LOGINบทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (2/2)
เหยาซิ่วอิงโยนตะหลิวไม้ลงในกระทะที่มีเศษผักป่าสีเขียวคล้ำผัดกับแป้งข้าวโพดหยาบ ๆ ที่ตอนนี้ไหม้ติดก้นกระทะจนส่งกลิ่นขมคอ ลู่กว่างฮั่วที่เพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินคำบ่นของภรรยาเข้าพอดี ก็รีบอ้าปากพูดสวนกลับทันควัน
“เป็นไงล่ะ เริ่มคิดถึงความสุขสบายแล้วใช่ไหม ตอนอยู่ในโลกใบเก่า ใครใช้ให้คุณเอาแต่ด่าผมเรื่องใช้เงินอยู่นั่น รู้ไหมว่าเสียงด่าผัวของคุณมันทำให้คนขับรถเสียสมาธิ สุดท้ายก็เคลื่อนรถหลบรถบรรทุกคันนั้นไม่ทัน พวกเราทั้งครอบครัวถึงได้ซวยทะลุมิติมาอยู่ในนิยายยุค 80 แบบนี้ไงล่ะ”
สมกับเป็นสามีภรรยาคู่กัดกันจริง ๆ เพิ่งดีกันได้ไม่เท่าไหร่ ก็หาเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกันสักวันมันจะกินข้าวไม่ลงกันหรือไง -...-’
“อ้าว! โทษฉันเรอะตาแก่! ก็คุณมันผลาญเงินเก่งนี่! ไม่ด่าแล้วจะให้ประเคนไว้บนหิ้งหรือไง ขอถามสักคำเถอะ ถ้าคุณไม่เอาแต่ใช้เงินมือเติบฟุ่มเฟือย ฉันจะด่าไหมล่ะ?”
ปัง!!
เสียงกระแทกชามกระเบื้องบิ่น ๆ ลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ดังสนั่นจนสองสามีภรรยาที่กำลังลับฝีปากกันชะงักกึก ลู่มู่หยางที่เพิ่งเดินกลับมาจากชายป่า เพ่งมองของกินตรงหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ สองมือของเขากำหมัดแน่น ตรงหน้าของเขาคือ หมั่นโถว หรือก้อนแป้งข้าวโพดนึ่งหยาบ ๆ สีเหลืองหม่นที่แข็งจนแทบปาหัวหมาแตก และเศษผักป่าผัดน้ำมันที่มีกลิ่นเหม็นหืน และมีสีคล้ำปี๋ ดู ๆ ไปแล้วก็ชวนอาเจียนมากกว่าชวนให้อยากอาหาร
“พ่อกับแม่เลิกทะเลาะกันสักทีเถอะ ชีวิตของครอบครัวเราในตอนนี้ยังน่าเบื่อไม่พอหรือยังไง!!” คำทักท้วงของลูกชายคนโตทำพ่อแม่วัยกลางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ
“ของพวกนี้ ผมกินไม่ลงหรอก!” ลู่มู่หยางตะโกนลั่นบ้านดินอย่างหัวเสีย เป็นผลพวงจากการโมโหหิว “นี่มันใช่อาหารคนซะที่ไหน! แป้งนี่ก็แข็งจนแทบจะหักฟัน ผักก็ขมปี๋ทั้งเหม็นหืนน้ำมันหมูเก่า แถมยังมีทรายติดมาอีก!”
“มู่หยาง... ลูก... ใจเย็น ๆ ลงก่อนนะ” เหยาซิ่วอิงถึงกับหน้าเสีย “แม่พยายามแล้วนะลูก แต่เตานี่มัน... แม่คุมไฟไม่ได้เลย วัตถุดิบมันก็แย่...”
“ผมไม่สนว่ามันจะเป็นเตาบ้าอะไร! ผมทนไม่ได้แล้ว ผมอยากกลับบ้าน! ผมอยากกินสเต็กเนื้อวากิว! ผมอยากนอนเตียงสปริงนุ่ม ๆ ไม่ใช่เตียงเตาอิฐแข็ง ๆ ที่ปวดหลังแทบตายแบบนี้! พัดลมก็ไม่มี แอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่นี้ชีวิตของผมมันก็บัดซบจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องมาฟังพ่อกับแม่แหกปากทะเลาะกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกเหรอ ผมถามจริง ๆ เถอะ ต้องให้ผมเครียดตายจริง ๆ ใช่ไหม พ่อกับแม่ถึงจะหยุดทำนิสัยแบบนี้!!!”
ชายหนุ่มระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อคลอเบ้า ก่อนที่เขาจะใช้เท้าเตะเข้าที่เก้าอี้ไม้จนล้มโครม ลู่มู่หยางไม่รอฟังคำพูดโต้ตอบของใครทั้งนั้น เขาหันหลังวิ่งสับเท้าเตลิดออกจากบ้านดินซอมซ่อไปท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน
“พี่ใหญ่! จะไปไหน!”
ลู่เมิ่งอวี่รีบตะโกนเรียก แต่ร่างสูงของพี่ชายก็วิ่งเตลิดลับหายไปในม่านหมอกยามเช้าของหมู่บ้านเสียแล้ว เธอหันมามองหน้าพ่อกับแม่ที่ยืนนิ่งอึ้ง หน้าซีดเผือด ก่อนจะถอนหายใจยาว
“พ่อคะ แม่คะ... หนูเข้าใจนะว่าทุกคนช็อกกับวัฒนธรรมยุค 80 และไม่มีใครอยากมามีชีวิตแบบนี้ แต่ถ้าเรามัวแต่ทะเลาะกัน มัวแต่โทษกันไปมาแบบนี้ พวกเราได้แตกแยกและได้ตายกันหมดตามพล็อตนิยายแน่ พ่อกับแม่อยู่บ้านสงบสติอารมณ์เถอะค่ะ เดี๋ยวหนูไปตามพี่ใหญ่เอง”
ลู่เมิ่งอวี่คว้าเสื้อคลุมตัวเก่ามาสวมทับ แล้ววิ่งตามออกไปอีกคน ทิ้งให้ผู้ใหญ่สองคนยืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกผิดที่จุกแน่นอยู่ในอก
บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (2/3)ลู่กว่างฮั่วเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายคนโตแน่น ก่อนจะดึงลูกสาวทั้งสองคนเข้ามากอดด้วย “พ่อขอโทษนะลูก พ่อเป็นหัวหน้าครอบครัวแท้ ๆ แต่กลับควบคุมสติไม่ได้ เอาแต่โวยวายพูดจาถามหาคนผิด ทั้ง ๆ ที่คนที่เดือดร้อนและต้องการที่พึ่งที่สุดก็คือพวกลูกทุกคน”เหยาซิ่วอิงลูบหลังลูก ๆ ทั้งน้ำตา ความหยิ่งยโสของเชฟระดับชาติมลายหายไปจนสิ้น “แม่สัญญานะว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่กับพ่อจะไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว เราตระกูลลู่เคยสร้างอาณาจักรภัตตาคารจากศูนย์มาได้ ดังนั้นในยุค 80 นี้ ด้วยความรู้ที่เรามี เราต้องรอดไปได้แน่ ๆ”“ใช่! พ่อจะใช้สมองวิศวกรรมไอทีของพ่อนี่แหละ มาหาทางดัดแปลงของรอบตัว เพื่อสร้างอาชีพให้บ้านเรา!” ลู่กว่างฮั่วให้คำมั่นสัญญากับลูกเมียอย่างหนักแน่นลู่มู่หยางปาดน้ำตา พร้อมทั้งคลี่ยิ้มกว้าง “ผมก็จะช่วยพ่ออีกแรงเองครับ! ถึงผมจะดูเหมือนพวกตัวขี้เกียจ แต่เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวเรา ผมยินดีทำทุกอย่าง เรื่องใช้แรงงาน ปั่นจักรยาน หรือวางแผนจัดการกิลด์แบบ
บทที่ 6 ปรับปรุงตัว (1/3)บริเวณริมลำธารท้ายหมู่บ้านซานเหอ เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ผสานเข้ากับเสียงลมหนาวพัดโชย ลู่มู่หยางนั่งยอง ๆ อยู่ริมตลิ่ง เขากำก้อนหินกรวดในมือไว้แน่น ก่อนจะขว้างมันลงไปในลำธารอย่างแรงตุ๋ม! ตุ๋ม!“บัดซบ! ทำไมเรื่องเฮงซวยแบบนี้ต้องมาเกิดกับฉันด้วย! เงินหลายสิบล้าน คอมพิวเตอร์สเปกเทพ หายไปจนหมด! แล้วต้องมาอยู่ในร่างไอ้หนุ่มบ้านนอกที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะกินข้าวขาวเนี่ยนะ!”“พี่ใหญ่...” เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้ลู่มู่หยางชะงัก ลู่เมิ่งอวี่กำลังเดินอย่างระมัดระวังไปตามโขดหินลื่น ๆ เพื่อเข้ามาหาพี่ชาย“เมิ่งอวี่... เธอมาทำไม ยุงที่นี่ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม กลับบ้านไปซะ” ลู่มู่หยางพูดเสียงห้วน แต่ก็ขยับตัวเว้นที่ราบบนโขดหินให้น้องสาวนั่งลงข้าง ๆลู่เมิ่งอวี่นั่งลงข้าง ๆ พี่ชาย “พี่คิดว่าฉันไม่เครียดเหรอคะ? ฉันเพิ่งเรียนจบแท้ ๆ อนาคตสุดสดใสกำลังรออยู่ข้างหน้า แต่กลับต้องมาอยู่ในร่างนางร้ายบ้านนอก ที่ตามนิยายแล้ว กำลังจะถูกลู่หลิวฟางนางเอกที่
บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (2/2)เหยาซิ่วอิงโยนตะหลิวไม้ลงในกระทะที่มีเศษผักป่าสีเขียวคล้ำผัดกับแป้งข้าวโพดหยาบ ๆ ที่ตอนนี้ไหม้ติดก้นกระทะจนส่งกลิ่นขมคอ ลู่กว่างฮั่วที่เพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินคำบ่นของภรรยาเข้าพอดี ก็รีบอ้าปากพูดสวนกลับทันควัน“เป็นไงล่ะ เริ่มคิดถึงความสุขสบายแล้วใช่ไหม ตอนอยู่ในโลกใบเก่า ใครใช้ให้คุณเอาแต่ด่าผมเรื่องใช้เงินอยู่นั่น รู้ไหมว่าเสียงด่าผัวของคุณมันทำให้คนขับรถเสียสมาธิ สุดท้ายก็เคลื่อนรถหลบรถบรรทุกคันนั้นไม่ทัน พวกเราทั้งครอบครัวถึงได้ซวยทะลุมิติมาอยู่ในนิยายยุค 80 แบบนี้ไงล่ะ”สมกับเป็นสามีภรรยาคู่กัดกันจริง ๆ เพิ่งดีกันได้ไม่เท่าไหร่ ก็หาเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกันสักวันมันจะกินข้าวไม่ลงกันหรือไง -...-’“อ้าว! โทษฉันเรอะตาแก่! ก็คุณมันผลาญเงินเก่งนี่! ไม่ด่าแล้วจะให้ประเคนไว้บนหิ้งหรือไง ขอถามสักคำเถอะ ถ้าคุณไม่เอาแต่ใช้เงินมือเติบฟุ่มเฟือย ฉันจะด่าไหมล่ะ?”ปัง!!เสียงกระแทกชามกระเบื้องบิ่น ๆ ลงบนโต๊ะไม
บทที่ 5 ยังไม่ลงตัว (1/2)แสงอรุณรุ่งของวันใหม่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษที่ขาดวิ่นของบ้านดินตระกูลลู่ สิ่งที่ต้อนรับครอบครัวมหาเศรษฐีจากปี 2026 ไม่ใช่วิวทิวทัศน์อันงดงามของรีสอร์ตหรู แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายของยุค 80 ที่กระแทกเข้าแสกหน้าอย่างจังช่วงเวลาก่อนที่ฟ้าจะสางดันมีฝนตกปรอย ๆ ลงมา ทำให้ถนนสายหลักของหมู่บ้านซานเหอที่เดิมทีก็เป็นเพียงทางเดินดินขรุขระ ตอนนี้ได้แปรสภาพกลายเป็นทะเลโคลนสีน้ำตาลเข้มที่ทั้งเหนียวเหนอะหนะและเฉอะแฉะลู่กว่างฮั่ว อดีตมหาเศรษฐีอัจฉริยะไอที ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ที่หน้าประตูบ้านดิน มองดูสภาพแวดล้อมด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาจินตนาการถึงภาพตู้รองเท้าในคฤหาสน์ของตนเอง รองเท้าหนังอิตาลีสั่งตัดพิเศษคู่ละหลักแสน รองเท้าผ้าใบลิมิเต็ดอิดิชั่นของลูกชาย หากต้องใส่มันมาเดินย่ำบนพื้นโคลนที่ดูดรองเท้าจมหายไปครึ่งแข้งแบบนี้ มันจัดว่าเป็นฝันร้ายของคนรักรองเท้าชัด ๆ“ว้ากกก!!” เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ดังลั่นมาจากหลังบ้าน ทำเอาลู่กว่างฮั่วสะดุ้งสุดตัวหลุดออกจากภวังค์“เกิดอ
บทที่ 4 ยอมรับการเปลี่ยนแปลง (2/2)หัวใจของลู่หลิวฟางเต้นรัวเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ สมองน้อย ๆ หวนนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาสองชั่วโมงก่อนหน้า ภาพเหตุการณ์ตอนที่แม่เลี้ยงกับพ่อเลี้ยงเดินออกมาส่งที่หน้ารั้วบ้านยังคงฉายชัดในหัว เหตุการณ์ในตอนนั้นมันราวกับเป็นความฝันที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตตามปกติแล้ว พ่อแม่บุญธรรมอย่างลู่กว่างฮั่วและเหยาซิ่วอิง รวมถึงพี่น้องตระกูลลู่ทุกคน จะต้องด่าทอ ทุบตี จิกหัวใช้เธอสารพัดสารเพ และรีดไถทุกอย่างที่มีค่าจากตัวเธอไปจนหมดสิ้น พวกเขาเห็นแก่ตัวและละโมบยิ่งกว่าปลิงดูดเลือด ตอนแรกเธอกลัวแทบขาดใจว่าพวกเขาจะส่งตัวเธอมาเพื่อแลกเงิน แล้วปล่อยให้เธออดตาย ทนรับการกดขี่จากแม่เฒ่าฉินของฝั่งบ้านตระกูลโจวตามยถากรรมแต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะจากมา... แม่บุญธรรมกลับเดินเข้ามาหาเธอ โอบกอดเธอ และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใยว่า‘หลิวฟาง... แม่รู้ว่าที่ผ่านมาแม่ทำผิดต่อลูก ทั้งยังทำตัวเลวร้ายไม่สมกับเป็นแม่คน และหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างที่แม่ทำลงไป มันก็สร้างบาดแผลทางใจให้กับลูก แม่ขอโทษนะ ได้แต่หวังว่าเงินสินสอ
บทที่ 4 ยอมรับการเปลี่ยนแปลง (1/2)สองชั่วโมงผ่านไป...ภายในบ้านอิฐบล็อกเก่าของบ้านเล็กตระกูลโจวซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านซานเหอ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ถูกหรี่ไฟลงจนสุดเพื่อประหยัดน้ำมัน ส่องกระทบผนังบ้านที่ทำจากอิฐบล็อกเก่า ๆแม้บ้านหลังนี้จะดูเงียบเหงา ทรุดโทรม และมีลานกว้างที่เต็มไปด้วยฟืนป่า แต่มันกลับถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน ไม่มีหยากไย่เกาะตามมุมหลังคา มีเพียงกลิ่นจาง ๆ ของยาสมุนไพรจีนที่ต้มเดือดปุด ๆ อยู่บนเตาไฟเล็ก ๆ มุมห้องลู่หลิวฟาง หญิงสาววัยสิบแปดปี ผู้มีร่างกายผ่ายผอมและสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าหยาบ ๆ สีซีดที่มีรอยปะชุนเต็มไปหมด แต่ใบหน้าของเธอกลับงดงามราวกับเป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ตกยาก ลู่หลิวฟางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตาคัง ดวงตากลมโตของเธอหลุบมองพื้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวดระวังตัวบนเตียงเตาด้านในสุด ปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขากำลังนั่งพิงหมอนขวานเก่า ๆ ขาทั้งสองข้างของเขาถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่มสีเทาบาง ๆ ข้างเตียงมีรถเข็นไม้เก่า ๆ จอดอยู่โจวเจิ้งเยี่ยน คืออดีตนายทห







