บทที่ 2

2

          โต๊ะอาหารบ้านของใครก็ไม่รู้ มันมีลักษณะที่ดูเก่าแก่ไม่เข้ากับยุคที่มีมือถือหน้าจอสัมผัส มันควรจะเป็นของเก่าที่น่าจะไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของเก่ามากกว่า ไม่ใช่แค่นั้น แก้วน้ำ ถ้วย จาน ช้อนส้อม ของพวกนี้ก็เช่นกัน ดูยังไงมันก็ตกยุคไปนานหลายร้อยปีเห็นจะได้ แต่ก็ยังเอามาใช้ใส่กับข้าวและขนมหวาน

          “โบราณดีนะ”

          ที่แย่ไปกว่านั้น ที่นี่ไม่มีหลอดไฟให้เปิดเพื่อความสว่าง จะมีก็ตะเกียงเก่าตั้งอยู่ตามมุมห้อง อย่างกับว่าซินเทียหลงเข้ามาอยู่ในยุคโบราณ ถึงจะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ซินเทียประทับใจก็คือ เครื่องครัวที่ใช้สำหรับทำขนมหวานโดยเฉพาะ ถึงมันจะดูเก่าตามกาลเวลา แต่คนที่ใช้เครื่องครัวนี้เขาคงจะดูแลมันเป็นอย่างดี เพราะมันดูสะอาดตา ไม่สกปรก การเก็บก็จัดเรียงอย่างสวยงาม ซินเทียคิดว่าเขาคงจะเป็นแม่ค้าหรือไม่ก็พ่อค้า

          อาหารคาวและขนมบนโต๊ะยังมีความรู้สึกอุ่นเล็กน้อย เจ้าของบ้านหลังนี้คงจะทำไว้ได้ไม่นาน

          “เจ้าของบ้านไม่อยู่เหรอ”

          บนโต๊ะอาหารไม่มีร่องรอยการตักอาหารให้เห็น ขนมก็ด้วย

          !?

          ซินเทียที่ยืนดูโต๊ะอาหารอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ฟังดูแล้วต้นเสียงที่ได้ยินคงมาจากข้างนอกบ้านหลังนี้

          สภาพอิดโรยของซินเทียในตอนนี้ดูยังไงก็แทบจะเดินไม่ไหว ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอก็ไม่สนใจ

เธออยากรู้เพียงแค่ว่าเสียงนั้นมันเสียงอะไร เธอคิดว่าบางทีอาจเป็นเสียงของเจ้าของบ้านกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ก็ได้

          เธอก้าวเดินผ่านห้องภายในบ้านมาหลายห้อง เธอไม่สนใจว่ามันจะเป็นห้องอะไร

          เสียงที่ได้ยินเริ่มดังขึ้นมาเป็นจังหวะ

ซินเทียก้าวเดินไปข้างหน้าจนมาถึงทางที่น่าจะเป็นทางออก เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตัดไม้ ดูจากรูปลักษณ์ของหญิงสาวแล้วเธอดูมีอายุมากกว่า

ซินเทีย น่าจะมีอายุเลขสี่ตอนต้น ใบหน้าของเธอนั้นดูสวย มีตีนกาเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลของเธอดูมุ่งมั่นไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ผมของเธอสีดำตรงสวย เธอสวมชุดออกแนวจีนโบราณที่คนในยุคปัจจุบันไม่มีใครสวมใส่ เป็นชุดสีน้ำตาลที่ไม่มีลวดลาย เธอสวมรองเท้าที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับร้องเท้าผ้าปักกิ่งจีนโบราณ แต่ดูแล้วคิดว่าน่าจะใช่แหละ

          ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวเลยว่ามีบุคคลที่ไม่ใช่ญาติจ้องมองอยู่ ซินเทียจึงเรียกเธอด้วยเสียงที่แผ่วเบา ซินเทียพยายามที่จะออกเสียงให้เธอคนนั้นได้ยิน แต่ด้วยความเหนื่อยล้าทางกายทำให้เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

          ไม่นาน ซินเทียก็ล้มลงกับพื้นหมดสติเพราะความเหนื่อยล้าทั้งอย่างนั้น

          .

          .

          .

          ซินเทียลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เธอหมดสติเพราะความเหนื่อยล้า เธอฟื้นขึ้นมาด้วยสีหน้างงงวย เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

          สภาพที่ซินเทียเห็นคงจะเป็นห้องนอนของใครบางคน คิดว่าคงจะเป็นห้องนอนของเจ้าของบ้าน หลังจากที่เธอหมดสติ เจ้าของบ้านคงพาเธอมาที่เตียงไม้เสื่อผืนเดียว นอกจากนี้เตียงไม้เก่าก็ไม่มีอะไรที่เป็นจุดน่าสนใจ จะมีก็แต่ตะเกียงติดไฟส่องแสงสว่าง 1 อัน แขวนอยู่ภายในห้อง

          “นี่เราหมดสติอีกแล้วเหรอ”

          ซินเทียพูดกับตัวเองก่อนจะลุกจากเตียงแล้วนั่งลง เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่หมดสติซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ทำให้เธอมึนหัวเวียนหัวไปหมด แต่ด้วยความเป็นเธอที่ไม่ชอบให้ตัวเองนั้นอ่อนแอ เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง

          พอเปิดประตูก็พบกับหญิงวัยกลางคนที่เธอเห็นก่อนหน้านี้กำลังนั่งกินข้าวอยู่ ผู้หญิงคนนั้นได้ยินเสียงเปิดประตูจึงหันหน้ามาทันทีก่อนวางถ้วยและช้อนที่อยู่มือของเธอ

          “ฟื้นแล้วเหรอ นอนต่ออีกก็ได้นะ”

          “ไม่เป็นไรค่ะ หนูหายดีแล้ว”

          ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ร่างกายของซินเทียก็ยังมาไม่เต็มร้อย เธอไม่อยากรบกวนไปมากกว่านี้

          “มานั่งตรงนี้ก่อนสิ เดี๋ยวข้าตักข้าวให้เจ้า

กินข้าวแล้วจะได้มีแรง”

          ซินเทียทำตามที่เธอบอก

          สำเนียงของเธอ เท่าที่ซินเทียได้ฟังนั้นมันดูออกจะโบราณไปสักหน่อย แต่ซินเทียก็ไม่ได้พูดอะไร

          ถ้วยข้าวพร้อมช้อนถูกนำมาวางตรงหน้าซินเทีย กับข้าวที่ซินเทียได้เห็นก่อนหน้านี้ก็น่าจะเป็นกับข้าวที่ตั้งไว้ตอนนั้น จะเรียกว่ากับข้าวมันออกจะแปลกไปสักหน่อย ที่ซินเทียเห็นนั้นน่าจะเป็นซุปมากกว่า แต่เป็นซุปที่มีผักและเห็ดรวมเข้าด้วยกัน น่าจะเป็นวัตถุดิบที่เก็บมาจากในป่าหรือไม่ก็ไปซื้อมาจากตลาด แล้วบนโต๊ะก็มีขนมอยู่ในจานด้วย ขนมที่ว่านี้ก็คือขนมเทียน

          ขนมเทียน เป็นขนมที่ห่อใบตองแล้วเอาไปนึ่ง รูปทรงมันเหมือนกับพีระมิด

          “อันนี้ขนมเทียนใช่ไหมคะ”

          “ใช่ ทั้งหมดนี้ข้าทำเอง”

          ความสงสัยของซินเทียก็ได้หมดลง หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หันมาสนใจกับข้าวตรงหน้าของเธอ

          ซุปผักรวมที่ดูจืดชืดนี้ยังไงก็ดูไม่อร่อย แต่พอตักเข้าปากคำเดียวถึงกับรู้เลยว่ามันอร่อยมาก เป็นซุปที่อร่อยไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน อาจจะด้วยความหิวโซของซินเทียก็ได้

          ไม่นาน กับข้าวบนโต๊ะก็หมด พอเห็นว่าถ้วยซุปและถ้วยข้าวของซินเทียหมด หญิงวัยกลางคนจึงเก็บถ้วยไปล้าง เหลือเพียงแก้วน้ำกับขนมเทียนวางอยู่บนโต๊ะ

          กินข้าวแล้วก็ต้องกินขนมตบท้ายด้วย พอคิดอย่างนั้น ซินเทียก็ได้จับส้อมจิ้มขนมเทียม แต่ก่อนจะกินเธอก็เอาขนมเทียนมาดมใกล้ๆ แทบจะแตะจมูก มันมีกลิ่นแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะมันเย็นชืดกลิ่นมันก็เลยเปลี่ยนไป ซินเทียคิดดีเอาไว้ก่อน

          ซินเทียนำขนมเทียนเข้าปากตัวเอง เคี้ยวอยู่นานพอสมควรเพื่อให้ได้รสชาติ แต่ทว่า รสชาติของมันทำให้ซินเทียแทบอยากจะคายออกมา แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นลูกบ้านจำเป็นจึงทำอย่างนั้นไม่ได้ เธอจึงยอมกลืนมันลงคอด้วยสีหน้าฝืนทั้งอย่างนั้น

          (นี่มันขนมอะไรกัน รสชาติห่วยสิ้นดี แหวะจะอ้วก)

          …