บทที่ 6

6

          เช้าวันใหม่ ซินเทียและลู่เสียนเดินทางเข้ามาในเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมาเตรียมตั้งโต๊ะขายขนมหวาน

          ขนมหวานที่ถาดถูกจัดวางเรียงกันเป็นระเบียบสวยงามเพื่อเตรียมขายก่อนจะนำไปวางไว้ที่โต๊ะไม้ขายเหมือนเคย

          วันนี้ทั้งสองเข้าเมืองเร็วกว่าปกติ ทำให้ยังไม่ค่อยมีลูกค้า แต่อีกไม่นานนี้แหละ ลูกค้าประจำหรือลูกค้าจากต่างแดนจะออกมาจากบ้านหรือไม่ก็โรงเตี๊ยมเพื่อมาสูดบรรยากาศยามเช้า

          ไม่ทันไรก็มีลูกค้ารายแรกเข้ามาซื้อขนมหวาน เป็นลูกค้าประจำที่อาศัยอยู่ในเมือง

          “อร่อยเหมือนเดิมเลยนะ ขนมร้านของเจ้าน่ะ”

          “ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุน”

          ลู่เสียนตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

          เวลาผ่านไปได้ไม่นาน ลูกค้าก็เริ่มทยอยกันซื้อขนมหวาน ต่อแถวเรียงยาวเป็นเส้นตรงเพื่อซื้อขนมโดยเฉพาะ

          ซินเทียตัดสินใจถูกแล้วที่ทำขนมเพิ่มมากกว่าปกติ จำนวนผู้คนต่อแถวเข้าซื้อจึงเพียงพอที่จะขายได้พอดี

          ที่เห็นอยู่มีแต่คนหน้าเดิมที่เคยมาซื้อขนม

แต่ก็มีคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาต่อแถวซื้อเช่นเดียวกัน

          (คนที่อยู่ตรงหน้าของเรา รู้สึกว่าเธอจะเป็นลูกจ้างร้านขายขนมของเมืองนี้ สงสัยมาสืบข้อมูลของฝ่ายศัตรู)

          จริงอย่างที่ซินเทียคิดเอาไว้

          เธอเป็นหนึ่งในลูกจ้างของร้านขายขนมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้ เธอมีชื่อว่า จางลี่ เป็นลูกจ้างคนสนิทของเจ้าของร้านขายขนมที่มีชื่อว่า ผิง การที่เธอเข้ามาต่อแถวเพื่อซื้อขนมแสดงว่าเธอต้องการมาเก็บข้อมูลหรือไม่ก็อยากลองกินขนมที่ซินเทียและลู่เสียนทำขาย

          ซินเทียรู้เรื่องนี้ก็เพราะเคยเข้าไปซื้อขนมที่ร้านในเมืองนี้ แล้วไปได้ยินพวกลูกจ้างพูดคุยกันในร้าน

          ดูเหมือนว่าเธอจะจำซินเทียไม่ได้

          จางลี่ซื้อขนมทุกชนิดที่มีอย่างละหลายชิ้นโดยที่เธอไม่ได้พูดอะไร เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยเธอก็เดินก้มหน้าไปอย่างรวดเร็ว สายตาของซินเทียจับจ้องไปที่เธอเหมือนนางมารร้าย ซินเทียพอเข้าใจแหละว่ามันต้องเป็นแบบนี้สักวัน แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะมาเก็บข้อมูลฝ่ายศัตรูเร็วขนาดนี้

          ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหนก็ตาม ร้านค้าที่ขายของดีมักถูกร้านค้าอื่นมองดูด้วยความอิจฉาหรือไม่ก็ดูเพื่อเก็บข้อมูลแล้วเอาไปปรับใช้ให้ร้านค้าตัวเองดีขึ้น หากนำไปปรับใช้จริง ซินเทียก็พร้อมที่จะช่วยสนับสนุนเหมือนกับร้านขายขนมหวานของเธอที่เธอจากมา

          ในกรณีของจางลี่ ซินเทียไม่ได้มองเห็นเป็นอย่างนั้น เธอรู้สึกไม่ดีอย่างกับว่ามันจะต้องเกิดเรื่องขึ้นในไม่ช้า ซึ่งเธอไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ ได้แต่หวังเอาไว้อย่าให้มันตรงกับความรู้สึกที่ไม่ดีนี้

          .

          .

          .

          จานใบใหญ่ลวดลายไก่ฟ้าที่มีความสวยงามนี้ เป็นจานสำหรับเอาขนมมาวางให้ดูสวยงามราวกับเป็นงานศิลปะ มันถูกยกขึ้นไปที่ห้องพักส่วนตัวของแม่นางผิงที่เต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับขนมหวาน

ก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะซึ่งมีกาน้ำชาและถ้วยชาวางเป็นระเบียบเรียบร้อย

          น้ำชาถูกรินลงถ้วยชาอย่างบรรจง ถ้วยชาถูกยกจิบอย่างบางเบาก่อนจะวางลงที่เดิม

          “เป็นยังไงบ้าง?”

          เสียงแม่นางผิง ฟังดูราวกับมีความหวังจะได้คำตอบของจางลี่

          “จากที่ข้าไปดู เป็นร้านขายขนมที่ตั้งโต๊ะวางขนมขาย แล้วก็มีคนต่อแถวเข้าคิว เพื่อซื้อขนมพวกเธอเป็นจำนวนมาก ปริมาณที่พวกเธอขายนั้นน้อยกว่าที่ร้านของเราค่ะ”

          “เพราะเป็นร้านที่ไม่มีหน้าร้านเป็นหลักเป็นแหล่ง คงทำออกมาเยอะไม่ได้หรอก ถึงจะขายหมดก็ไม่แปลก ว่าแต่เจ้าน่ะ ลองกินขนมร้านนั้นไปแล้วหรือยัง?”

          “ยังเลยค่ะ แล้วก็อีกอย่าง ที่ร้านนั้นมีให้ชิมขนมฟรีก่อนซื้อด้วยนะคะ”

          “แปลกดีนะ ให้คนชิมก่อนตัดสินใจซื้อ เป็นกลยุทธ์การตลาดที่เสี่ยงเอาเรื่อง หากขนมไม่อร่อยคนก็จะไม่ซื้อ ถึงมันจะอร่อยมากแค่ไหน แต่ถ้าหากไม่ถูกปาก คนก็ไม่ซื้ออยู่ดี เป็นร้านที่น่าสนใจอะไรเช่นนี้นะ”

          นี่เป็นความคิดส่วนตัวของแม่นางผิง

          ถ้วยชาถูกยกขึ้นจิบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แม่นางผิงจิบชาเยอะกว่าปกติ สงสัยเธอคงคอแห้ง

          เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา แม่นางผิงจึงหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างเบามือก่อนเอาเข้าปากเต็มคำ

          ความอร่อยกักเก็บภายในขนมพวยพุ่งออกมากระจายในปาก แม่นางผิงถึงกับดวงตาเบิกโพรงเพราะความอร่อยที่ไม่เคยกินมาก่อน มันเป็นความอร่อยที่ลึกล้ำอะไรเช่นนี้ นี่มันเกินกว่าคำว่าอร่อย

ไปแล้ว

          จางลี่ยืนอยู่ถึงกับตกใจเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

          “มะ แม่นางผิง เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ?”

          “ข้าไม่เป็นอะไร”

          “โล่งอกไปที”

          ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

          หลังจากได้กินขนม แม่นางผิงจึงยกถ้วยชาดื่มรวดเดียวจนหมดถ้วยโดยไม่สนใจความเรียบร้อยที่เคยทำ

          “ไม่อยากเชื่อ มันอร่อยกว่าของร้านเราอีก”

          “มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะคะ”

          “จางลี่ เจ้าลองกินดูสิ แล้วเจ้าจะเข้าใจที่ข้าพูด”

          จางลี่จ้องมองขนมที่จานก่อนจะเลือกขนมเปี๊ยะแล้วกินมันตรงนั้น

          ความรู้สึกที่ได้กินเข้าไปไม่ต่างกับแม่นางผิง มันอร่อยจนที่ทำให้ใบหน้าของจางลี่มีความสุข

          ทั้งสองตกอยู่ในห้วงแห่งความสุข

          ไม่นานพวกเขาทั้งสองก็ได้ออกจากห้วงแห่งความสุข เมื่อรู้สึกตัวทั้งสองก็กลับมาเป็นปกติ

          “บอกตามตรง ข้าไม่อยากยอมรับเลย

มันอร่อยมาก คนมีฝีมือทำขนมหวานให้อร่อยน่ะ

 ไม่ค่อยมีหรอกนะ”

          “ค่ะ แม่นางผิง”

          “ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าอยากให้สองคนนั้นเข้ามาทำขนมที่ร้านของข้า”

          แม่นางผิงพูดด้วยรอยยิ้ม แววตาของเธอดูเป็นประกายหาที่เปรียบไม่ได้

          หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้ 1 วัน

          ด้วยเหตุนี้ แม่นางผิงและจางลี่ พวกเธอทั้งสองก็ได้มายืนอยู่หน้าร้านขายขนมหวานของซินเทียและลู่เสียน

          ...