ตอนที่5 ดึงสติ 1

"แม่นาง..."

เสียงแหบพร่าทว่ามีเสน่ห์ของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังของหลินหลินเอ่ยขึ้นด้วยภาษาจีนโบราณ

ทำให้หญิงสาวที่ทำท่าขยุกขยิกถึงกับชะงักกึกในทันที

            "กรุณาหยุด...หยุดดิ้นได้หรือไม่"

เขายังคงเอ่ยต่อพร้อมลมหายใจกรุ่นร้อนที่เป่ารดศีรษะของหลินหลินอยู่  

หญิงสาวเริ่มรู้สึกได้ว่าเขากำลังจัดการกับอารมณ์พลุ่งพล่านบางอย่าง ถ้าเธอยังคงดิ้นรนคงกลายเป็นยั่วยวนแทนที่จะเป็นขัดขืน เมื่อคิดได้อย่างนั้นหลินหลินจึงหยุดดิ้นในทันที

และแม้ว่าจะเป็นภาษาจีนโบราณแต่หลินหลินก็สามารถที่จะฟังได้เข้าใจอยู่บ้าง 

เนื่องจากเธอนั้นเป็นลูกครึ่งไทย-จีน

อีกทั้งยังเคยได้รับเล่นหนังแนวจีนโบราณและเคยได้ฝึกภาษาจีนโบราณมาบ้างแล้ว

"ปะ  ปล่อย"

หลินหลินรวบรวมสติที่มีอยู่น้อยนิดเอ่ยขึ้นเบาๆ

"ปล่อยก่อน...ได้โปรด" เธอเอ่ยขึ้นอย่างมีสติและนุ่มนวลเพื่อควบคุมสถานการณ์ 

เธอมักจะมีสติอยู่เสมอในทุกสถานการณ์  ถึงแม้ว่าบางครั้งจะเป็นสติที่แตกกระเจิงกระจัดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆบ้างก็ตามที

ชายหนุ่มในชุดจีนโบราณได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆคลายมือทั้งส่วนบนและส่วนล่างของเขาออก

หลินหลินใช้โอกาสนี้ตอนที่เขากำลังคลายกล้ามเนื้อกระโดดออกมาจากอ่างน้ำเพื่อไปที่ชุดคลุมในทันที 

ชายหนุ่มปริศนาเองก็รีบออกจากอ่างอาบน้ำในทันทีเช่นเดียวกัน

            หลินหลินที่บัดนี้ได้ใส่ชุดคลุมปกปิดร่างกายเอาไว้อย่างมิดชิดเรียบร้อยดีแล้ว แต่ยังคงยืนเกาะบานประตูห้องน้ำเอาไว้แน่น พร้อมจ้องมองชายหนุ่มผู้ที่โผล่มาแบบอัศจรรย์อย่างไม่อาจถอนสายตา

ชายหนุ่มผู้นี้ดูท่าทางแล้วไม่ธรรมดา บุคลิกลักษณะคล้ายดั่งผู้สูงศักดิ์ในนิยายจีนโบราณ ลักษณะกึ่งเทพกึ่งมาร 

รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้างดงามคล้ายรูปสลัก ดวงตาคมเฉี่ยวปราดเปรียวดุดัน จมูกเป็นสันตั้งตรงดูดี ริมฝีปากสีแดงสดเป็นธรรมชาติ แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสมัยโบราณ ลักษณะการแต่งกายเป็นแบบจีนโบราณเป๊ะ

ผมยาวสยาย ยืนตัวตรงอกผายไหล่ผึ่ง ลักษณะท่าทางของเขาผิดจากผู้ชายปกติทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดเจนแบบสิ้นเชิง

และถึงแม้ว่าเขาจะดูตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัดจากแววตาของเขา แต่ท่าทางของเขายังคงสงบนิ่งเรียบเฉยน่ายำเกรง เก็บอารมณ์ต่างๆเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

หลินหลินยังคงยืนจ้องหน้าแขกผู้มาใหม่ที่มาแบบผิดปกติผิดธรรมชาติอยู่อย่างนั้น

กลัวก็กลัว 

แต่ขอมองหน่อยนึง!

"ที่นี่...ที่ไหน" หนุ่มปริศนาเอ่ยขึ้นขณะมองซ้ายแลขวา สำรวจตรวจตราทุกสิ่งรอบตัวด้วยท่วงท่าเคร่งขรึมแม้จะตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัด 

"นาย  นาย เป็นใคร เป็นตัวอะไร" หลินหลินถามขึ้นด้วยภาษาจีนโบราณผิดๆ ถูกๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

เธอพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เธอพยายามมองหาอะไรก็ได้ที่อาจจะสามารถนำมาเป็นอาวุธให้เธอในตอนนี้

คอนโดแห่งนี้ที่เธออยู่ค่อนข้างจะมีความปลอดภัยเป็นอย่างมาก อีกทั้งชั้นที่เธออยู่ค่อนข้างจะสูง เรียกได้ว่าเกือบสูงสุดของยอดคอนโดเลยทีเดียว และก็อยู่ที่นี่มานานมากๆไม่เคยมีใครสามารถรุกล้ำเข้ามาได้ แต่... 

แต่... โผล่มาจากน้ำในอ่างนี่ 

มันออกจะเหนือความคาดหมายเกินไป

เธอไม่เคยเตรียมใจหรือเตรียมตัวว่าจะต้องมีอาวุธเอาไว้สำหรับในกรณีอย่างนี้

"ได้โปรด..."

น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำดึงสติที่กำลังจะแตกกระเจิงของหลินหลินให้หยุดชะงัก 

ชายหนุ่มปริศนายังคงเอ่ยต่อ "บอกกล่าวแก่ข้า...ที่นี่ที่ใด"

ชายหนุ่มผู้นั้นเพียงปรายตามองมาทางหลินหลินแค่แว่บเดียวก็เข้ามาประชิดร่างของเธอ

ทำเอาหลินหลินถึงกับตกใจตาโตตัวเกร็งแข็งค้างแหกปากไม่ทัน "น่ะ  นาย  นาย"

หลินหลินพูดได้แค่นั้น  

เดินมาดีๆก็ได้  เธอคิดในใจ

            "ข้าไม่คิดจะทำร้ายเจ้า..." เขายังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มราบเรียบเมื่อก้มมองใบหน้าของหลินหลินในระยะประชิด

หญิงสาวสังเกตได้ชัดเจนว่าเขาทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น แต่เขาเก็บอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยมด้วยมาดของผู้ชายที่หลินหลินคิดได้คำเดียวว่า น่าทึ่ง!

เขายังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงน่าฟัง "ข้ามิได้มีเจตนาล่วงเกินเจ้า...โปรดอภัย..."  

"เกิดอะไรขึ้น  ท่านเป็นตัวอะไร เป็นผีหรืออะไร" หลินหลินรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีพยายามสนทนากับผู้ชายแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตด้วยภาษาจีนโบราณแม้จะผิดๆถูกๆ 

มือข้างหนึ่งของเธอยังคงเกาะบานประตูเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็กุมไว้ที่ชุดคลุมจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ในขณะที่ใบหน้างดงามของเธอยังคงเงยขึ้นมองเขาในระยะประชิด ดวงตากลมโตของหลินหลินยังคงจ้องมองใบหน้าของเขาเขม็ง

มันเป็นไปได้สูงที่เขาอาจจะเป็นผี  เธอค่อนข้างเชื่อเรื่องเล้นลับอยู่บ้างแม้จะไม่มาก 

แต่เหตุการณ์เกินคาดฝันในวันนี้

ทำเอาเธอสร่างเมาขนาดนี้

ไม่เชื่อไม่ได้แล้ว....

แต่ว่า...

ตอนที่ร่างกายของเธอกับของเขาสัมผัสกัน

เธอรู้สึกได้ว่าตัวของผู้ชายคนนี้มีอุณหภูมิเหมือนคนปกติทั่วไป 

ถ้าเป็นผีควรจะตัวเย็นรึเปล่า เหมือนที่เคยดูในหนัง

ใช่มั้ย

หรือไม่ใช่ 

ถ้าเขาไม่ใช่ผี 

แล้วเขาเป็นตัวอะไร

หลินหลินคุยกับตัวเองอยู่อย่างนั้นตามประสาคนที่ไม่ค่อยมีใครให้คุยด้วย  

ไม่ค่อยจะมีใครอยากอยู่หรือว่าสนทนากับคนอย่างเธอ 

และเธอเองก็ไม่อยากคุยกับใครเหมือนกัน 

หยิ่งสุดๆก็ว่าได้

            "เจ้า...ยังไม่ตอบคำถามของข้า" เสียงของชายหนุ่มแปลกตายังคงเอ่ยต่อและมันก็สามารถดึงสติที่กำลังปั่นป่วนของหลินหลินให้กลับมา