ตอนที่ 4 ร่อนทอง

ลูกทั้งสองพยักหน้าดีใจ ทำไมวันนี้พวกเขาถึงได้กินอาหารหรูหราเช่นนี้ ปกติตอนเช้าพวกเขาได้กินแค่ข้าวต้มใส่เกลือที่มีข้าวไม่ถึงหยิบมือด้วยซ้ำ ซดน้ำข้าวต้มมาก ๆ ก็อิ่มเอง

            “ท่านแม่มีเงินมากแล้วหรือเจ้าคะ”

            “ไม่มาก แต่ก็อยู่ได้หลายวัน” แต่อีกไม่นานอาจจะมีมากกว่านี้หลายเท่า นางหวังไว้เช่นนั้น

            “งั้นพวกเราต้องไปเป็นขอทานอีกหรือไม่เจ้าคะ” ปิ่นมีสีหน้าเศร้าหมองลง เมื่อคิดถึงตอนที่พวกเขาต้องไปนั่งข้างถนนเพื่อขอเงินจากคนที่เดินผ่านไปมา นางไม่ชอบสายตาที่ทุกคนมองมาอย่างเหยียดหยามเลยสักนิด

            “ไม่หรอก ต่อไปนี้พวกเราจะไม่เป็นขอทานอีก” ลูกทั้งสองมองแม่แล้วยิ้มอย่างพอใจ

            ปรารถนาเตรียมเครื่องปรุงอย่างอื่นเสร็จ จึงนำผักที่ลูกไปล้างให้สะอาดอีกครั้ง 

            ผัดไทยใส่ไข่กุ้งสดร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจนลูกอดน้ำลายไหลไม่ได้ เสร็จแล้วปรารถนาตักใส่จานให้ลูกคนละใบจนพูนจาน

            ปืนทำภาษามือว่า ‘วันนี้ทำไมได้กินอาหารเยอะจังเลยขอรับ’

            ปรารถนายิ้มอ่อนให้ลูกทั้งสอง “ต่อไปนี้พวกเจ้าจะได้กินอิ่มทุกมื้อ”

            “ท่านแม่พูดจริงหรือเจ้าคะ”

            “ข้าย่อมไม่โกหกพวกเจ้า วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปร่อนทอง”

            “เจ้าค่ะ” ทั้งสองไม่ได้ดีใจเท่าไรนัก การร่อนทองต้องยืนตากแดดนาน ๆ อีกทั้งยังหาได้ยาก แต่อย่างไรก็ต้องไปกับแม่

            ทั้งสามรับประทานอาหารเช้าด้วยความอิ่มหนำสำราญ ลูกทั้งสองก็อารมณ์ดีขึ้น

            รับประทานอาหารเสร็จปรารถนาก็เดินตามหาผึ้งตัวนั้น เอ่ยปากเรียกนางเสียงเบา “วราลี”

            “อีอะไอ” เสียงที่ตอบมานั้นไม่ชัดนัก ปรารถนายังมองไม่เห็นตัวนาง “อ้าอู่อี้” วราลีพูดขึ้นอีก

            ปรารถนาแหงนมองขึ้นไปชายคาที่มีเศษหญ้าโผล่ออกมา นางยกมือเท้าเอวแล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับความดูดน้ำหวานจากดอกไม้ของผึ้งน้อยวราลี กระนั้นก็ยังถามออกไป “เจ้าทำอะไร”

            วราลีหยิบดอกไม้ออกจากปาก “กินข้าวเช้า ช่วงนี้ข้าต้องเร่งสร้างรังใหม่”

            “อ้อ” ผึ้งยังต้องทำงานหนักเหมือนคน “กินใกล้เสร็จยัง ข้าจะออกเดินทางแล้วนะ ตอนบ่ายมีงานต้องทำอีกมาก”

            “ข้ารู้ ท่านใจเย็น ๆ อย่างไรวันนี้ท่านก็ได้ทองไปขายอย่างแน่นอน”

            “งั้นก็รีบ…”

            “ท่านแม่” นางยังพูดไม่จบลูกสาวก็เรียกเสียก่อน

            ปรารถนาทำหน้าเลิ่กลั่ก วราลีจึงเอ่ยบอก “ท่านสื่อสารกับข้าทางจิตก็ได้”

            ‘อือ’

            นางหันไปมองลูกสาวลูกชายที่จูงมือเดินตามกันมา “เจ้าสองคนมีอะไร”

            “ท่านแม่จะพาพวกข้าไปร่อนทองตอนไหนเจ้าคะ”

            “อืม” นางคิดก่อนถามวราลีทางจิต ‘เจ้ากินข้าวเสร็จหรือยัง’

            ‘เสร็จแล้ว พวกท่านเดินตามข้ามาเลย’ 

            ปรารถนาเตรียมอุปกรณ์ในการร่อนทองเสร็จจึงเดินตามผึ้งไป

            มีคนเริ่มมาร่อนทองมากแล้ว ทุกสายตาต่างมองมาที่นางกับลูกและมีเสียงซุบซิบกันเกิดขึ้น

“วันนี้ขอทานมาร่อนทองด้วย”

            “ไม่มีทางได้หรอก ตอนนี้ทองหายากจะตาย”

            “กลับไปเป็นขอทานตามเดิมน่ะดีแล้ว”

            ทุกคำปรารถนากับลูกย่อมได้ยิน แต่นางหาได้สนใจไม่

            เดินมาไกลจากผู้คนมากวราลีจึงกล่าวออก ‘ตรงนี้แหละ’

            ปรารถนาไม่ถามสิ่งใดอีก นางรีบทำการร่อนทองทันที ส่วนลูกนั่งรออยู่บนริมฝั่ง ผ่านไปเกือบสิบนาทีนางจึงเห็นทอง

            “ได้แล้ว” ปรารถนาตาโต มีทองก้อนเท่านิ้วก้อยอยู่สองก้อนและก้อนเล็ก ๆ อีกหลายก้อน

            “ข้าอยากดูเจ้าค่ะ” ปิ่นกับปืนชะเง้อหน้ามองอย่างตื่นเต้น ปรารถนาให้ลูกชมดูแล้วเก็บทองไว้ในห่อผ้า

            ‘อีกสักครั้งก็กลับได้แล้ว วันหลังค่อยมาหาอีก มันมีอีกไม่มากนัก’ วราลีที่เกาะอยู่บนไหล่ปรารถนาเอ่ยบอก ทองที่ขนาดเท่านิ้วก้อยมีอีกไม่กี่ที่ นอกนั้นก็มีประปรายและค่อนข้างหายาก ถ้าไม่มีอาชีพอื่นรองรับย่อมไม่ได้

            ‘ได้’ ปรารถนาตอบกลับในใจ

            ได้ทองตามที่ต้องการแล้วปรารถนาจึงพาลูกเอาอุปกรณ์ไปเก็บที่บ้าน

            นางเตรียมจะออกไปตลาดก็มีเสียงดังมาจากรั้วข้างบ้าน “แม่นางปักเจ้าไปไหนมารึ”

            ปรารถนาหันมองตามเสียง แววตาของคนถามดูหวาดกลัวเล็กน้อย คงเพราะเกรงว่าจะโดนปรารถนาตวาดกลับ แต่รอบนี้ปรารถนากลับยิ้มออกมาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้าไปร่อนทองมา กำลังจะเข้าตลาดเจ้าค่ะ ท่านน้ามีสิ่งใดหรือไม่”

            “เปล่าหรอก ข้าแค่สงสัยว่าวันนี้เจ้ากับลูกไม่ไปขอทานหรือ” รุ้งถามออกไปอย่างเป็นมิตร

            “ไม่ไปเจ้าค่ะ ข้ากับลูกเลิกเป็นขอทานแล้ว” ที่ผ่านมารุ้งเป็นเพื่อนบ้านที่ดีของนางคนหนึ่ง เพียงแต่ปรารถนาคนก่อนพูดจาไม่ดีด้วยเท่านั้น รุ้งอายุสามสิบสี่ปีแล้วเป็นแม่ม่ายลูกสองเหมือนกับนาง สามีถูกฟ้าผ่าตายจากไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว รุ้งมีลูกชายหนึ่งหญิงหนึ่งชื่อแก่นกับแก้วอายุสิบสองปีและสิบปีตามลำดับ สามแม่ลูกมีอาชีพรับจ้างทั่วไป บางครั้งก็ตัดฟืนและเผาถ่านไปขายให้กับเถ้าแก่เจ้าของนาเกลือ บางครั้งก็ไปร่อนทองขายเหมือนกับชาวบ้านคนอื่น ๆ เพราะที่ทำกินส่วนตัวไม่มี

            “อ้อ เป็นเช่นนั้น” รุ้งรู้สึกดีไม่น้อยที่วันนี้ปรารถนาตอบกลับมาดี ๆ 

            “ข้าไปตลาดก่อนนะเจ้าคะ”

            “ไปเถอะ วันนี้ข้ากับลูกก็จะไปตัดฟืนเช่นกัน” ยังดีที่แก่นกับแก้วสามารถช่วยงานแม่ได้มากแล้ว จึงทำให้ครอบครัวนี้ไม่ลำบากมากนัก อย่างน้อยก็ดีกว่าครอบครัวของนางกับลูก 

            สามแม่ลูกเดินเท้าเข้ามาในตลาดระหว่างทางมีเกวียนเทียมวัวแล่นผ่าน นางกับลูกขอขึ้นไปนั่งด้วย แต่ชาวบ้านไม่ยอมให้นางกับลูกขึ้นไปนั่งแม้แต่คนเดียว ปรารถนากับลูกจึงใช้เวลาเดินเกือบหนึ่งชั่วโมงจึงมาถึงตลาด

วราลีกระซิบบอกปรารถนาอยู่ข้างหูให้นำทองไปขายในร้านที่ให้ราคาดีที่สุด ‘ไปขายร้านเถ้าแก่เส็ง’

            ปรารถนาพยักหน้ารับทราบจากนั้นรีบสาวเท้าจูงลูกทั้งสองตามไป เสื้อผ้าของพวกเขาสามแม่ลูกดูไม่ดีนัก อีกทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นอับจนเจ้าตัวรู้สึกได้ หลังจากขายทองเสร็จแล้วนางจะรีบกลับไปจัดการสักที

            นางเลี้ยวเข้าร้านเถ้าแก่เส็ง หน้าร้านมีแผ่นไม้ขนาดใหญ่สลักคำว่า ‘เดือนเพ็ญ 5’ ชื่อร้านอาจจะมาจากชื่อภรรยาของเถ้าแก่ ปรารถนาคาดไว้เช่นนั้น ภายในมีลูกค้าต่อคิวกันอยู่ประมาณสองคน