ตอนที่ 10 แขกที่รอคอย

“เราทำน้ำยำรอไว้เลยดีกว่า แบบเผ็ดไม่เผ็ด ปลาร้าไม่ปลาร้า” เอ๋ยเอ้ยกล่าวพลางจดใส่ในรายการที่ต้องทำ

“ทำแบบให้เลือกเองเลยมั้ยว่าจะกินอะไร ให้ตักเองแล้วเอามาให้เรายำ” บีลีฟขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวจับปากกาหมุนวนบนกระดาษ

“ไม่น่าดี เราไม่รู้เลยว่าลูกค้าที่นี่จะมีแบบไหนบ้าง ถ้าเจอไม่ดีหรือเรื่องมากจะแก้ไขปัญหาลำบาก” เธอพูดเองเออเองหลังจากคิดคำนวณผลดีผลเสีย

“ก็จริง ถ้ามีคนอย่างเฮียหน้าดุมาเฝ้าร้านก็คงจะดีนะ ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาแน่นอน”

เอ๋ยเอ้ยนึกถึงตอนที่เจอกับฝูเทียนเหวินและเสวินอิง ถ้าได้บุรุษดุดันแบบนั้นมาคุมร้านก็คงไม่น่ามีผู้ใดกล้ามาหาเรื่อง

“พูดแบบนี้อยากเจอพี่หน้าหวานล่ะสิ” มือเรียวของบีลีฟวางปากกา เธอมองหน้าเพื่อนแล้วแสร้งทำเสียงเข้ม “หรือว่าอยากเจอเฮียหน้าดุกันนะ”

“บ้าหรอ เฮียหน้าดุอ่ะของแก ไปขย้ำน้องชายเขาขนาดนั้น ผิดผีแล้ว” เอ๋ยเอ้ยโวยวายต่อ “ฉันไม่แย่งผู้ชายของเพื่อน”

“ผู้ชายของเพื่อนอะไรกัน อย่ามาซี้ซั้วพูด” บีลีฟหยิบเมล็ดทานตะวันดีดใส่เอ๋ยเอ้ย “ยังไม่ได้กัน ไม่สิ ไม่ได้คบกันจะมาเหมาว่าเป็นผู้ชายของฉันได้ยังไงยะ”

“ก็ได้ๆ อีกไม่นานคงได้เรียกล่ะ” เอ๋ยเอ้ยหยิบเมล็ดทานตะวันมาแกะเข้าปาก เธอขยิบตาใส่เพื่อนสาวอย่างรู้ทัน

........

เมืองหลวง จวนสกุลฝู

“นายท่าน” บุรุษหน้านิ่งผู้หนึ่งกำลังจะกล่าวรายงานแก่เจ้านายบ้านตน “แม่นางสองคนนั้นดูเป็นปกติ ไม่ได้มีพิรุธ”

“ได้สืบที่มาของพวกนางหรือไม่” ฝูเทียนเหวินนั่งลงเก้าอี้แล้วจึงเอ่ยถาม

“ที่มาไม่ชัดเจน พบเจอพวกนางครั้งแรกที่วัดผิงอัน พวกนางช่วยชีวิตใต้เท้าโจว ใต้เท้าโจวจึงรับเป็นบุตรบุญธรรม”

“โผล่ออกมาจากวัด ช่างแปลกเสียจริง หรือว่าพวกนางจะมาจากภพอื่น หรืออาจเป็นปีศาจที่หลุดมาจากการจองจำ” เสวียนอิงขมวดคิ้วพูดน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าเชื่อเช่นนั้นหรือ” ฝูเทียนเหวินส่ายศีรษะเอือมระอากับคำพูดของญาติผู้น้อง เขาจริงจังแทบทุกครั้ง มีครั้งนี้ที่พูดจาเรื่อยเปื่อยไร้สาระ

“แล้วพวกนางพูดคุยกับใครบ้าง มีผู้ใดที่น่าสงสัยบ้างหรือไม่” เสวียนอิงไม่ตอบฝูเทียนเหวิน เขาถามบุรุษที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

“เรียนนายน้อย พวกนางพูดคุยกันแต่เรื่องอาหาร ไม่มีผู้ใดสนิทสนมกับพวกนางเป็นการส่วนตัว แต่ว่ามีคุณชายจากตระกูลใหญ่ๆ หลายคนคอยเข้าหาพวกนางอยู่”

นัยน์ตาของผู้ถามเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที

“คุณชายตระกูลใหญ่หรือ หึ สงสัยพวกนั้นชอบของแปลก แปลกอย่างเดียวไม่พอ มือยังหนักอีก”

            บุรุษหน้านิ่งเหลือบมองนายน้อยของตนสีหน้าเรียบเฉย ในใจมีข้อสงสัยอยู่ไม่น้อย มือหนัก นางต้องมีแรงมากขนาดไหนกันบุรุษที่ตัวใหญ่อย่างนายน้อยถึงบอกว่านางมือหนัก

            มีเพียงฝูเทียนเหวินที่อมยิ้มขบขัน “แปลกเช่นนี้จึงทำให้เจ้าสนใจได้สินะ สตรีที่ปกติธรรมดาไหนเลยจะสะดุดตาเจ้า”

            “พูดเช่นนี้ หากข้าไปสืบเรื่องพวกนาง เจ้าก็อย่าตามไปละกัน” เสวียนอิงจงใจปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ปิดคดีเมื่อไหร่ ข้าคงกลับอิ๋นตูพักผ่อนที่บ้านยาวๆ”

            ........

            โรงน้ำชาอ้ายซิ่น

            เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟปลุกติงเซียงมาช่วยทำน้ำปลาและน้ำปลาร้าปรุงรสตั้งแต่เช้ามืด กลิ่นของปลาร้าจะได้หายไปก่อนที่พระอาทิตย์จะทอแสงสว่างบนฟ้า

            “อาทิตย์นี้นอนที่ร้านดีกว่า ตื่นเช้าเกินไปขี้เกียจเดินทาง” บีลีฟบ่นแต่มือก็ยังไม่หยุดทำอาหาร

            เมื่อวานตอนที่กลับถึงจวน ต้วนหยาอันก็มาบอกว่าที่ร้านควรจะทำอาหารพวกซุปไว้หลายๆ อย่าง ดังนั้นวันนี้พวกเธอจึงทำกระดูกหมูตุ๋นเห็ดหอม ไก่ตุ๋นมะระ กระดูกหมูต้มรากบัว

            “อืม ทำเล้งแซ่บด้วยมั้ย” เอ๋ยเอ้ยมองอาหารในซึ้ง ใจอยากกินอาหารรสชาติจัดจ้าน

            “เรามีกระดูกเล้ง น้ำกระเทียม พริก หัวหอม แครอทและก็เลมอน เครื่องปรุงรสอื่นก็มีครบหมด จะทำก็ได้นะ ขายไม่ออกก็กินกันเอง”

คราวก่อนหญิงสาวอธิบายลักษณะและรสชาติของมะนาวให้โจวโหวหยวนฟัง เมื่อไม่นานมานี้ได้รับข่าวว่าทางตอนใต้ของแคว้นมีปลูกผลไม้ชนิดนี้อยู่ โจวโหวหยวนจึงสั่งให้มาส่งที่จวนโดยไม่รอช้า

แค่บุตรสาวบุญธรรมบอกว่าสิ่งนี้จะทำให้อาหารอร่อยขึ้นหลายเท่าตัว เขาก็สั่งให้ขนส่งข้ามเมืองมาอย่างไม่ลังเลใจแม้เพียงนิดเดียว

“ทำเสร็จก็น่าจะถึงเวลาเปิดร้านพอดี”

ในระหว่างนี้คนครัวของจวนสกุลโจวก็มาส่งซาลาเปาและหมั่นโถวเข้าร้าน เนื่องจากกลัวเอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟจะต้องทำงานหนักมากเกินไป อาหารบางชนิดต้วนหยาอันเลยให้ห้องครัวที่จวนทำเอง ทั้งยังเพื่อส่งคนมาอยู่เป็นเพื่อนหญิงสาวทั้งสองไปในตัว

            เข้าสู่กลางยามเฉิน โรงน้ำชาอ้ายซินก็พร้อมเปิดร้านต้อนรับแขก

            “คุณหนูจะเปลี่ยนชุดก่อนหรือไม่เจ้าคะ” ติงเซียงถามคุณหนูบ้านตนเสียงใส นัยน์ตาไร้เดียงสา

            เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟมองหน้ากัน ตอนแรกก็ยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้กลิ่นปลาร้าที่ต้มตอนเช้าติดตามเสื้อผ้า พวกเธอจึงรีบวิ่งไปอาบน้ำที่บ้านน้อยด้านหลังโรงน้ำชา

            จะแค่เปลี่ยนชุดทำไม อาบน้ำอีกรอบก็สิ้นเรื่อง

            วันนี้โจวโหวหยวนและต้วนหยาอันไม่ได้มา ทำให้เมื่อเปิดร้านก็ค่อนข้างเงียบเหงา มีหลายคนเดินผ่านหน้าร้านแต่ก็ยังลังเลไม่กล้าเข้า

            “เชิญได้เลยนะเจ้าคะ เรามีซาลาเปาหมั่นโถว บะหมี่ ยำ และก็พวกซุปต่างๆ ราคากันเอง ชาเริ่มต้นที่หนึ่งอีแปะ อาหารเริ่มต้นที่สองอีแปะ”

            เมื่อได้ยินว่าราคาค่อนข้างเป็นมิตรจึงมีคนกล้าเข้าร้าน

            “ติงเซียง” บีลีฟเรียกสตรีน้อยที่อยู่ไม่ไกล

“ไปหากระดานชนวนขนาดประมาณนี้มานะ” เธอทำมือบอก จากนั้นติงเซียงก็พยักหน้าแล้วเข้าตัวเมืองไปตลาดอย่างว่องไว

            สั่งติงเซียงเสร็จ บีลีฟและเอ๋ยเอ้ยก็ไปรับแขกตามโต๊ะ

            มือเล็กยื่นรายการอาหาร “ชาขาว ชาเขียว ชาดำ อู่หลงก็มีนะเจ้าคะ ซาลาเปาไส้หมู ไส้เนื้อ ไส้ผัก ไส้เหมยกานไช่ บะหมี่ เกี๊ยวแห้งน้ำ เหลียงปั้น (ยำ) แล้วก็พวกซุปกระดูกหมูตุ๋นเห็ดหอม ไก่ตุ๋นมะระ กระดูกหมูต้มรากบัว ราคาตามที่เขียนเลยเจ้าค่ะ ถ้าสั่งถึงสิบอีแปะมีแถมซวนล่าไผกู่ทัง (เล้งแซ่บ) หนึ่งถ้วย”

            รับคำสั่งซื้อเสร็จทั้งสองก็ไปทำอาหารตามสั่งด้วยความคล่องแคล่ว

            เมื่อถึงยามอู่ ก็มีบุรุษหลายคนเข้ามาเป็นแขกในร้าน ส่วนใหญ่เป็นแขกที่มาตั้งแต่วันงานเปิดร้าน

            ติงเซียงเดินมากระซิบเอ๋ยเอ้ยและบีลีฟ นางพยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะของแขกผู้ชายเหล่านั้น

“โต๊ะสองคุณชายเก๋อ โต๊ะสามคุณชายซย่า โต๊ะห้าคุณชายลู่ โต๊ะแปดคุณชายหยวน โต๊ะเก้าคุณชายเหยียน”

            สตรีทั้งสองมองไปยังแต่ละโต๊ะ

“หน้าตาก็ไม่เท่าไหร่นะ แต่ว่ามาดคุณชายไปหน่อย ดูทรงถูกสปอยมาตั้งแต่เด็ก หรือไม่ก็ต้องมีคนคอยมาเอาอกเอาใจ”

            “ต้องดูด้วยว่าสายเปย์หรือเปล่า ถ้าหล่อ บ้านรวย นิสัยไม่แย่ก็พอเข้าท่า”

            “กลัวว่าพวกผู้หญิงจะเต็มจวนน่ะสิ”

            “หรอ งั้นไม่เอาล่ะ กลัวโรค”

            เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟพูดคุยกันภายใต้สายตาของติงเซียง สตรีน้อยมองซ้ายทีขวาทีแล้วก็เกาศีรษะด้วยความงุนงง คุณหนูคุยอะไรกันทำไมนางฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ

            “เถ้าแก่เนี้ย มารับแขกด้วย”

เสียงดังกังวานอยู่ที่ประตูทางเข้า หญิงสาวทั้งสองมองไปก็เห็นบุรุษหน้าตาคุ้นเคยสองคนยืนอยู่

            “เฮียสองคนเขาคิดว่ายืนทำเอ็มวีอยู่หรือไง” บีลีฟมุ่นคิ้วประหลาดใจ แต่ในใจกลับลิงโลด

            ส่วนเอ๋ยเอ้ยอมยิ้ม “เท่ห์ดีออก ป่ะ ไปรับแขก” แล้วจึงไปต้อนรับแขกแต่ละโต๊ะอย่างอารมณ์ดี

            รับคำสั่งซื้อของแขกโต๊ะอื่นเสร็จบีลีฟก็แยกไปเตรียมอาหาร เธอให้เอ๋ยเอ้ยไปรับแขกสองคนที่เพิ่งเข้าร้าน

            “ไม่ทราบว่าคุณชายทั้งสองจะรับอะไรหรือเจ้าคะ” เอ๋ยเอ้ยปั้นหน้าเรียบเฉยไม่ให้แสดงอาการอะไรออกมา

            เสวียนอิงทำเป็นไม่สนใจผู้พูด เขาเปิดรายการอาหาร พลิกดูแต่ละหน้า มีเพียงฝูเทียนเหวินที่มองหน้าหญิงสาวและกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            “มีอาหารอะไรแนะนำบ้าง”

            เอ๋ยเอ้ยพูดเหมือนเดิมกับที่รับแขกโต๊ะอื่นอีกครั้ง แต่สำหรับโต๊ะนี้เธอตั้งใจพูดเพิ่ม

“คุณชายดูไม่ค่อยอึดเท่าไหร่ข้าน้อยแนะนำเหลียงปั้นหมู่ลี่ (ยำหอยนางรม) เพิ่ม ส่วนคุณชาย” เธอหันไปทางเสวียนอิง “เพื่อนของข้าน้อยบอกว่าท่านค่อนข้างใจร้อนไปนิด แนะนำกระดูกหมูต้มรากบัว ช่วยแก้ร้อนในกระหายน้ำ ทำให้คลายเครียด ลดความหงุดหงิดได้”

มุมปากของฝูเทียนเหวินยกยิ้ม ใบหน้าผู้ฟังดูอารมณ์ดีไม่ขุ่นมัวแม้แต่น้อย “เถ้าแก่เนี้ยรับแขกดีเสียจริง เพียงแค่มาถึงก็แนะนำอาหารได้ถึงขนาดนี้”

นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกว่าเขากำลังวางอำนาจ นี่เป็นบุคลิกที่ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ข้าว่าข้าก็อึดมากกว่าบุรุษใดในแคว้นนะ แต่ถ้าเถ้าแก่เนี้ยคิดว่ายังไม่พอก็จัดมาหนึ่งที่”

เขาปรายสายตามองเสวียนอิง ชายหนุ่มมัวมองแต่บีลีฟที่กำลังทำอาหารอยู่บริเวณครัวรู้สึกว่าถูกมองจึงหันมาตอบ

“เอาตามที่เจ้าว่าอีกหนึ่งที่ และก็เอารายการอาหารที่คิดว่าอร่อยต้องลองชิมมา”

“ก็อร่อยทุกอย่างนะเจ้าคะ” เอ๋ยเอ้ยพูดเสียงหวาน เธอเพิ่งรู้ว่าการเสนอขายแบบนี้ก็สนุกอยู่ไม่น้อย

“เช่นนั้นก็เอามาให้หมด” ฝูเทียนเหวินชิงตอบตัดหน้าเสวียนอิง “ค่อยๆ ยกมาครั้งละสองสามอย่าง อย่ายกมาทีเดียวหมด”

“ได้เจ้าค่ะ ผู้มีอุปการคุณรายใหญ่ รอสักครู่นะเจ้าคะ ถ้าเบื่อทางสนามเด็กเล่นมีชิงช้าให้นั่ง แต่ของเล่นเด็กอย่าเล่นนะ มันรองรับน้ำหนักผู้ใหญ่อย่างท่านไม่ไหว”

เอ๋ยเอ้ยเอ่ยเสียงหวาน มีหนุ่มหล่อออกแนวแบดมาให้กระเซ้าเย้าแหย่ถือเป็นเรื่องผ่อนคลายอย่างหนึ่ง