ตอนที่1 หลี่หงจินหยาง2

"หยางเอ๋อร์เคยบอกกล่าวแก่ข้าว่าไม่จำเป็นต้องรับสนมเพื่อเสริมอำนาจแต่อย่างใด  เพราะอำนาจเหล่านั้นเขาสามารถสร้างขึ้นมาได้" สีหน้าภาคภูมิใจแสดงออกฉายชัดพร้อมๆกับประโยคที่เอื้อนเอ่ย

หงเหม่ยหลงที่เพียงนั่งฟังเงียบๆจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล  "เป็นเพราะข้า หยางเอ๋อร์จึงต้องเหน็ดเหนื่อย  เพราะข้าเห็นแก่ตัว  ซือหมิน...ความรักของเราเป็นดาบสองคม"  หญิงสาวหยุดคำอยู่อึดใจก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด 

"ปีนี้หยางเอ๋อร์อายุย่างเข้ายี่สิบห้าปีแล้ว แต่เขายังคงครองตัวเป็นโสด ไม่สนใจอิสตรี ทำแต่ศึกสงครามไม่สนใจใคร มองแต่อำนาจ ทำตัวเหี้ยมโหดเย็นชา สร้างกำแพงให้ตัวเอง"

หลี่ซ่งหมินก้มหน้าน้อยๆยิ้มบางเบาใส่สตรีในอ้อมกอดก่อนเอ่ยถาม  "เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ  หลงเอ๋อร์"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" 

"แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น"

"หืม?" หงเหม่ยหลงมุ่นคิ้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของชายอันเป็นที่รักอย่างฉงน  "ท่านรู้อะไรมาเช่นนั้นหรือ" 

"ไม่เลย ข้าไม่รู้อะไร เพียงแต่ ด้วยนิสัยบุรุษเพศด้วยกัน ข้าพอจะมองออก หยางเอ๋อร์ของเราอาจจะยังไม่เจอสตรีนางใดในแว่นแคว้นที่จะสามารถทำให้เขาถูกใจหรืออีกนัยหนึ่ง" 

หลี่ซ่งหมินเว้นระยะคำพูดเพียงนิดก่อนจะต่อคำให้คนฟังได้วิเคราะห์อย่างละเอียดยิ่งขึ้น 

"หยางเอ๋อร์ของเราอาจจะเกิดรักปักใจกับสตรีนางใดนางหนึ่งจนไม่อาจถอนตัว"

"หืม!?" หงเหม่ยหลงเริ่มกังวัล

"ถ้ายังไม่เจอสตรีถูกใจเราก็แค่นำพาสตรีเข้ามาให้เขาเลือกก็ได้กระมัง  แต่...ถ้า" นางเริ่มคิดหนักพลางเอ่ยต่อ

"ถ้ารักปักใจกับใครแล้วใยไม่พามาเปิดเผยกันเล่า"

"...."

หลี่ซ่งหมินไม่ต่อคำ

เขาเพียงส่ายหน้าเบาๆก่อนกระเซ้าหงเหม่ยหลง 

"เจ้าแก่แล้วจริงๆ  หลงเอ๋อร์..."

"หือ..." หญิงสาวได้ยินจึงทำท่าคิดเพียงครู่จึงรู้ความนัย "ท่าน!  ท่านว่าข้ารึ"

"ข้าเปล่า"

"ท่าน!"

"...."

             ณ มุมมืดหนึ่งภายในตำหนักหลวงแห่งเดียวกันนั้น 

ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งผู้ซึ่งตกเป็นหัวข้อแห่งการสนทนาของบิดามารดาเมื่อครู่ 

เขาเพียงยืนกอดอกพิงกับผนังห้องด้วยมาดของผู้สูงศักดิ์มากบารมีและบุรุษเพศเปี่ยมเสน่ห์เหลือร้าย   

หลี่หงจินหยางนั้นมีความตั้งใจจริงอย่างที่หงเหม่ยหลงมารดาของเขาได้กล่าวอ้างไป   

ภาพลักษณ์ของเขานั้นทั้งโหดเหี้ยมทั้งเย็นชา   

เขาย่อมเป็นเช่นนั้น เพื่อเป็นกำแพงให้ตนเอง ทั้งยังเป็นเกราะป้องกันให้บิดามารดาของเขา

แคว้นใดหรือเผ่าใดคิดอยากจะใช้วิธีการประนีประนอมโดยการส่งสตรีหรือองค์หญิงบรรณาการมาเพื่อสร้างทายาทกับบิดาของเขา 

นั่นย่อมหมายถึงว่า 

กลุ่มคนพวกนั้นอาจจะอยากขยายอำนาจของแคว้นตนเองเสียมากกว่าที่จะสวามิภักดิ์กับแคว้นต้าหลี่อย่างแท้จริง 

ใยเขาต้องยอมให้สตรีมากหน้าหลายตามาทำให้มารดาของเขาต้องทุกข์ใจ    

เขาจึงเลือกที่จะใช้วิธีรุนแรงมากกว่าวิธีประนีประนอม 

หากใครไม่ยินยอม เขาก็แค่ยกพวกไปถล่มให้ราบคาบ 

เขาเลือกที่จะสร้างขุมกำลังมากมายเอาไว้ แล้วใช้วิธีการเด็ดขาดจัดการให้เหี้ยนเตียนราบคาบไร้ผู้ใดใช้วิธีมากเล่ห์เพทุบาย มาต่อกรให้เสียเวลา 

ส่วนเรื่องสตรีในดวงใจ...

หลี่หงจินหยางหรี่ตาคมเข้มลงเพียงนิดพลางคิดในใจอย่างฉงน

ตั้งแต่เดือนที่แล้วที่เขาได้ไปฝึกวิชาอยู่ตรงน้ำตกแห่งหนึ่งภายในอาณาเขตเชื่อมต่อของแคว้นต้าหลี่และได้หายตัวไปดังคำบอกกล่าวของบิดามารดานานร่วมเดือน  

และเมื่อกลับมาสะสางปัญหาของแว่นแคว้นและสำนักหมื่นโลกันต์เสร็จสิ้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างขาดหายไปจากความทรงจำ   

ด้วยวิชาอันหนักหน่วงที่เขาได้ฝึกฝนทำให้มีผลต่อระบบร่างกายในรูปแบบต่างๆ

หนึ่งในนั้นคือความจำที่เลอะเลือน

ยามนี้เขาจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

มันไม่ใช่เรื่องยากหรือร้ายแรงอันใด

แต่....  

หลายครั้งหลายครามาแล้วที่ตัวเขาเองก็ยังคิดไม่ตก

เขายังคงคิดไม่ตกทุกครั้งที่หลับตาเข้าสู่นิทรารมย์แล้วหลับฝัน เขามักจะฝันเห็นสตรีนางหนึ่ง

สตรีนางนั้นเป็นใคร  เขาเองก็ยังไม่แน่ใจ

แต่นางมักจะปรากฏกายให้เขาได้เห็นเสมอในห้วงคำนึงยามหลับฝัน 

ดวงตากลมโต  ใบหน้าสดสวย  รอยยิ้มพราวเสน่ห์แฝงความเจ้าเล่ห์ไม่จริงใจ

ภาพในฝันที่เขาได้เห็นอยู่เสมอนั้น   

นางมักจะจับจูงมือของเขาให้ก้าวเท้าตามนางคล้ายกับว่าเขาเป็นเด็กหลงทาง 

นางเป็นสตรีประหลาด 

แต่งกายประหลาด 

พูดจาประหลาด  

นางแปลกประหลาดยากหาใครเปรียบ

และที่ประหลาดที่สุด

คือนางคล้ายกับอยู่ในใจของเขา

นางเป็นดั่งดวงใจของเขา

นาง...ซึ่งไม่มีตัวตนอยู่จริง ในโลกของเขา...

นางเป็นใคร????