Mag-log inกินข้าวเสร็จก็เกือบบ่ายโมงแล้ว ทุกคนอยากให้งานเสร็จเร็วจึงรีบลงไปทำงานทันที เพราะยิ่งเกี่ยวข้าวเสร็จเร็วก็ยิ่งได้กลับบ้านเร็ว อีกทั้งพวกผู้ชายก็จะได้ไปเชือดหมูด้วย
มนธิราเดินเข้ามาเกี่ยวข้าวข้าง ๆ ชาญชัยแบบเนียน ๆ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “เมื่อเช้าฉันขอโทษที่ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่”
ชาญชัยเกี่ยวข้าวไปด้วยฟังไปด้วยอย่างเงียบ ๆ อุตส่าห์เดินหนีแล้วยังจะตามมาอีก ที่จริงเมื่อเธอรู้ว่าอดีตคนรักแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ไม่สมควรมาคุยด้วยแล้วนะ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม
เห็นเขาเงียบไปมนธิราจึงกล่าวต่อ “ถ้าพี่ลำบากใจที่จะคุยกับฉัน ฉันขอพูดความในใจกับพี่ไม่กี่คำแล้วฉันก็จะไป” เขาก็ยังเงียบอีก “ฉันยังรอพี่อยู่นะ เมื่อไรที่พี่เอื้องไม่อยู่แล้ว เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมนะ ฉันจะรอแต่งงานกับพี่คนเดียว”
ชาญชัยขยับปากคล้ายจะพูดบางอย่างแต่มนธิราก็ไม่อยู่รอฟังแล้ว เขาส่ายหน้าเล็กน้อย นี่หล่อนยังหวังที่จะแต่งงานกับเขาอีกหรือ มิหนำซ้ำยังแอบแช่งภรรยาของเขาอีก
ความจริงวันนี้ชาญชัยได้ยินคนอื่นนินทาเขาเรื่องที่แต่งงานกับอัจฉราอยู่เหมือนกัน บ้างก็ว่าเขาเห็นแก่เงินสามหมื่นที่เป็นค่าสินสอด บ้างก็ว่าเขาเห็นแก่ที่ดินสองไร่ที่เขาจะได้รับเมื่อทำตามสัญญาที่เขาและเธอตกลงกันไว้ เพราะคนที่นี่เห็นที่ดินเป็นเรื่องสำคัญ มีที่ดินเหมือนมีทองอยู่ในมือ เพราะคนในหมู่บ้านนี้ส่วนใหญ่ไม่มีที่ดินทำกินเป็นของตนเอง ล้วนต้องรับจ้างหากินไปวัน ๆ แม้จะอยู่ใกล้เขตตัวอำเภอก็ตาม
คนงานยี่สิบหกคนรวมถึงเจ้าของนาด้วยเกี่ยวข้าวทั้งหมดสิบสองไร่ เวลาเกือบบ่ายสามโมงก็เกี่ยวข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วเพราะข้าวไม่ล้มจึงเกี่ยวเสร็จเร็ว ชายฉกรรจ์ประมาณสี่ห้าคนแยกตัวออกไปเชือดหมูตั้งแต่บ่ายสองแล้ว
เกี่ยวข้าวเสร็จชาญชัยไม่ได้กลับบ้านพร้อมกับคนอื่น ๆ เขาบอกทุกคนว่าอยากไปดูข้าวที่นาของภรรยาเสียหน่อย เพิ่มจึงบอกว่าจะเอาเนื้อหมูไปไว้ที่บ้านให้ เขาพยักหน้ารับ พอทุกคนกลับไปแล้วเขาจึงหยิบเคียวออกมาแล้วใช้ปลายแหลมงองุ้มของมันครูดกับพื้นดินที่อยู่ข้างคันนาเพื่อหาหอยขมและหอยโข่ง เพราะตอนเกี่ยวข้าวเขาสังเกตเห็นว่ามีหอยที่จำศีลอยู่ข้างคันนาเป็นจำนวนมาก ตัวเขาเองชอบหอยจำศีลมากกว่าหอยที่อยู่ในน้ำ เพราะหอยจำศีลจะตัวอ้วนกว่าและเนื้อหอยก็ไม่เหนียวเท่าหอยที่อยู่ในน้ำ อีกทั้งยังเก็บไว้ได้นานกว่า
ชาญชัยขุดหอยได้เกือบครึ่งกระเป๋าย่าม จากนั้นจึงเดินไปดูนาของภรรยาที่อยู่ติดกับนาของเพิ่มตามที่ได้บอกทุกคนไว้ นาแห่งนี้มีพื้นที่อยู่ประมาณห้าไร่ซึ่งเป็นสมบัติของยายของอัจฉรา ยายของเธอมีลูกสาวเพียงคนเดียว พ่อกับแม่ของอัจฉราเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก อัจฉราจึงอยู่กับยายสองคนเรื่อยมา
แต่ไหนแต่ไรพื้นที่แห่งนี้ก็ให้คนรู้จักทำนาแล้วแบ่งผลผลิตกันคนละครึ่ง เพราะยายไม่มีเงินทุนและแรงที่จะทำนาเอง กระทั่งอัจฉราอายุได้สิบหกปียายก็ให้หลานออกเรือนเพื่อจะได้มีคนมาดูแล แต่แล้วก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ยายคิดไว้เพราะเมื่ออัจฉราแต่งงานแล้วก็ยังต้องให้คนอื่นทำนาเหมือนเดิม เพราะหลานเขยบอกว่า ‘เขาทำนากับภรรยาสองคนไม่ไหวหรอก ให้คนอื่นทำเหมือนเดิมนั่นแหละ ถ้าไม่พอกินก็ให้ซื้อข้าวสารเพิ่มเอา จะไปทำให้เหนื่อยทำไม’ เธอจึงให้คนอื่นทำมาตลอด เดิมทีดินห้าไร่นี้ได้ข้าวเปลือกไม่เกินปีละห้าสิบกระสอบ แบ่งกันก็ได้คนละยี่สิบห้ากระสอบเป็นอย่างมาก ทุกปีกว่าจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวอีกครั้งอัจฉราก็ต้องซื้อข้าวสารเพิ่มตลอด
และพื้นที่ห้าไร่แปลงนี้ก็คือพื้นที่ในสัญญาที่ชาวบ้านพูดถึง
ชาญชัยเดินกลับบ้านหลังจากดูนาของภรรยาเสร็จด้วยความคิดที่หลากหลาย เขาจะหาเงินจากที่ไหนพาภรรยาไปหาหมอ หรือว่าจะนำที่ดินแปลงนี้ไปจำนองกับธนาคารดี แต่เธอจะยอมง่าย ๆ หรือ
คนตัวโตพลางเดินพลางคิดไปด้วยตลอดทาง กลับมาถึงบ้านเพิ่มก็เอาเนื้อหมูมาให้แล้ว เขารีบสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องครัวเมื่อได้ยินเสียงมีดกระทบกับเขียงดังเป็นจังหวะถี่รัว
อัจฉรากำลังนั่งสับหมูอยู่บนพื้นห้องครัว โดยมีลูกทั้งสามนั่งล้อมวงมองดูอยู่ข้าง ๆ เขารีบเอ่ยขึ้นทันที “ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวพี่ทำต่อเอง” ชาญชัยวางกระเป๋าย่ามไว้บนแคร่ มองภรรยาที่หายใจเหนื่อยหอบด้วยความสงสาร
อัจฉราหยุดมือเอ่ยกับสามีว่า “ฉันยังพอทำไหว” ก่อนหน้านี้ ทุกวันตอนเย็นอัจฉรากับลูกจะต้องเป็นคนทำอาหารไว้รอเขาที่ไปรับจ้างข้างนอก และเขาก็ไม่เคยว่าอะไรเมื่อเห็นเธอกับลูกช่วยกันทำงานบ้าน แต่วันนี้เขากลับบอกไม่ให้เธอทำ
“ถ้าอยากช่วยก็เอาหอยใส่กระด้งให้พี่ดีกว่า เลือกตัวที่เป็นแผลออกให้พี่ด้วย” หอยบางตัวโดนปลายเคียวเกี่ยวและทิ่มแทงจึงทำให้เกิดแผล เช่นนั้นถ้าเก็บรวมกันไว้จะทำให้เน่าเสียพลอยทำให้หอยตัวอื่นมีกลิ่นเหม็นไปด้วย
“ก็ได้” อัจฉรารับคำอย่างว่าง่าย วางมีดในมือลงบนเขียงแล้วขยับกายออกจากตรงนั้น
“ก็เป็นอยู่ทุกวันนี่คะ” เธอเป็นภรรยาเขาอย่างเต็มตัวตั้งแต่วันที่ยอมให้เขาเช็ดตัวให้แล้วเขาส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น”“แล้วแบบไหนคะ” อัจฉราใจเต้นแรง เขาคงไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างนั้น… กับเธอหรอกนะเขาอุ้มภรรยาขึ้นเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวของทั้งสอง วางร่างภรรยาลงบนที่นอนนุ่ม ก้มลงจุมพิตหน้าผากภรรยาแผ่วเบา เลื่อนริมฝีปากเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากอวบอิ่มของคนใต้ร่าง บดเคล้าคลอเคลียดูดดึงริมฝีปากบางอย่างไม่ให้เธอตั้งตัว จากนั้นใช้เรียวลิ้นเลียตามไรฟันหลอกล่อให้เธอเผยอปาก แล้วปลายลิ้นร้อนก็ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำอย่างถือวิสาสะ เกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย มือเล็กโอบกอดกายใหญ่สะเปะสะปะ รู้สึกมวนท้องน้อยราวกับมีผีเสื้อนับหมื่นตัวบินวนอยู่ในนั้น ร่างกายตอบสนองต่อการสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง อัจฉราหอบหายใจเหนื่อย ลมหายใจถี่กระชั้น เมื่อนั้นคนตัวโตจึงยอมผละริมฝีปากออก พร้อมกับพูดเสียงแหบพร่าว่า “แบบนี้ไง” นิ้วยาวเกลี่ยเส้นผมออกจากพวงแก้มให้เธออย่างทะนุถนอม พูดต่อว่า “พร้อมหรือยัง”อัจฉราพยักหน้าอย่างเขินอาย ตอบเขาอย่างเต็มใจ “พร้อมตั้งนานแล้วค่ะ” ร่างกายเธอต้องการเขามากจริง ๆ ช
มิ่งพรเงยหน้าขึ้นมองถามเสียงห้วนว่า “เอ็งมาที่นี่ทำไม” เธอตกใจอยู่บ้างที่มีผู้ใหญ่บ้านกับตำรวจมาด้วย “มาจับโจร” ชาญชัยว่า “โจรอะไร” เต็มถาม ได้ยินคำว่าโจร ทินกรก็หายเมาเป็นปลิดทิ้ง “โจรเผาข้าวคนอื่นเพราะความอิจฉาไง” สายตาคมกล้ามองทินกรอย่างเอาเรื่อง “เอ็งหมายถึงใคร” มิ่งพร “ถามลูกชายอาดูสิ” มิ่งพรกับเต็มหันมองทินกรเป็นตาเดียว ทินกรพูดออกอย่างร้อนรนว่า “ผมไม่ได้ทำนะแม่” แล้วพูดกับยายอีก “ผมไม่ได้ทำจริง ๆ นะยาย” “แต่พวกเรามีหลักฐานนะกร” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยออก “ไม่จริง หลักฐานอะไร” ทินกรเริ่มตัวสั่นหน้าตาดูเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด สมดีเดินลงมาจากบ้านเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดัง “จ่ายค่าเสียหายมาหนึ่งแสนบาท แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ” ชาญชัยกล่าว “เอ็งจะบ้าหรือไง เงินมากขนาดนั้นฉันจะไปหามาจากที่ไหน” มิ่งพรว่า ส่วนเต็มเริ่มจะหูดับตั้งแต่ได้ยินคำว่าหนึ่งแสนบาทแล้ว “พี่อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ไหนล่ะถ้าฉันทำจริงหลักฐานอยู่ไหน” ทินกรเอ่ยท้า คฑาวุธจ
ในส่วนเรื่องที่พนาลักพาตัวลูกสาวแท้ ๆ ของตนไปกักขังหน่วงเหนี่ยวและทำร้ายร่างกาย ศาลตัดสินจำคุกเขาสองปี อัจฉรารู้ผลการตัดสินแล้วก็ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายมากนัก เพราะเธอไม่สนใจอีกแล้วว่าอดีตสามีจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร มีเพียงมาราศรีเท่านั้นที่ร้องให้แทบเป็นแทบตาย แต่ลูกชายกับลูกสาวกลับดีใจที่พ่อเลี้ยงต้องติดคุก ช่วงปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้อากาศกำลังดี ชาญชัยที่ย้ายมานอนข้างภรรยาเมื่อเดือนที่แล้ว เขาขยับร่างเข้าไปใกล้เธอแล้วรั้งเอวคอดเข้ามากอดอย่างถือวิสาสะ อัจฉราขนลุกซู่ไปทั่วร่างและแอบเกร็งเล็กน้อย เพราะอยู่กันมาเกือบปีเขาไม่เคยนอนกอดเธอเลยสักครั้ง “เป็นอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามอยู่ข้างหู ยิ่งทำให้เธอตัวแข็งเข้าไปอีก “เปล่าค่ะ” เห็นว่าเธอไม่ขัดขืนจึงยิ้มกรุ้มกริ่ม เอ่ยออกว่า “งั้นก็นอนเถอะ” “นอนแบบนี้เหรอคะ” “ไม่ได้เหรอ” “ดะ ได้ค่ะ” เธอไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนสาวแรกแย้ม แต่ก็อดใจสั่นไม่ได้ที่เขาเข้ามากอด มันให้ความรู้สึกเหมือนตนได้กลับไปตอนอายุสิบสี่อีกครั้ง คืนนั้นชาญชัยจึงนอนกอดภรรยาจน
อัจฉราเดินออกมาจากห้องหมอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกขอบคุณและรักสามีเป็นที่สุด “เธอนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอพยาบาลเรียกอีกครั้ง เอ่ยกับสามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า “ขอบคุณพี่ชาญมากนะคะ” ว่าพลางน้ำตาเอ่อคลอเบ้า “เป็นอะไร อยู่ดี ๆ ก็ขอบคุณพี่” ชาญชัยจับมือเธอมากุมไว้อย่างอ่อนโยน “ขอบคุณที่พี่พาฉันมารักษายังไงละคะ หมอบอกว่าค่ามะเร็งของฉันปกติแล้วค่ะ ถ้าไม่มีพี่ฉันคงไม่มีวันนี้” น้ำตาเริ่มปริ่มขึ้นมา ก่อนมันจะไหลออกมาเธอรีบยกมือขึ้นเช็ดมันออกโดยเร็ว ชาญชัยยิ้มกว้าง อยากรั้งภรรยามากอด แต่เกรงสายตาคนอื่นที่นั่งอยู่รอบข้าง จึงทำเพียงพูดออกไปว่า “ดีแล้ว ต่อไปเราจะอยู่กับลูกอย่างมีความสุข” “ค่ะ” อยู่ดี ๆ ก็นึกอยากจูบผู้ชายคนนี้ขึ้นมา หากเขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เขาจะคิดกับเธออย่างไรนะ ทั้งสองเดินทางกลับด้วยรถของเอิบตอนบ่ายสามโมง เอิบดีใจกับอัจฉราจนน้ำตาไหล “ดีใจด้วยนะเอื้อง” “ฉันกราบขอบพระคุณป้าเอิบมากนะคะ” พูดพร้อมกับกระพุ่มมือขึ้นไหว้ เอิบช่วยไปรับไปส่งเธอกับสามีตั้งแต่ต้นจนจบการรักษา อัจฉรานับเอิบเป็นผู้มีพระคุณ
“ไม่เอา หนูทำไม่เป็น” “ไม่เป็นก็หัดสิ มานี่ฉันจะสอน” มาราศรีลากแขนเล็กให้ตามตนไปที่ชานเถียงนา สตางค์พยายามขัดขืน จนข้อมือขึ้นเป็นรอยแดง “ไม่ หนูไม่ทำ” “ต้องทำ หยิบไม้ขีดไฟขึ้นมา” มาราศรีสั่งเสียงดุ “ไม่ หนูทำไม่เป็นหนูกลัว ฮือ ๆ แม่ช่วยหนูด้วยหนูอยากกลับบ้านฮือ ๆ” สตางค์ยังไม่ยอมทำตาม เอาแต่ร่ำร้องหาแม่ ทำให้มาราศรีเกิดความโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “โธ่เว้ยจะร้องอะไรหนักหนาวะ” ว่าพลางยกฝ่ามือขึ้นฟาดก้นของเด็กหญิงอย่างแรงหลายที ตีทั้งขาตีทั้งแขน “อย่าตีหนูหนูเจ็บ” สตางค์ทรุดลงนั่งบนพื้นเถียงนาน้ำมูกน้ำตาไหลพราก “เอ็งจะยอมทำไหม ถ้าไม่ทำฉันจะตีเอ็งให้ตาย” “แต่หนูทำไม่เป็น หนูกลัวไฟ แม่ไม่ให้หนูเล่นไฟ ฮือ ๆ” “ฉันไม่ได้ให้เอ็งเล่น ฉันให้เองก่อไฟนึ่งข้าว หยิบกล่องไม้ขีดไฟขึ้นมา” มือน้อย ๆ สั่นเทา อกกระเพื่อมรุนแรงเพราะแรงสะอื้นทั้งยังหวาดกลัว แต่ผ่านไปหลายนาทีสตางค์ก็ไม่ยอมจุดไฟสักที มาราศรีจึงเงื้อมือที่ถือไม้เรียวขึ้นเตรียมฟาดลงที่หลัง แต่ไม้ยังไม่แตะถึงหลัง
สายน้ำก้าวขาออกมายืนตรงหน้าพ่อเลี้ยงกล่าวว่า “วันนั้นโกโก้ทำผมก่อน ผมแค่ป้องกันตัวเท่านั้นครับ ถ้าเขาไม่ทำผมผมก็ไม่มีทางทำเขาเด็ดขาด ผมมีหลักฐาน” ไม่พูดเปล่าสายน้ำเลิกแขนเสื้อยืดขึ้นจนสามารถมองเห็นต้นแขนที่มีรอยเล็บฝังอยู่ทั้งห้านิ้ว ตอนนี้แผลเริ่มตกสะเก็ดแล้วชาญชัยกับอัจฉราเห็นแล้วตกใจเป็นอย่างมาก เพราะลูกชายอาบน้ำเองและไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ฟัง ทั้งสองจึงไม่รู้ว่าลูกถูกทำร้ายร่างกายโกโก้และพ่อกับแม่ของเขารวมถึงครูประจำชั้นต่างใบหน้าถอดสี รุ่งฤดีคิดในใจว่า ก็สมควรแล้วที่โกโก้จะโดนเช่นนั้น“โกโก้ทำร้ายเพื่อนจริงเหรอลูก” จอมขวัญถามลูกชายโกโก้ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ พูดเสียงอ่อยว่า “ก็เขาไม่ยอมให้ผมลอกการบ้านนี่ครับแม่” “คราวนี้โกโก้จะขอโทษสายน้ำได้หรือยังคะ” อัจฉราถามผู้ปกครองของโกโก้หวังรู้สึกขายหน้าจึงจำใจบอกลูกชาย “โกโก้ขอโทษเพื่อนสิลูก”“ผมขอโทษก็ได้ แต่สายน้ำต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ชกหน้าและเตะก้นผมอีก” สายน้ำตัวเล็กกว่าเขาก็จริง แต่ทำไมหมัดถึงได้หนักนัก วันนั้นหลังจากโดนชกหน้าเขาก็รีบวิ่งหนีไปฟ้องครูประจำชั้น และไม่กล้ารังแกสายน้ำอีก แต่โกโก้ก็ไม่ได้บอกครูประจำชั้นเช่นก







