ผมขอโทษนะ”

“เรื่อง?”

“ดูเหมือนว่าคีย์จะชอบพี่”

“แล้ว?”

ทำไมน้ำเสียงเขามันยียวนจังวะ

“แล้วพี่ชอบเขาไหม”

พี่กันต์ขมวดคิ้ว เหมือนยังไม่หายหงุดหงิดจากเหตุการณ์เมื่อกี้ แถมยังมองผมเหมือนมองคนไม่มีสมอง

ผมคิ้วกระตุกเล็กน้อย ตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ เพราะความอยากรู้มันพุ่งมาจ่อที่คอจนแทบทะลักแล้ว

“ก็พี่ชอบเรียกใช้งานเขาบ่อย ๆ ถึงจะจับเขายัดให้เล่นบทที่ไม่มีใครอยากเล่น แต่จริง ๆ แล้วบทพวกนั้นสำคัญกับเนื้อเรื่อง นี่เป็นการช่วยปูทางให้เขาไม่ใช่เหรอ ในบริษัทนี้ มีแค่เขาที่พี่สนใจมากกว่าใคร ขนาดคู่หมั้นอย่างผมพี่ยังไม่สนใจเลย”

พี่กันต์ฟังที่ผมพูดจบก็เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะมองมานิ่ง ๆ “เพราะว่าเขาหน้าตาดี”

“หา?”

จะบอกว่าที่เรียกคีย์มาดุด่าแค่เพราะหน้าตาดีงั้นเหรอ ทั้งบริษัทมีแต่คนหน้าตาดี ทำไมไม่เรียกมาให้หมดเล่า เหตุผลนี้มันได้เรอะ!

“ในบริษัท ใบหน้าของคีย์เป็นแบบพิมพ์นิยมที่จะต้องได้รับการตอบรับที่ดี” พี่กันต์ไขข้อสงสัยในใจของผม “เขามีจุดแข็งด้านรูปลักษณ์ดีมาก แต่ด้านอื่นกลับด้อยสุด ทั้งการศึกษา ครอบครัว แถมผลงานก็มีแค่เรื่องเดียว ซึ่งต่างจากนักแสดงคนอื่นในบริษัท พี่เป็นเจ้าของบริษัท ถ้าเปรียบเทียบแล้ว พวกนายก็คือสินค้าของพี่ พี่ย่อมอยากดันสินค้าทุกชิ้นให้ประจักษ์สู่สายตาคนอื่น โดยเฉพาะสินค้าชิ้นที่สวยที่สุด พี่ก็ต้องอยากดันมากที่สุดเป็นธรรมดา”

คำอธิบายของพี่กันต์ค่อนข้างเข้าใจง่าย

เมื่อใช้สมองที่ฉลาดน้อยของผมตีความก็แปลออกมาได้ว่า ตอนนี้พี่กันต์ไม่ได้ชอบคีย์ เขาคิดกับอีกฝ่ายเพียงแค่นักแสดงในสังกัดที่อยากดันให้ดังเท่านั้น ส่วนคีย์ที่ถูกเจ้านายใส่ใจมากกว่าใครก็เลยหลงชอบอีกฝ่าย

ตามต้นฉบับ หลังจากทั้งสองคนผ่านค่ำคืนหลังงานเลี้ยงปิดกล้องไปก็มีฉากเลือดพุ่งเกิดขึ้นอีกประปราย ส่วนหนึ่งก็เพราะนายเอกยินยอม และพระเอกก็ดันเป็นพวกเซ็กส์จัด ไอ้คำพูดที่ว่าพอมีครั้งแรกแล้ว ก็จะมีครั้งที่สองตามมานั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด

ทว่าตอนนี้เรื่องราวนั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว ซึ่งมันก็ตรงกับใจของผมมาก สิ่งที่ผมต้องทำหลังจากนี้ก็คือพยายามอย่าให้พวกเขาไปสานความสัมพันธ์กันเหมือนในต้นฉบับ เพราะไม่งั้นบทสรุปของครอบครัวตัวร้ายคงไม่พ้นโดนทำลายอยู่ดี

ถึงจะรู้สึกผิด แต่นี่ก็เพื่ออนาคตของตัวเองและพ่อกับแม่

เพราะนี่คือชีวิตใหม่ของผม ผมจะต้องดูแลและใช้ชีวิตต่อจากเจ้าของร่างเดิมให้ดีที่สุด