Share

บทที่ 4 ยอมรับการเปลี่ยนแปลง (1/2)

last update Tanggal publikasi: 2026-11-11 20:00:55

บทที่ 4 ยอมรับการเปลี่ยนแปลง (1/2)

สองชั่วโมงผ่านไป...

ภายในบ้านอิฐบล็อกเก่าของบ้านเล็กตระกูลโจวซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านซานเหอ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ถูกหรี่ไฟลงจนสุดเพื่อประหยัดน้ำมัน ส่องกระทบผนังบ้านที่ทำจากอิฐบล็อกเก่า ๆ

แม้บ้านหลังนี้จะดูเงียบเหงา ทรุดโทรม และมีลานกว้างที่เต็มไปด้วยฟืนป่า แต่มันกลับถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน ไม่มีหยากไย่เกาะตามมุมหลังคา มีเพียงกลิ่นจาง ๆ ของยาสมุนไพรจีนที่ต้มเดือดปุด ๆ อยู่บนเตาไฟเล็ก ๆ มุมห้อง

ลู่หลิวฟาง หญิงสาววัยสิบแปดปี ผู้มีร่างกายผ่ายผอมและสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าหยาบ ๆ สีซีดที่มีรอยปะชุนเต็มไปหมด แต่ใบหน้าของเธอกลับงดงามราวกับเป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ตกยาก ลู่หลิวฟางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตาคัง ดวงตากลมโตของเธอหลุบมองพื้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวดระวังตัว

บนเตียงเตาด้านในสุด ปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขากำลังนั่งพิงหมอนขวานเก่า ๆ ขาทั้งสองข้างของเขาถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่มสีเทาบาง ๆ ข้างเตียงมีรถเข็นไม้เก่า ๆ จอดอยู่

โจวเจิ้งเยี่ยน คืออดีตนายทหารอนาคตไกลที่ต้องปลดประจำการกะทันหัน เพราะบาดเจ็บสาหัสจากการทำภารกิจ จนขาทั้งสองข้างขยับไม่ได้ ชายหนุ่มมีใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา มีคิ้วกระบี่พาดเฉียงหนาเข้มส่งเสริมบุคลิกให้เขาดูทรงเสน่ห์ ดวงตาสีดำขลับที่สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึก เพ่งมองเด็กสาวที่เอาแต่นั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองแน่นด้วยแววตาที่สะท้อนถึงความอ่อนโยนและซื่อตรง

"หลิวฟาง..." เสียงทุ้มต่ำของโจวเจิ้งเยี่ยนดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง "หิวไหม? ในตู้กับข้าวมีหมั่นโถวเย็น ๆ กับผักดองอยู่ กินรองท้องก่อนเถอะ วันนี้เธอคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"

ลู่หลิวฟางสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองชายแปลกหน้าที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็น 'สามี' ของเธออย่างเป็นทางการในคืนส่งตัว "ฉะ... ฉันไม่หิวค่ะ พี่เจิ้งเยี่ยนพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำร้อนมาเช็ดตัวให้พี่ดีกว่า"

"ไม่ต้องหรอก ลำบากเธอเปล่า ๆ ขาของผมมันไร้ความรู้สึกไปแล้ว จะเช็ดหรือไม่เช็ดก็ไม่ต่างกัน" โจวเจิ้งเยี่ยนยิ้มเจื่อน ๆ อย่างขมขื่น พลางหลุบตาลงมองไปที่ขาทั้งสองข้างของตัวเอง

"ได้ยินมาว่าคนตระกูลลู่ข่มเหงรังแกเธอมาตลอด ได้แต่งออกมาแล้ว ก็เหมือนได้หลุดพ้น ตามหลักแล้วเธอควรดีใจ แต่เธอ...กลับเอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่แบบนั้น” โจวเจิ้งเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่า การแต่งงานกับเธอในครั้งนี้ มันเป็นการช่วยเหลือเธอ หรือยิ่งเป็นการซ้ำเติมเธอกันแน่

“อะเอ่อ... เอ่อ...” ลู่หลิวฟางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดกับเขาที่ตรงไหนดี การได้หลุดพ้นจากครอบครัวตระกูลลู่มันก็ดีอยู่หรอก แต่จะให้เธอทำตัวดีใจจนออกนอกหน้าได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เธอต้องมากลายเป็นเจ้าสาวของใครก็ไม่รู้

“ผมรู้ว่าตระกูลลู่บังคับเธอมาแต่งงานกับคนพิการอย่างผม เพื่อแลกกับเงินสินสอดสามร้อยหยวน เธอคงจะรังเกียจและแค้นใจมาก แต่ไม่ต้องกลัวนะ ผมเป็นทหาร ผมมีเกียรติพอ ผมจะไม่แตะต้องตัวเธอเด็ดขาด ถ้าวันไหนที่เธอมีทางไป หรือผมตายไป... เธอจงเป็นอิสระเถอะ ลู่หลิวฟาง..."

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยความเจียมตัวของโจวเจิ้งเยี่ยน ทำให้ลู่หลิวฟางถึงกับต้องเบิกตากว้าง เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ อย่างน้อยโจวเจิ้งเยี่ยนคนนี้ก็ไม่ได้คุกคามเธอ และไม่ได้ตั้งตัวเป็นนายใหญ่ของบ้าน หรือตั้งท่าจะกดขี่ข่มเหงเธอเหมือนที่เธอเคยคิดจินตนาการเอาไว้

ลู่หลิวฟางส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคำพูดของชายหนุ่ม “ถึงพี่จะขาพิการ แต่ฉันก็ไม่รังเกียจพี่หรอกค่ะ ใคร ๆ ก็บอกว่าพี่เป็นคนดี เป็นวีรบุรุษของชาติที่น่ายกย่อง ตอนแรกฉันก็ไม่อยากปักใจเชื่อ แต่พอได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง ก็ได้รู้ว่า... สิ่งที่คนอื่นเขาพูดกัน มันเป็นความจริง”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาของเด็กสาวตรงหน้าทำหัวใจของชายหนุ่มถึงขั้นกระตุกวาบไปสองจังหวะ เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าเอ่ยชมเขาซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ และคำพูดที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวมากที่สุดก็คือ คำว่า ‘ไม่รังเกียจ’

พอพูดจบลู่หลิวฟางก็เม้มริมฝีปากแน่น มือบางค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในที่ซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ เธอสัมผัสถึงความนูนของห่อผ้าที่มัดไว้อย่างแน่นหนา... ในนั้นมีเงินสามร้อยห้าสิบหยวนและตั๋วเนื้อ!

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 7 ออกหน้าปกป้อง (1/2)

    บทที่ 7 ออกหน้าปกป้อง (1/2)ณ บ้านอิฐบล็อกเก่าของบ้านเล็กตระกูลโจว ท้ายหมู่บ้านซานเหอลานกว้างหน้าบ้านเต็มไปด้วยสมุนไพรตากแห้งและกองฟืน บรรยากาศควรจะเงียบสงบในเวลาสาย แต่กลับเต็มไปด้วยเสียงด่าทอแหลมปรี๊ดที่ฟาดฟันลงมาปานพายุลูกเห็บ“นังคนไม่รักดี! แต่งงานกับเจิ้งเยี่ยนได้สามวันแล้ว แต่กลับไม่รู้จักทำมาหากิน เอาแต่เกาะพวกเราตระกูลโจวไปวัน ๆ ไม่รู้จักละอายใจบ้างหรือไง แล้วนี่ฉันพูดด้วย ไม่ได้ยินหรือไง ยังมีหน้ามานั่งซักผ้าอยู่อีกเรอะ! ตระกูลลู่สั่งสอนแกมายังไงถึงได้หน้าด้านแบบนี้!”ผู้ที่กำลังยืนชี้หน้าด่าทออยู่กลางลานบ้าน คือ แม่เฒ่าฉิน ฉินเจียซู่ ย่าสะใภ้ใจร้ายผู้เป็นใหญ่ในฝั่งตระกูลโจว หญิงชรามีใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความละโมบ ดวงตาตี่เล็กจ้องมองลู่หลิวฟาง ปานแร้งจ้องจะกินซากศพลู่หลิวฟางในชุดผ้าฝ้ายปุปะ กำลังนั่งยอง ๆ ซักเสื้อผ้าของโจวเจิ้งเยี่ยนอยู่ในกะละมังไม้ สองมือของเธอแดงเถือกเพราะน้ำเย็นเฉียบ เธอเงยหน้ามองแม่เฒ่าฉินด้วยแววตาสงบนิ่ง ไม่หือไม่อือ แต่ก็ไม่ยอมก้มหัวให้&

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (3/3) 

    บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (3/3)“เข้าใจแล้ว... ว่าต้องต้มซุปไก่ไปทำไม” เมื่อได้ฟังอย่างนั้น แววตาของเหยาซิ่วอิงก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น สัญชาตญาณความเป็นแม่และสัญชาตญาณนักสู้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ก็หมายความว่า ซุปไก่หม้อนี้คงจะเป็นเชือกชิ้นแรกในการผูกมิตรสินะ! ต่อให้ครอบครัวเราต้องอดกินเนื้อไก่ ก็ต้องยอมแลกไปก่อน! แม่จะงัดเอาฝีมือทั้งหมดที่มี ปรุงซุปไก่ตุ๋นยาจีนระดับภัตตาคารหรูให้พวกเขากินจนต้องหลั่งน้ำตาเลยคอยดู!”เมื่อเป้าหมายชัดเจนแจ่มแจ้ง เชฟมือทองก็เริ่มแสดงฝีมือทันที แม้เตาฟืนจะควบคุมยาก แต่ด้วยประสบการณ์หลายสิบปีของการทำครัว ผนวกเข้ากับสามวันที่ผ่านมา เหยาซิ่วอิงเป็นคนเข้าครัวทำอาหารให้ลูก ๆ และสามีทุกมื้อ จึงพลอยทำให้เธอเริ่มจับจังหวะการสุมฟืนได้บ้างเหยาซิ่วอิงสับไก่ป่าเป็นชิ้นพอดีคำ แล้วเอาไปลวกในน้ำเดือดเพื่อไล่คาวเลือดออก จากนั้นตั้งหม้อใหม่ ทุบขิง หั่นต้นหอม และหยิบห่อสมุนไพรพื้นบ้านที่ค้นเจอในตู้กับข้าวเก่า ๆ ออกมาแต่... ปัญหาก็เกิดขึ้นอีกครั้ง“รสชาติมันไม่ได้... ขาดเครื่อง

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (2/3) 

    บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (2/3)ลู่กว่างฮั่วเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายคนโตแน่น ก่อนจะดึงลูกสาวทั้งสองคนเข้ามากอดด้วย “พ่อขอโทษนะลูก พ่อเป็นหัวหน้าครอบครัวแท้ ๆ แต่กลับควบคุมสติไม่ได้ เอาแต่โวยวายพูดจาถามหาคนผิด ทั้ง ๆ ที่คนที่เดือดร้อนและต้องการที่พึ่งที่สุดก็คือพวกลูกทุกคน”เหยาซิ่วอิงลูบหลังลูก ๆ ทั้งน้ำตา ความหยิ่งยโสของเชฟระดับชาติมลายหายไปจนสิ้น “แม่สัญญานะว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่กับพ่อจะไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว เราตระกูลลู่เคยสร้างอาณาจักรภัตตาคารจากศูนย์มาได้ ดังนั้นในยุค 80 นี้ ด้วยความรู้ที่เรามี เราต้องรอดไปได้แน่ ๆ”“ใช่! พ่อจะใช้สมองวิศวกรรมไอทีของพ่อนี่แหละ มาหาทางดัดแปลงของรอบตัว เพื่อสร้างอาชีพให้บ้านเรา!” ลู่กว่างฮั่วให้คำมั่นสัญญากับลูกเมียอย่างหนักแน่นลู่มู่หยางปาดน้ำตา พร้อมทั้งคลี่ยิ้มกว้าง “ผมก็จะช่วยพ่ออีกแรงเองครับ! ถึงผมจะดูเหมือนพวกตัวขี้เกียจ แต่เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวเรา ผมยินดีทำทุกอย่าง เรื่องใช้แรงงาน ปั่นจักรยาน หรือวางแผนจัดการกิลด์แบบ

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (1/3)

    บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (1/3)บริเวณริมลำธารท้ายหมู่บ้านซานเหอ เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ผสานเข้ากับเสียงลมหนาวพัดโชย ลู่มู่หยางนั่งยอง ๆ อยู่ริมตลิ่ง เขากำก้อนหินกรวดในมือไว้แน่น ก่อนจะขว้างมันลงไปในลำธารอย่างแรงตุ๋ม! ตุ๋ม!“บัดซบ! ทำไมเรื่องเฮงซวยแบบนี้ต้องมาเกิดกับฉันด้วย! เงินหลายสิบล้าน คอมพิวเตอร์สเปกเทพ หายไปจนหมด! แล้วต้องมาอยู่ในร่างไอ้หนุ่มบ้านนอกที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะกินข้าวขาวเนี่ยนะ!”“พี่ใหญ่...” เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้ลู่มู่หยางชะงัก ลู่เมิ่งอวี่กำลังเดินอย่างระมัดระวังไปตามโขดหินลื่น ๆ เพื่อเข้ามาหาพี่ชาย“เมิ่งอวี่... เธอมาทำไม ยุงที่นี่ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม กลับบ้านไปซะ” ลู่มู่หยางพูดเสียงห้วน แต่ก็ขยับตัวเว้นที่ราบบนโขดหินให้น้องสาวนั่งลงข้าง ๆลู่เมิ่งอวี่นั่งลงข้าง ๆ พี่ชาย “พี่คิดว่าฉันไม่เครียดเหรอคะ? ฉันเพิ่งเรียนจบแท้ ๆ อนาคตสุดสดใสกำลังรออยู่ข้างหน้า แต่กลับต้องมาอยู่ในร่างนางร้ายบ้านนอก ที่ตามนิยายแล้ว กำลังจะถูกลู่หลิวฟางนางเอกที่

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (2/2) 

    บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (2/2)เหยาซิ่วอิงโยนตะหลิวไม้ลงในกระทะที่มีเศษผักป่าสีเขียวคล้ำผัดกับแป้งข้าวโพดหยาบ ๆ ที่ตอนนี้ไหม้ติดก้นกระทะจนส่งกลิ่นขมคอ ลู่กว่างฮั่วที่เพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินคำบ่นของภรรยาเข้าพอดี ก็รีบอ้าปากพูดสวนกลับทันควัน“เป็นไงล่ะ เริ่มคิดถึงความสุขสบายแล้วใช่ไหม ตอนอยู่ในโลกใบเก่า ใครใช้ให้คุณเอาแต่ด่าผมเรื่องใช้เงินอยู่นั่น รู้ไหมว่าเสียงด่าผัวของคุณมันทำให้คนขับรถเสียสมาธิ สุดท้ายก็เคลื่อนรถหลบรถบรรทุกคันนั้นไม่ทัน พวกเราทั้งครอบครัวถึงได้ซวยทะลุมิติมาอยู่ในนิยายยุค 80 แบบนี้ไงล่ะ”สมกับเป็นสามีภรรยาคู่กัดกันจริง ๆ เพิ่งดีกันได้ไม่เท่าไหร่ ก็หาเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกันสักวันมันจะกินข้าวไม่ลงกันหรือไง -...-’“อ้าว! โทษฉันเรอะตาแก่! ก็คุณมันผลาญเงินเก่งนี่! ไม่ด่าแล้วจะให้ประเคนไว้บนหิ้งหรือไง ขอถามสักคำเถอะ ถ้าคุณไม่เอาแต่ใช้เงินมือเติบฟุ่มเฟือย ฉันจะด่าไหมล่ะ?”ปัง!!เสียงกระแทกชามกระเบื้องบิ่น ๆ ลงบนโต๊ะไม

  • ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)   บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (1/2)

    บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (1/2)แสงอรุณรุ่งของวันใหม่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษที่ขาดวิ่นของบ้านดินตระกูลลู่ สิ่งที่ต้อนรับครอบครัวมหาเศรษฐีจากปี 2026 ไม่ใช่วิวทิวทัศน์อันงดงามของรีสอร์ตหรู แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายของยุค 80 ที่กระแทกเข้าแสกหน้าอย่างจังช่วงเวลาก่อนที่ฟ้าจะสางดันมีฝนตกปรอย ๆ ลงมา ทำให้ถนนสายหลักของหมู่บ้านซานเหอที่เดิมทีก็เป็นเพียงทางเดินดินขรุขระ ตอนนี้ได้แปรสภาพกลายเป็นทะเลโคลนสีน้ำตาลเข้มที่ทั้งเหนียวเหนอะหนะและเฉอะแฉะลู่กว่างฮั่ว อดีตมหาเศรษฐีอัจฉริยะไอที ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ที่หน้าประตูบ้านดิน มองดูสภาพแวดล้อมด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาจินตนาการถึงภาพตู้รองเท้าในคฤหาสน์ของตนเอง รองเท้าหนังอิตาลีสั่งตัดพิเศษคู่ละหลักแสน รองเท้าผ้าใบลิมิเต็ดอิดิชั่นของลูกชาย หากต้องใส่มันมาเดินย่ำบนพื้นโคลนที่ดูดรองเท้าจมหายไปครึ่งแข้งแบบนี้ มันจัดว่าเป็นฝันร้ายของคนรักรองเท้าชัด ๆ“ว้ากกก!!” เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ดังลั่นมาจากหลังบ้าน ทำเอาลู่กว่างฮั่วสะดุ้งสุดตัวหลุดออกจากภวังค์“เกิดอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status