Partager

ตอนที่ 7 เสียเวลาเปล่า

last update Date de publication: 2026-03-01 08:34:20

ภายในห้องนอนลูกทั้งสามนอนหลับไปแล้ว ส่วนภรรยาลืมตาขึ้นมาตอนที่เขาเดินเข้ามาในมุ้งพอดี “ยังไม่หลับอีกเหรอ” เขาถามภรรยา พร้อมกับนั่งลงตรงปลายเท้าของเธอ

            “กำลังจะหลับแล้ว” อัจฉราตอบเสียงเบา ความจริงเธอนอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องลูก หลังจากที่เธอไม่อยู่บนโลกนี้แล้วลูกของเธอจะอยู่อย่างไร สมองเธอคิดไปสารพัดจนทำให้นอนไม่ค่อยหลับ ทุกคืนก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่สามีไม่เคยใส่ใจก็เท่านั้น ต่างจากวันนี้ที่เขาเดินเข้ามาถาม

            “พี่ขอคุยด้วยแป๊บนึงได้ไหม”

            “ว่ามาสิคะ” ร่างผอมบางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น เอนกายพิงผนังห้องเบา ๆ แววตาดูอ่อนล้าเต็มที

            “พี่อยากพาเธอไปหาหมอ”

            หลายอึดใจกว่าอัจฉราจะเอ่ยออกมา “พี่มีเงินเหรอคะ”

            “เราเอาที่ห้าไร่ตรงนั้นไปจำนองกับธนาคารดีไหม” หลังจากนั้นเขาจะทยอยขายข้าวในมิติแล้วนำเงินไปใช้หนี้ ถึงจะเสียดอกเบี้ยแต่วิธีนี้ก็ปลอดภัยที่สุดแล้ว

            เธอส่ายหน้าน้อย ๆ “อย่าเสียเวลาเลยค่ะ เอาที่ไปจำนองก็เป็นหนี้ อีกอย่างพี่ทำงานคนเดียว ต้องหาเงินเลี้ยงฉันกับลูก ทั้งยังต้องหาเงินใช้หนี้แล้วพี่จะทำไหวได้ยังไง”

            คนตัวใหญ่ลอบถอนหายใจ คิดไว้ไม่ผิดจริง ๆ ว่าเธอต้องไม่ยอมแน่

            อัจฉราพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ขอแค่พี่ทำตามในสัญญาก็พอ” สัญญาฉบับนั้นก็คล้ายกับพินัยกรรม ข้อตกลงมีอยู่ว่า ชาญชัยต้องเลี้ยงดูลูกของเธอทั้งสามให้เติบใหญ่ จวบจนสตางค์ลูกสาวคนเล็กอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์เขาถึงจะมีสิทธิ์ในที่ดินสองไร่นั้น ส่วนลูกของเธอก็ได้คนละหนึ่งไร่ รวมเป็นห้าไร่ ส่วนที่ดินแปลงที่ปลูกบ้านมีพื้นที่อยู่หนึ่งไร่สองงาน เธอแบ่งให้เขากับลูกคนละหนึ่งงานเศษเท่า ๆ กัน และเมื่อเขาอยู่ครบตามสัญญาแล้ว ถึงเวลานั้นเขาจะอยู่หรือไม่อยู่กับลูกของเธอก็แล้วแต่ตามที่เขาต้องการ ที่ดินในส่วนของเขาจะเก็บไว้หรือขายออกไปก็ได้ 

ถ้าชาญชัยทำได้ตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ก็ยังถือว่าเขาขาดทุน เพราะเขาต้องเสียเวลาตั้งสิบสี่ปี เพื่อเลี้ยงดูลูกของเธอ แต่กลับได้สิ่งตอบแทนเพียงน้อยนิด แต่จะให้เธอทำอย่างไรในเมื่อสมบัติทั้งหมดของเธอมีอยู่แค่นี้จริง ๆ

“เรื่องสัญญาพี่รับปากว่าจะทำให้ได้ แต่ยังไงพี่ก็จะหาเงินมารักษาเธอให้ได้”

            “เสียเงินเสียเวลาเปล่า ๆ ค่ะ พี่อย่าเหนื่อยกับเรื่องของฉันเลย ยังไงในสัญญาก็ระบุไว้ว่าให้พี่มาเป็นพ่อเลี้ยงของลูกฉันไม่ได้ให้พี่มาเป็นสามี” ว่าจบอัจฉราก็เลื่อนกายลงนอนอย่างเงียบ ๆ 

            เห็นท่าทางของภรรยาเหมือนไม่อยากคุยต่อเขาจึงลุกออกไปปิดไฟ แล้วคลานเข่าเข้ามาในมุ้งอีกฝั่งที่มีสายน้ำนอนอยู่ ปิดเปลือกตาลงช้า ๆ และหลับไปในเวลาไม่ถึงสามนาที อัจฉราแปลกใจเป็นอย่างมากที่วันนี้สามีเข้ามานอนในห้องนี้ด้วย เพราะตั้งแต่แต่งเข้ามาเขานอนแยกห้องกับเธอและลูกมาตลอด 

แสนดีที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างน้องสาวกับน้องชาย ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด เขาเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วผู้ชายคนนี้มาอยู่ที่นี่ในฐานะพ่อเลี้ยงเท่านั้น และเหตุผลที่แม่ไม่ไปหาหมอก็เพราะไม่มีเงินค่ารักษา

            เด็กชายตัวเล็กนอนน้ำตาไหลเอื่อย ๆ แต่ไร้สุ้มเสียง เมื่อคิดไปถึงตอนที่ไม่มีแม่อยู่ด้วยแล้ว

            เช้าวันถัดมาชาญชัยก็ยังตื่นขึ้นมานึ่งข้าวทำอาหารตามเดิม เมื่อเช้าเขาเดินไปบอกเฟื่องบ้านข้าง ๆ ว่าเมื่อวานแอบลักใบย่านาง ป้าแกเลยเอาฟักทองให้หนึ่งลูกโต ๆ บอกว่าลูกชายได้มาหลายลูกและมันก็อร่อยมากทั้งหวานทั้งมัน จึงอยากแบ่งให้เขากับลูกได้กิน วันนี้เขาจึงทำแกงอ่อมหมูใส่ฟักทองแบบไม่เผ็ด และทำหมูทอดอีกหนึ่งอย่าง 

            ทำอาหารเสร็จก็มีคนในหมู่บ้านมาชวนไปเกี่ยวข้าวรับจ้าง ซึ่งชาญชัยก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาต้องรับจ้างให้ได้มากที่สุด เพื่อจะใช้เป็นข้ออ้างในการหาเงินไปรักษาภรรยา ทั้งที่ตอนนี้เขาอยากนำข้าวเปลือกไปขายแล้วพาเธอไปหาหมอให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่คิด เขาต้องอดทนอีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น

            “ให้ผมไปรับจ้างเกี่ยวข้าวด้วยได้ไหมครับ” เมื่อคืนแสนดีร้องไห้แล้วก็ผล็อยหลับไป เขาสัญญากับตนเองว่าจะหาเงินช่วยพ่อเลี้ยง เพื่อพาแม่ไปรักษาตัว

            “ให้ผมไปด้วยนะครับ” สายน้ำร้องตามไปด้วย

            ชาญชัยหรี่ตามองเด็กทั้งสอง รู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อยเพราะปกติแสนดีไม่เคยอยากไปไหนมาไหนกับเขาเลย เขาเอ่ยออกด้วยความเป็นห่วง “อากาศมันร้อน อยู่บ้านกับแม่นี่แหละ” ถึงจะเป็นฤดูหนาว แต่พอสิบโมงเป็นต้นไปแดดก็เริ่มร้อนมากแล้ว เขาไม่อยากใช้แรงงานเด็ก ถึงแม้ตอนที่เขาอายุหกขวบก็เกี่ยวข้าวได้คล่องแล้ว 

            “แต่ผมไม่ร้อนครับ ผมใส่หมวกก็ได้” แสนดียืนยันเสียงแข็ง อย่างไรวันนี้เขาต้องไปรับจ้างเกี่ยวข้าวให้ได้

            “ผมก็ไม่ร้อนครับ” สายน้ำก็ไม่ยินยอมเช่นกัน

            ชาญชัยมองเด็กน้อยทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านได้ยาก เขาเงยหน้ามองภรรยาเพื่อขอความคิดเห็น ภรรยาจึงพยักหน้าเบา ๆ “ให้พวกเขาไปด้วยเถอะค่ะ ถ้าพวกเขาเหนื่อยค่อยพักก็ได้ ยังไงก็คงทำไม่ได้นาน” อัจฉราคิดว่าลูกทั้งสองคงขยันได้แป๊บเดียว

            “แม่คะ ให้หนูไปด้วยได้ไหมคะ หนูอยากไปดูพี่ ๆ เกี่ยวข้าวค่ะ” สตางค์พูดขึ้นบ้าง

            แต่อัจฉรารู้ทันว่าลูกสาวคงอยากไปวิ่งเล่นมากกว่า เธอจึงไม่อนุญาต แต่ไม่ได้เอ่ยออกไปตรง ๆ “ถ้าสตางค์ไปแล้วแม่จะเล่นกับใครล่ะ” เธอกลัวว่าลูกสาวจะไปสร้างปัญหาให้กับชาญชัยจนเขาไม่มีเวลาเกี่ยวข้าว จึงไม่อยากให้ลูกสาวไปเกะกะ

            เด็กหญิงทำท่าคิดหนัก พูดออกเสียงอ่อย “งั้นหนูอยู่เล่นกับแม่ก็ได้ค่ะ” 

            “อยู่กับแม่นะ ตอนเย็นพี่จะทำปี่มาฝาก” แสนดีทำไม่เป็นหรอก แต่เขาจะขอให้ลุง ๆ ป้า ๆ ที่ไปเกี่ยวข้าวทำให้

            “ค่ะ”

            ก่อนกินข้าวเช้าชาญชัยยังตักแกงอ่อมหมูใส่ฟักทองไปให้เฟื่องเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ เฟื่องมองคนตัวใหญ่ด้วยความแปลกใจ เพราะปกติชาญชัยจะไม่คุยกับเธอเลย ถึงแม้มองเห็นเธอยืนเก็บผักอยู่ริมรั้วก็ยังไม่เอ่ยถาม แต่วันนี้กลับเดินมาบอกว่าแอบเก็บใบย่านาง แถมยังเอาอาหารมาให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดูท่าทางอัธยาศัยดีคล้ายกับเป็นคนละคน

            “ขอบใจมากนะ”

            “ไม่เป็นไรครับ ป้าก็ให้ผมเหมือนกัน” 

            เฟื่องเทแกงฟักทองใส่ถ้วยแล้วจึงเดินถือถ้วยมาคืนเขา เอ่ยถามอย่างห่วงใย “เอื้องเป็นยังไงบ้าง” คนในหมู่บ้านรู้กันทั่วว่าอัจฉราแต่งผู้ชายเข้าบ้าน ตอนแรกยังคิดว่าประหลาดคนเพราะไม่มีใครเขาทำกัน แต่พอรู้ถึงเหตุผลของเธอจึงเข้าใจ หัวอกคนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ผัวขอหย่าเพราะให้ความสุขกับมันไม่ได้ อีกทั้งยังไร้ญาติขาดมิตร หากเป็นเธอก็คงทำเช่นนั้นเหมือนกัน

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 44 ทำลายสัญญา (ตอนจบ)

    “ก็เป็นอยู่ทุกวันนี่คะ” เธอเป็นภรรยาเขาอย่างเต็มตัวตั้งแต่วันที่ยอมให้เขาเช็ดตัวให้แล้วเขาส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น”“แล้วแบบไหนคะ” อัจฉราใจเต้นแรง เขาคงไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างนั้น… กับเธอหรอกนะเขาอุ้มภรรยาขึ้นเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวของทั้งสอง วางร่างภรรยาลงบนที่นอนนุ่ม ก้มลงจุมพิตหน้าผากภรรยาแผ่วเบา เลื่อนริมฝีปากเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากอวบอิ่มของคนใต้ร่าง บดเคล้าคลอเคลียดูดดึงริมฝีปากบางอย่างไม่ให้เธอตั้งตัว จากนั้นใช้เรียวลิ้นเลียตามไรฟันหลอกล่อให้เธอเผยอปาก แล้วปลายลิ้นร้อนก็ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำอย่างถือวิสาสะ เกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย มือเล็กโอบกอดกายใหญ่สะเปะสะปะ รู้สึกมวนท้องน้อยราวกับมีผีเสื้อนับหมื่นตัวบินวนอยู่ในนั้น ร่างกายตอบสนองต่อการสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง อัจฉราหอบหายใจเหนื่อย ลมหายใจถี่กระชั้น เมื่อนั้นคนตัวโตจึงยอมผละริมฝีปากออก พร้อมกับพูดเสียงแหบพร่าว่า “แบบนี้ไง” นิ้วยาวเกลี่ยเส้นผมออกจากพวงแก้มให้เธออย่างทะนุถนอม พูดต่อว่า “พร้อมหรือยัง”อัจฉราพยักหน้าอย่างเขินอาย ตอบเขาอย่างเต็มใจ “พร้อมตั้งนานแล้วค่ะ” ร่างกายเธอต้องการเขามากจริง ๆ ช

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 43 ขายข้าว

    มิ่งพรเงยหน้าขึ้นมองถามเสียงห้วนว่า “เอ็งมาที่นี่ทำไม” เธอตกใจอยู่บ้างที่มีผู้ใหญ่บ้านกับตำรวจมาด้วย “มาจับโจร” ชาญชัยว่า “โจรอะไร” เต็มถาม ได้ยินคำว่าโจร ทินกรก็หายเมาเป็นปลิดทิ้ง “โจรเผาข้าวคนอื่นเพราะความอิจฉาไง” สายตาคมกล้ามองทินกรอย่างเอาเรื่อง “เอ็งหมายถึงใคร” มิ่งพร “ถามลูกชายอาดูสิ” มิ่งพรกับเต็มหันมองทินกรเป็นตาเดียว ทินกรพูดออกอย่างร้อนรนว่า “ผมไม่ได้ทำนะแม่” แล้วพูดกับยายอีก “ผมไม่ได้ทำจริง ๆ นะยาย” “แต่พวกเรามีหลักฐานนะกร” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยออก “ไม่จริง หลักฐานอะไร” ทินกรเริ่มตัวสั่นหน้าตาดูเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด สมดีเดินลงมาจากบ้านเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดัง “จ่ายค่าเสียหายมาหนึ่งแสนบาท แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ” ชาญชัยกล่าว “เอ็งจะบ้าหรือไง เงินมากขนาดนั้นฉันจะไปหามาจากที่ไหน” มิ่งพรว่า ส่วนเต็มเริ่มจะหูดับตั้งแต่ได้ยินคำว่าหนึ่งแสนบาทแล้ว “พี่อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ไหนล่ะถ้าฉันทำจริงหลักฐานอยู่ไหน” ทินกรเอ่ยท้า คฑาวุธจ

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 42 นาข้าวโดนเผา

    ในส่วนเรื่องที่พนาลักพาตัวลูกสาวแท้ ๆ ของตนไปกักขังหน่วงเหนี่ยวและทำร้ายร่างกาย ศาลตัดสินจำคุกเขาสองปี อัจฉรารู้ผลการตัดสินแล้วก็ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายมากนัก เพราะเธอไม่สนใจอีกแล้วว่าอดีตสามีจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร มีเพียงมาราศรีเท่านั้นที่ร้องให้แทบเป็นแทบตาย แต่ลูกชายกับลูกสาวกลับดีใจที่พ่อเลี้ยงต้องติดคุก ช่วงปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้อากาศกำลังดี ชาญชัยที่ย้ายมานอนข้างภรรยาเมื่อเดือนที่แล้ว เขาขยับร่างเข้าไปใกล้เธอแล้วรั้งเอวคอดเข้ามากอดอย่างถือวิสาสะ อัจฉราขนลุกซู่ไปทั่วร่างและแอบเกร็งเล็กน้อย เพราะอยู่กันมาเกือบปีเขาไม่เคยนอนกอดเธอเลยสักครั้ง “เป็นอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามอยู่ข้างหู ยิ่งทำให้เธอตัวแข็งเข้าไปอีก “เปล่าค่ะ” เห็นว่าเธอไม่ขัดขืนจึงยิ้มกรุ้มกริ่ม เอ่ยออกว่า “งั้นก็นอนเถอะ” “นอนแบบนี้เหรอคะ” “ไม่ได้เหรอ” “ดะ ได้ค่ะ” เธอไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนสาวแรกแย้ม แต่ก็อดใจสั่นไม่ได้ที่เขาเข้ามากอด มันให้ความรู้สึกเหมือนตนได้กลับไปตอนอายุสิบสี่อีกครั้ง คืนนั้นชาญชัยจึงนอนกอดภรรยาจน

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 41 ทำนาปีแรก

    อัจฉราเดินออกมาจากห้องหมอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกขอบคุณและรักสามีเป็นที่สุด “เธอนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอพยาบาลเรียกอีกครั้ง เอ่ยกับสามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า “ขอบคุณพี่ชาญมากนะคะ” ว่าพลางน้ำตาเอ่อคลอเบ้า “เป็นอะไร อยู่ดี ๆ ก็ขอบคุณพี่” ชาญชัยจับมือเธอมากุมไว้อย่างอ่อนโยน “ขอบคุณที่พี่พาฉันมารักษายังไงละคะ หมอบอกว่าค่ามะเร็งของฉันปกติแล้วค่ะ ถ้าไม่มีพี่ฉันคงไม่มีวันนี้” น้ำตาเริ่มปริ่มขึ้นมา ก่อนมันจะไหลออกมาเธอรีบยกมือขึ้นเช็ดมันออกโดยเร็ว ชาญชัยยิ้มกว้าง อยากรั้งภรรยามากอด แต่เกรงสายตาคนอื่นที่นั่งอยู่รอบข้าง จึงทำเพียงพูดออกไปว่า “ดีแล้ว ต่อไปเราจะอยู่กับลูกอย่างมีความสุข” “ค่ะ” อยู่ดี ๆ ก็นึกอยากจูบผู้ชายคนนี้ขึ้นมา หากเขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เขาจะคิดกับเธออย่างไรนะ ทั้งสองเดินทางกลับด้วยรถของเอิบตอนบ่ายสามโมง เอิบดีใจกับอัจฉราจนน้ำตาไหล “ดีใจด้วยนะเอื้อง” “ฉันกราบขอบพระคุณป้าเอิบมากนะคะ” พูดพร้อมกับกระพุ่มมือขึ้นไหว้ เอิบช่วยไปรับไปส่งเธอกับสามีตั้งแต่ต้นจนจบการรักษา อัจฉรานับเอิบเป็นผู้มีพระคุณ

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 40 หายป่วยแล้ว

    “ไม่เอา หนูทำไม่เป็น” “ไม่เป็นก็หัดสิ มานี่ฉันจะสอน” มาราศรีลากแขนเล็กให้ตามตนไปที่ชานเถียงนา สตางค์พยายามขัดขืน จนข้อมือขึ้นเป็นรอยแดง “ไม่ หนูไม่ทำ” “ต้องทำ หยิบไม้ขีดไฟขึ้นมา” มาราศรีสั่งเสียงดุ “ไม่ หนูทำไม่เป็นหนูกลัว ฮือ ๆ แม่ช่วยหนูด้วยหนูอยากกลับบ้านฮือ ๆ” สตางค์ยังไม่ยอมทำตาม เอาแต่ร่ำร้องหาแม่ ทำให้มาราศรีเกิดความโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “โธ่เว้ยจะร้องอะไรหนักหนาวะ” ว่าพลางยกฝ่ามือขึ้นฟาดก้นของเด็กหญิงอย่างแรงหลายที ตีทั้งขาตีทั้งแขน “อย่าตีหนูหนูเจ็บ” สตางค์ทรุดลงนั่งบนพื้นเถียงนาน้ำมูกน้ำตาไหลพราก “เอ็งจะยอมทำไหม ถ้าไม่ทำฉันจะตีเอ็งให้ตาย” “แต่หนูทำไม่เป็น หนูกลัวไฟ แม่ไม่ให้หนูเล่นไฟ ฮือ ๆ” “ฉันไม่ได้ให้เอ็งเล่น ฉันให้เองก่อไฟนึ่งข้าว หยิบกล่องไม้ขีดไฟขึ้นมา” มือน้อย ๆ สั่นเทา อกกระเพื่อมรุนแรงเพราะแรงสะอื้นทั้งยังหวาดกลัว แต่ผ่านไปหลายนาทีสตางค์ก็ไม่ยอมจุดไฟสักที มาราศรีจึงเงื้อมือที่ถือไม้เรียวขึ้นเตรียมฟาดลงที่หลัง แต่ไม้ยังไม่แตะถึงหลัง

  • ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม   ตอนที่ 39 ลักพาตัวลูกสาว

    สายน้ำก้าวขาออกมายืนตรงหน้าพ่อเลี้ยงกล่าวว่า “วันนั้นโกโก้ทำผมก่อน ผมแค่ป้องกันตัวเท่านั้นครับ ถ้าเขาไม่ทำผมผมก็ไม่มีทางทำเขาเด็ดขาด ผมมีหลักฐาน” ไม่พูดเปล่าสายน้ำเลิกแขนเสื้อยืดขึ้นจนสามารถมองเห็นต้นแขนที่มีรอยเล็บฝังอยู่ทั้งห้านิ้ว ตอนนี้แผลเริ่มตกสะเก็ดแล้วชาญชัยกับอัจฉราเห็นแล้วตกใจเป็นอย่างมาก เพราะลูกชายอาบน้ำเองและไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ฟัง ทั้งสองจึงไม่รู้ว่าลูกถูกทำร้ายร่างกายโกโก้และพ่อกับแม่ของเขารวมถึงครูประจำชั้นต่างใบหน้าถอดสี รุ่งฤดีคิดในใจว่า ก็สมควรแล้วที่โกโก้จะโดนเช่นนั้น“โกโก้ทำร้ายเพื่อนจริงเหรอลูก” จอมขวัญถามลูกชายโกโก้ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ พูดเสียงอ่อยว่า “ก็เขาไม่ยอมให้ผมลอกการบ้านนี่ครับแม่” “คราวนี้โกโก้จะขอโทษสายน้ำได้หรือยังคะ” อัจฉราถามผู้ปกครองของโกโก้หวังรู้สึกขายหน้าจึงจำใจบอกลูกชาย “โกโก้ขอโทษเพื่อนสิลูก”“ผมขอโทษก็ได้ แต่สายน้ำต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ชกหน้าและเตะก้นผมอีก” สายน้ำตัวเล็กกว่าเขาก็จริง แต่ทำไมหมัดถึงได้หนักนัก วันนั้นหลังจากโดนชกหน้าเขาก็รีบวิ่งหนีไปฟ้องครูประจำชั้น และไม่กล้ารังแกสายน้ำอีก แต่โกโก้ก็ไม่ได้บอกครูประจำชั้นเช่นก

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status