บทที่ 5 จับฉลากบทพระเอก

ร่างบางนั่งตัวเกร็งจัดจนตาแข็ง กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ระหว่างทางไม่กล้าปริปากถามอะไรเจตกวินก่อน กลัวจะเป็นการเป็นทางให้ความสัมพันธ์ทั้งคู่สานต่อ

จากใจนักอ่านที่รู้วีรกรรมเจตกวินมานับไม่ถ้วน อยากเข้าไปหยุมหัวเพื่อสะสางความแค้นแทนธารตะวันคนก่อนสักที

“น้องตะวันจะไปสมัครงานเหรอครับ” เจตกวินเอ่ยถาม แต่ทำเธอสะดุ้งหลังมัวคิดอะไรเพลินไปหน่อย

“คะ เอ่อ พี่เจตรู้ได้ยังไงคะ” เธอฝืนยิ้มจืดเจื่อน พลางยกมือทัดใบหูแล้วกลั้นใจขยายบทสนทนากับอีกฝ่ายต่อ

เจตกวินเป็นคนรูปหล่อบ้านมีฐานะ มิเช่นนั้นนักเขียนก็คงไม่จั่วหัวขึ้นมารับบทตัวเอกผู้แสนดี ก่อนจะฉีกบทให้กลับตาลปัตรเมื่อหญิงคนรักตั้งท้องลูกในไส้

ควรได้รับรางวัลตัวละครน่าหยุมที่สุดแห่งปีไปเลย

“เราแต่งตัวเหมือนจะไปสัมภาษณ์งานน่ะ นี่พี่เดาถูกเหรอเนี่ย”

“ใช่ค่ะ ตะวันกำลังจะไปสมัครงาน...”

“ถ้ายังไม่ถูกใจ ลองมาทำบริษัทเดียวกับพี่ดีมั้ย” คำชวนบนใบหน้าหล่อที่เคลือบรอยยิ้มหวาน ทำธารตะวันตัวชาวาบเสียวหลังวูบขึ้นมา

ในนิยายภาคก่อน เธอก็หลวมตัวไปสมัครงานที่เดียวกับเขานี่ล่ะ ถึงได้เป็นบ่อเกิดเป็นความใกล้ชิดสนิทสนม รักกันหวานชื่นปานน้ำตาลจะจืดจางเมื่อหมดรสหวานก็เลือนรางหายไป

เพราะงั้นครั้งนี้ต้องห้ามใกล้ชิดกันเด็ดขาด

ขีดเส้นตาย... อย่าได้ใกล้ชิดเป็นอันขาดเลย

“บริษัทเดียวกับพี่เจตเหรอคะ ไม่ดีกว่า... เกรงใจจังค่ะ ตะวันว่าจะลองสอบสัมภาษณ์ที่นี่ดูก่อน” เธอพูดไปก็หัวเราะแห้งๆ ไปด้วย

หนทางข้างหน้าก็รู้ว่าจะเจอเชื้อมะเร็ง แฝงอยู่ใกล้ตัวเป็นภัยเงียบที่รู้อีกทีก็ลุกลามไปทั่วจนรักษาไม่หายขาด ถ้ารู้แบบนี้แล้วว่าเจตกวินไม่รักดีสู้เธอไปเสี่ยงทางใหม่เอาดีกว่า

“บริษัทพี่ให้สวัสดิการดีนะตะวัน โบนัสจ่ายหนักอีกด้วย หัวหน้าก็คนกันเองไม่กดดันน้องใหม่แน่นอนครับ”

เจตกวินอวยยศบริษัทเต็มที่ แต่ในน้ำเสียงเขานุ่มทุ้มน่าฟัง ใบหน้ามีรอยยิ้มแต่งแต้มให้ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นน่าเข้าหาสุดๆ

“สนใจไหมน้องตะวัน พี่ติดต่อเอชอาร์ที่บริษัทให้ได้นะ” ข้อเสนอที่ดูหวังดีแต่ธารตะวันคนนี้ขอปัดตกหมดอย่างไม่ลังเล

“ตะวันยัง... ยังไม่สนใจค่ะพี่เจต ขอบคุณนะคะสำหรับคำแนะนำ”

“ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าสนใจก็โทรหาพี่ได้เลยนะ นี่นามบัตรพี่ครับ”

ว่าแล้วก็หยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ เธอรับมาถือไว้ไม่อยากให้มีพิรุธหรือรังสีอำมหิตแผ่กระจายออกไป แทนคำขอบคุณที่ให้ติดรถไปลงบริษัทประหยัดค่าเดินทางวันนี้ก็แล้วกัน

ทำเจ็บแสบไว้เยอะเองนี่นา แค่มาส่งไม่ถึงกี่กิโลคงไม่ระคายมั้ง

“หนาวมั้ย เดี๋ยวพี่หาผ้าห่มให้” เจตกวินจอดติดไฟแดง เหลือบเห็นว่าเธอใส่กระโปรงเดรสสั้นมาก็ถามไถ่อย่างห่วงใยกัน

“มะ- ไม่หนาวค่ะพี่เจต” เธอโบกมือปฏิเสธพลางลูบหน้าขาไปด้วย

“ห่มขาไว้ครับ อีกหลายไฟแดงเลยกว่าจะถึง”

“พี่เจต...”

“ดูแลตัวเองอย่าป่วยนะครับ”

“อ่า... เอ่อ ขอบคุณค่ะ”

ธารตะวันพูดไม่ออก เมื่อสายตาสบประสานกับรอยยิ้มเขา เจตกวินเป็นคนยิ้มแล้วมีเสน่ห์น่ามองมาก คารมคมคายยังเป็นเลิศอีกรู้จักชวนคุยผ่อนหนักเบา

นี่ถ้าเธอไม่รู้ว่าเขาคือสามีแสนชั่วคนนั้น ธารตะวันในโลกนิยายนี้ก็คงจะตกหลุมรักเจตกวินอีกคราแน่

ระหว่างทางธารตะวันนั่งเงียบไม่พูดไม่จา เธอไม่กล้ามองหน้าเจตกวินนานเกินห้าวินาทีด้วยซ้ำ ภาพตัวอักษรที่บรรยายถึงความเลวทรามของเขา มันผุดแทรกขึ้นมารบกวนจิตใจให้คันยุบยิบทุกทีเลย

แต่พอมาถึงหน้าบริษัทที่จะสมัครเข้าสัมภาษณ์ เธอก็พลอยโล่งใจไปหนึ่งเปลาะหลังนั่งหายใจไม่ทั่วท้องมาตลอดทาง

“ขอให้สอบสัมภาษณ์งานผ่านนะครับน้องตะวัน” เขาลดกระจกแล้วเอียงคอวาดรอยยิ้มส่งให้เธอ

“ขอบคุณค่ะพี่เจต... เอ่อ ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

“ครับ อย่าลืมโทรหาพี่นะ ไม่มีอะไรก็โทรได้เหมือนกัน”

ธารตะวันปั้นหน้ายิ้มกลบเกลื่อนเพลิงไฟในแววตา เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไปตกหลุมรักรุ่นพี่คนนี้ได้ รูปลักษณ์ภายนอกหล่อสะอาดราวกับอาบน้ำวันละแปดครั้ง

ไหนจะหน้าที่การงานมั่นคง ดูภูมิฐานและอ่อนโยน อาจเป็นที่พึ่งพิงทางใจให้ผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยได้อีกต่างหาก

จะหวั่นไหวให้เจตกวินก็ไม่แปลกอะไรหรอก...

เธอไล่สายตามองรถของเจตกวินขับไกลออกไป ก่อนจะกอดกระชับแฟ้มเอกสารสมัครงานไว้แนบอก พ่นลมเป่าปากให้ปอยผมที่ตกมาปรกหน้าผากปลิวออก

“นิยายเรื่องนี้ตอนจบ.ต้องไม่เหมือนเดิมค่าคุณพี่”

พูดกับฟ้าดินแล้วเธอก็สะบัดหน้าหนี เดินเชิดปลายคางเข้าบริษัทได้ไม่กี่ก้าวก็กลับมาห่อเหี่ยว หลังก้าวเข้าไปในโลกบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใหญ่โตโอ่อ่าสมราคาคุยไว้มาก

“โหว... นี่เหรอโลกของคนรวยอ่า”

ธารตะวันอ้าปากตาเป็นประกายระยิบระยับ ปกติก้มหน้าทำงานที่ร้านอาหารแปดชั่วโมงต่อวัน เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็แทบหมดวัน ไหนจะต้องนั่งรอรถโดยสารประจำทางที่อัดแน่นด้วยผู้คน

จะธารตะวันหรือพบตะวัน... สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือสู้ชีวิต ปากกัดตีนถีบเพื่อจะส่งให้ตัวเองไปถึงฝันที่วาดไว้สินะ

“ต้องทำได้สิ เรียนมนุษย์ศาสตร์เอกญี่ปุ่นเหมือนกันนี่นา” ถึงชีวิตจริงจะยังไม่ได้รับปริญญา แต่มาหน้างานในโลกนี้แล้วก็ต้องปรับบทสิ

ทว่าโลกของธารตะวันกำลังจะสดใส เมฆหนาครึ้มดำก้อนใหญ่ก็พัดผ่านหน้าเธอไป หอบลมหนาวเย็นกระทบแผ่นหลังบางให้เสียววาบขึ้นมาทันควัน เมื่อเห็นเสี้ยวคมหน้าหล่อกระแทกตาของใครบางคน

“นั่นมัน... นะ- นั่นมันคนที่ทางข้ามม้าลายนี่นา”

เธอเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน รีบยกมือขึ้นปิดปาก กลัวจะเสียงดังแล้วเจ้าตัวที่เดินผ่านจะได้ยิน

“หน้าหล่อ... เซททรงผมเปิดหน้าผาก ออร่าคนรวยทั้งสูงใหญ่และไหล่กว้าง แต่งตัวมาดประธานบริษัทแล้วยังฟอร์มเย็นชาแบบนี้อีก”

ร่างบางยืนขบคิดอยู่คนเดียว ท่ามกลางพนักงานออฟฟิศที่เดินสวนไปมา ตำราที่เธอพูดไล่แต่ละข้อมันคาแรกเตอร์พระเอกชัดๆ หล่อเย็นชาแถมยังปากร้ายตาดุอีกต่างหาก

แต่มันอาจไม่ใช่อย่างที่คิดก็ได้มั้ง...

อย่าได้บอกกันเชียวว่า หนุ่มหล่อแสนเย็นชาสุดอันตรายคนนี้จะคือประธานบริษัทตัวจริง แถมยังจับฉลากได้บทพระเอกแบบที่เธอคิดไว้

ธารตะวันหน้าถอดสีซีดเซียวไร้เลือดฝาด ชักสีหน้าสยองขวัญพองขนก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว เป็นทางออกเดียวที่เธอจะอ้อนวอนได้แล้ว โปรดอย่าได้ส่งคนพิลึกกึกกือมามากนักเลยเถิด

“ขอเถอะนักเขียน... อย่าจับตัวร้ายได้ฉลากพระเอกเลย สาธุ๊!”