บทที่ 3

3

          ของที่กินไม่ได้ ยังไงมันก็กินไม่ได้อยู่ดี

          หลังจากซินเทียได้ลิ้มลองรสชาติขนมเทียม มันทำให้เธอคิดในหัวเอาไว้ ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตาม เธอจะไม่กินขนมรสชาติแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

          หญิงวัยกลางคนที่ออกไปข้างนอกบ้านล้างถ้วยล้างจานเสร็จเรียบร้อย เธอก็กลับเข้ามาในบ้านแล้วไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าวทันที แล้วเธอก็เอาอะไรบางอย่างออกมาวางบนโต๊ะ มันเป็นหนังสือเก่าภาษาจีนโบราณ ซินเทียที่รู้ภาษาจีนอยู่แล้วก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นหนังสือเกี่ยวกับการทำขนม

          แต่แล้วหนังสือก็ถูกปิดทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่หญิงวัยกลางคนหันหน้ามองมาที่ซินเทีย

          “ว่าแต่เจ้าน่ะมาจากที่ไหน ทำไมถึงได้มาอยู่บ้านของข้าได้”

          ก่อนหน้านี้คุณเธอก็ไม่ไถ่ถามอะไรเลย สงสัยคงจะเพิ่งคิดได้

          “หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้สึกตัวอีกที หนูก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”

          “งั้นเหรอ เจ้าถึงได้พังห้องเก็บของเพื่อที่เจ้าจะได้ออกมา”

          “ใช่แล้วค่ะ”

          “เป็นเรื่องที่แปลกดีนะ ตัวเจ้าก็แปลกด้วย

ดูสิ เป็นสาวเป็นแส้แต่การต่างกายของเจ้ามันแปลกพิลึกคน”

          มันอาจจะจริงอย่างที่หญิงวัยกลางคนพูด

          การแต่งกายของซินเทีย เป็นการแต่งกายสำหรับเปิดร้านขายขนมโดยเฉพาะ เป็นชุดของช่างทำขนมหวานที่มีฝีมือขั้นสูง ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จัก

          “ข้าชื่อ ลู่เสียน เจ้าน่ะชื่ออะไร”

          “ซินเทียค่ะ”

          “ซินเทียสินะ ดูเหมือนว่าข้าจะแก่กว่าเจ้า เจ้าเรียกข้าว่า น้าลู่เสียน หรือเจ้าจะเรียกข้าว่าน้าก็ได้ แล้วแต่เจ้า”

          จานขนมเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะมันได้หายไป

1 ชิ้น ทำให้ลู่เสียนรู้ว่าซินเทียคงจะกินมันเข้าไป

          “ซินเทีย ตอนที่น้าออกไปล้างจานข้างนอกบ้าน ซินเทียกินขนมเทียนของน้าแล้วใช่ไหม รสชาติเป็นยังไงบ้าง”

          “รสชาติเหรอคะ”

          ซินเทียรู้อยู่แล้วว่ารสชาติเป็นยังไง แต่เธอไม่รู้จะตอบน้าลู่เสียนยังไงดี เพราะมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก ซินเทียกลัวว่าหากตอบไปตรง ๆ เธอกลัวว่าน้าลู่เสียนคงจะเสียใจ

          “น้าไม่คิดมากหรอก ซินเทียตอบตามความจริงเถอะ”

          เมื่อได้ฟังน้าลู่เสียนพูดอย่างนั้น ทำให้ซินเทียถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตอบให้น้าลู่เสียนได้ฟัง

          “รสชาติมันไม่อร่อยเลยค่ะ”

          “ว่าแล้วเชียว น้าน่ะ ทำขนมเทียนไม่มีไส้มาหลายครั้ง แต่ไม่ว่ายังไงมันก็ไม่อร่อย ถึงจะไม่มีไส้แต่ก็อยากทำให้มันอร่อยนะ มันเป็นความฝันของน้า”

          “ความฝันของน้าก็คือการทำขนมเหรอคะ”

          “ใช่แล้วซินเทีย ถ้าน้าทำขนมเทียนให้อร่อยและทำขนมหวานชนิดอื่นให้อร่อยได้นะ น้าก็จะทำขนมขาย จะได้มีรายได้ น้าจะได้ไม่ต้องตัดไม้ขายฟืน แล้วตอนนี้ ร่างกายของน้าก็เริ่มที่จะตัดไม้ขายฟืนไม่ไหวแล้ว น้าอยากทำขนมหวานขายน่ะ เป็นสิ่งสุดท้ายที่น้าพอจะทำได้”

          หลังจากได้ฟังน้าลู่เสียนพูดออกมา มันก็ทำให้ซินเทียอยากช่วยสนับสนุนน้าลู่เสียนขึ้นมาทันที เพราะซินเทียก็เป็นช่างทำขนม จะปล่อยให้น้าลู่เสียนลำบากไม่ได้

          “น้าลู่เสียน เดี๋ยวหนูช่วยด้วยนะคะ”

          .

          .

          .

          นี่ไม่ใช่สัมผัสที่ทำให้รู้สึกดี มันเป็นสัมผัสที่ทำให้รู้สึกอยากล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลย ถึงอยากล้างหน้าสักแค่ไหนก็ไม่สามารถที่จะล้างหน้าตอนนี้ได้

          ความร้อนของหม้อนึ่งทำให้ใบหน้าสวยของซินเทียร้อนเหมือนจะเป็นไข้หวัด ควันที่ลอยออกจากช่องว่างของหม้อนึ่งนั้นลอยขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของเธอพร้อมกับกลิ่นหอมของขนมที่กำลังนึ่งอยู่ตอนนี้

          หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ซินเทียก็ได้อาศัยอยู่กับลู่เสียน 1 สัปดาห์ เธอปรับตัวอยู่กับลู่เสียนได้สบาย ไม่มีปัญหาอะไร จะมีก็แต่เรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้าน

          การที่จะได้เงินมาจะต้องตัดไม้เพื่อให้ได้ฟืน จากนั้นก็นำฟืนไปขายตลาดพอที่จะได้เงินมาบ้าง เงินที่ได้ก็เอาไปซื้อกับข้าวมาทำกิน ซึ่งมันก็ไม่ค่อยพอสักเท่าไหร่

          ซินเทียที่ไปตลาดกับลู่เสียนเป็นครั้งแรก ทำให้เธอเข้าใจแล้วว่าโลกที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกที่เธอเคยอาศัยอยู่ โลกแห่งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นโลกต่างมิติ ถึงจะปรับตัวอยู่กับลู่เสียนได้ แต่ด้วยความคิดถึงร้านขายขนมที่เธอสร้างขึ้นมากับมือมันก็อยากกลับไปอยู่โลกที่เธอจากมา แล้วทีนี้จะกลับไปยังไง คำตอบนั้นไม่มีใครรู้

          (ถึงเราอยากจะกลับไป แต่มันก็คงกลับไปไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับไปยังไง กลับไปด้วยวิธีไหน เอาเถอะ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงที่นั่น

เดิมที่แล้วเราเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้จักหน้าตาพ่อแม่ ญาติพี่น้องก็ไม่มี มีเพื่อนก็เหมือนไม่มี เพื่อนไม่คบ อยู่ที่นี่มันคงจะดีกว่า)

          พอคิดได้อย่างนั้น ซินเทียก็หันไปตั้งใจดูหม้อนึ่งขนม

          ดูเหมือนว่าขนมในหม้อนึ่งจะได้ที่แล้ว ซินเทียจึงเปิดฝาหม้อนึ่งออกเพื่อตรวจดูว่าขนมนึ่งสุกแล้วหรือยัง

          “สุกกำลังดี”

          เห็นเป็นเช่นนั้น ซินเทียจึงยกหม้อนึ่งออกจากเตาไฟโบราณ นำหม้อนึ่งมาวางที่พื้นที่มีผ้ารอง

แล้วเปิดฝาหม้อนึ่งก่อนจะนำขนมที่นึ่งออกมาแล้ววางขนมลงบนจานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยดูสวยงาม

          ขนมที่นึ่งยังคงเป็นขนมเทียน แต่เป็นขนมเทียนที่ซินเทียทำตั้งแต่ต้นจนจบ ลู่เสียนที่เห็นการกระทำของซินเทียก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าซินเทียจะทำขนมเป็นเหมือนกัน

          จานขนมเทียนถูกเสิร์ฟ ลู่เสียนที่นั่งดูและนั่งรอชิมก็ได้สูดกลิ่นของขนมเทียน กลิ่นหอมมากกว่าที่ลู่เสียนเป็นคนทำเอง ลู่เสียนพยายามใช้ความคิดและสงสัย กลิ่นของขนมเทียนทำไมมันหอมอย่างนี้ ทั้งที่วัตถุดิบที่ซื้อมาจากตลาดก็เหมือนกับที่ตัวเธอนั้นทำอยู่บ่อยครั้ง

          ซินเทียแกะเอาใบตองออกเรียบร้อย ที่เหลือก็ให้ลู่เสียนเป็นคนชิม

          “ไม่ใช่แค่กลิ่นหอม แต่สีดูน่ากินอีกด้วย

น้าลองชิมดูก่อนนะ”

          “ได้ค่ะ”

          …