ตอนที่ 7 ไม่มีใครอยากรับของจากขอทาน

นางตักอาหารใส่หม้อขนาดเล็กวางลงในตะกร้าแล้วบอกลูก ‘เราเอาอาหารไปให้ท่านน้ากัน’

“เจ้าค่ะ” ลูกทั้งสองเบี่ยงกายลงจากเก้าอี้อย่างกระตือรือร้น แล้วเดินส่ายก้นน้อย ๆ ตามแม่

เดินออกมาจากบ้านดวงตะวันก็เกือบจะบอกลาท้องฟ้าไปแล้ว เห็นสามแม่ลูกกำลังวางมัดฟืนลงจากบ่าพอดี

รุ้งและลูกทั้งสองหันมามองตามเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา พวกเขาแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นปรารถนากับลูกเดินเข้ามาในบ้าน ยิ่งแปลกใจมากขึ้นเมื่อทั้งสามคนอาบน้ำส่งกลิ่นหอมกำจายออกมารอบกาย ผิวพรรณดูเกลี้ยงเกลา ซ้ำผู้เป็นแม่นั้นยังแต่งแต้มใบหน้าและเรียวปากให้มีสีสันงามตา ชมดูไม่เหมือนแม่ม่ายลูกสองเลยสักนิด แท้จริงวันนี้รุ้งกับลูกเพิ่งได้ยลโฉมของนางที่ซ่อนไว้ตั้งหลายปี

“พวกเจ้ามาทำไมหรือ”

“ข้าเอาอาหารมาฝากเจ้าค่ะ วันนี้ข้าทำไข่พะโล้หมูสามชั้น จึงแบ่งมาให้ท่านน้ากับลูกด้วยเจ้าค่ะ” คนที่ดีกับนางและลูกมีไม่มากเช่นนั้นนางควรผูกมิตรกับคนที่มีน้ำใจกับนางด้วยไม่ใช่หรือ

“เจ้ามีเงินซื้อไข่กับเนื้อหมูด้วยรึ” รุ้งมองอาหารที่อยู่ในตะกร้าด้วยความตื่นใจแกมสงสัย นางคงทำหม้อใหญ่จริง ๆ ตักมาให้มากขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่นางได้รับอาหารจากปรารถนา 

“เจ้าค่ะ เมื่อวานข้ากับลูกไปร่อนทองได้เงินมาจำนวนหนึ่งจึงเอาไปซื้ออาหารมาตุนไว้เจ้าค่ะ”

“อ้อ ขอบใจเจ้ามาก” อย่างมากสุดคนที่ไปขายทองก็ได้เงินไม่เกินสิบยี่สิบเหรียญเงินเท่านั้น แต่ก็เพียงพอที่จะซื้ออาหารได้กินอิ่มหลายมื้อ

รุ้งนำอาหารไปเทใส่หม้อแล้วนำกลับมาให้ปรารถนา พร้อมทั้งหยิบถ่านให้เต็มตะกร้า “เอาไว้ทำอาหาร” 

“ขอบคุณท่านน้ามากเจ้าค่ะ”

คืนนั้นรุ้งกับลูกไม่ต้องทำอาหารเย็นไปหนึ่งมื้อ ซ้ำอาหารที่ปรารถนาให้มายังอร่อยมากด้วย 

ลูกทั้งสองหลับไปนานแล้ว แต่ปรารถนายังนั่งถักผ้าคลุมไหล่อยู่จนดึกดื่น นางหวังว่าจะมีคนซื้องานของนางบ้าง

            ปรารถนาใช้เวลาถักผ้าคลุมไหล่จำนวนสามผืนเป็นเวลาห้าวัน เช้าวันที่หกจึงออกไปร่อนทองกับลูกและวราลีอีกครั้ง วันนี้ได้ทองเท่านิ้วก้อยเพียงก้อนเดียวเท่านั้น กระนั้นก็ยังคงได้เงินไม่น้อย

            ‘ทองใกล้จะหมดแล้ว’ วราลีกล่าว

            ‘ไม่เป็นไร เงินเก็บเรายังมีพอใช้อยู่ อีกหน่อยข้าขายผ้าคลุมไหล่และกระเป๋าได้ เราก็ไม่จำเป็นต้องไปร่อนทองอีก’ ปรารถนาคุยกับวราลีทางจิตขณะที่นั่งเกวียนลุงเพ็งเข้ามาในตลาด

            ทุกคนล้วนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เพ็งเห็นตอนเข้าไปรับนางกับลูกยังเอ่ยปากชม

            มาถึงตลาดปรารถนาก็เข้าไปขายทองกับเถ้าแก่เส็งทันที

            “มาขายทองอีกรึ” เถ้าแก่เอ่ยถาม กวาดสายตามองแม่ลูกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทั้งเนื้อทั้งตัวล้วนเป็นเสื้อผ้าเนื้อดีตัวใหม่ หน้าตาผ่องแผ้วทั้งแม่ทั้งลูก ยิ่งผู้เป็นแม่ยิ่งมองยิ่งสวยจับใจ

            “เจ้าค่ะ”

            “วันนี้ได้มาเท่าไร”

            “ไม่มากเจ้าค่ะ” นางคลี่ห่อผ้าออก เถ้าแก่ก็ตาโตเช่นเดิม

            “เท่านี้ก็ได้หลายเหรียญทองทีเดียว” กะด้วยสายตาน่าจะไม่น้อยกว่าห้าสิบเหรียญทอง

            คราวนี้ชั่งได้ห้าสิบห้ากรัมแสดงว่าปรารถนาต้องได้เงินทั้งหมดห้าสิบห้าเหรียญทอง

            “เจ้าร่อนทองได้มากกว่าคนในอำเภอนี้เลยนะ”

            “แต่ทองก็หายากมากแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปคงไม่โชคดีเท่าครั้งนี้” ต่อไปหาทั้งวันก็คงได้ไม่เท่านี้

            “อืม เจ้าก็ลองหางานอย่างอื่นทำบ้างสิ”

            “เจ้าค่ะ” นางรับเงินแล้วเดินออกจากร้านเถ้าแก่ทันที

            เป้าหมายต่อไปคือร้านขายเสื้อผ้า นางเดินเข้าไปในร้านที่พนักงานไม่เคยต้อนรับนางกับลูกอีกครั้ง ครั้งนี้นางแต่งกายสะอาดขึ้นพวกเขาอาจจะยอมคุยด้วย

            “เจ้าจะซื้อหาสิ่งใดหรือ” วันนี้พนักงานขายยอมคุยกับนาง แต่น้ำเสียงยังติดห้วนอยู่ไม่น้อย 

            “ข้าไม่ได้มาซื้อของ แต่อยากคุยธุระกับเจ้าของร้านสักสองสามคำ”

            “เจ้ามีเรื่องอันใดต้องการคุยกับเถ้าแก่”

            “ไปตามเถ้าแก่มาก่อนเถอะ”

            พนักงานมองนางด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ยอมไปตามเจ้าของร้านแต่โดยดี

            เจ้าของร้านเดินออกมาแล้วเอ่ยถาม “เจ้ามีเรื่องอะไรจะคุยกับข้ารึ”

            “ข้ามีสินค้ามาฝากท่านขายเจ้าค่ะ”

            “มันคือสิ่งใด” เจ้าของร้านพินิจมองทั้งสินค้าและตัวบุคคล “เจ้าคือขอทานแม่ลูกใช่หรือไม่”

            “เจ้าค่ะ” 

            เจ้าของร้านโยนของคืนให้นางทันใด “เช่นนั้นก็ออกจากร้านข้าไปเสีย สินค้าอะไรของเจ้าหน้าตาประหลาดไม่มีใครเขาอยากซื้อหรอก ยิ่งถ้าคนรู้ว่าเป็นของที่ขอทานนำมาขายยิ่งไม่มีคนซื้อใหญ่”

            “ไม่ลองดูก่อนหรือเจ้าคะ ข้าขอฝากขายเท่านั้น เถ้าแก่ยังไม่ต้องจ่ายเงินก็ได้เจ้าค่ะ” นางกล่าวอ้อนวอน

            “ไม่ลอง ลองไปก็ไม่มีประโยชน์ ไปหาร้านอื่นเถอะ เผื่อใครชอบของแปลก” เจ้าของร้านพูดออกไปโดยที่ยังไม่ได้ดูสินค้าด้วยซ้ำ รู้เพียงว่าเป็นผ้าคล้ายตาข่ายถี่ ถึงสีสันต่างกันแต่มันก็แปลกเกินไป

            ปรารถนาพาลูกเดินออกมา ปิ่นกับปืนเห็นแม่ทำหน้าเศร้าพวกเขาก็เศร้าตามไปด้วย “ต้องมีสักร้านที่รับซื้อของเราเจ้าค่ะ” ปิ่นเอ่ยปลอบ ปืนกระตุกแขนเสื้อให้แม่มองเขาบ้าง แล้วพยักหน้าเป็นกำลังใจให้แม่ ปรารถนาจึงยิ้มออกมาได้ คราวแรกนางคิดว่าที่นี่เป็นเมืองหนาว ผ้าคลุมไหล่ต้องขายดีแน่ ไม่คิดว่าพวกเขาจะมองว่าเป็นของประหลาด

            นางกับลูกเดินหาเกือบสิบร้าน แรก ๆ ก็คุยดีด้วยแต่พอรู้ว่านางเป็นขอทานพวกเขาก็ไม่กล้ารับสินค้าจากนาง พวกเขากลัวเสียชื่อเสียงเพราะรับของจากขอทานมาขาย อีกทั้งของที่นางนำมาฝากขายยังไม่เคยมีใครทำขึ้นมาสักคน เช่นนั้นย่อมหาลูกค้าลำบาก

            ผึ้งน้อยเห็นแล้วรู้สึกปวดใจจึงแนะนำนายหญิงร้านสุดท้าย ‘เราลองเอาไปฝากร้านเถ้าแก่เส็งดีหรือไม่เจ้าคะ’

            ‘แต่ร้านนั้นเขารับซื้อทองกับเกลือนะจะเอาเสื้อผ้าไปฝากขายได้อย่างไร’

            ‘ไม่ลองไม่รู้นะเจ้าคะนายหญิง’

            ‘อือ เช่นนั้นก็ลองดู ให้เถ้าแก่รับฝากของเราก่อนเถอะ’

            ปรารถนากับลูกกลับมาที่ร้านเถ้าแก่เส็งอีกครั้ง

            “มีทองมาขายอีกแล้วรึ”

            นางยิ้มแห้งก่อนกล่าวออก “ไม่ใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามีเรื่องจะรบกวนท่านสักเล็กน้อย” 

            “เจ้ามีเรื่องอันใดหรือ” เถ้าแก่ถามด้วยความเมตตา

            “ข้าอยากฝากสินค้าขายที่ร้านท่านเจ้าค่ะ”

            “เจ้าจะฝากข้าขายสิ่งใด”