ตอนที่ 18

“อ้อ ที่แท้ก็เพราะเหตุนี้นี่เองหรอกเหรอ เอ็งถึงไม่อยากยุ่งกับคุณผิง แต่ข้าว่าเอ็งก็ใส่ความเธอเกินไป ดูหน้าไม่รู้ใจนะเว้ยไอ้สิบ เห็นสวยเอ็กซ์อย่างนี้ อาจจะยังบริสุทธิ์อยู่ก็ได้ คุณผิงเธอดูใสซื่อเหมือนเด็ก ๆ จะตายไป”

ณัฐพงษ์ออกความเห็น

“หึ มารยาล่ะสิ เอ็งก็เห็นอยู่ว่าคุณเธอเต้นยั่วผู้ชายขนาดไหน ถ้ายั่วได้ขนาดนั้น ข้าว่าไม่เหลือแล้วล่ะ คงจะถูกหิ้วไปนอนที่โน่นที่นี่ จนรถไฟวิ่งเข้าไปกลับลำได้แล้วละมั้ง”

วาจาเผ็ดร้อนเช่นนี้ ถ้าตรีชฎาได้ยินคงจะสะอึกจนพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

“ไอ้สิบ ปากเอ็งนี่นะ ข้าน่าจะพาเอ็งไปผ่าตัดเอาหมาออกจากปากสักหน่อย เธอเป็นผู้หญิงนะเว้ย ถึงจะเป็นคนดีหรือไม่ดี เอ็งก็น่าจะให้เกียรติเธอบ้าง ข้าไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเอ็งจะต้องไปว่าเธอเสีย ๆ หาย ๆ อย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เอ็งไม่พอใจนี่”

หมอคีรินทร์ที่นั่งฟังมานานเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ ขนาดเขายังไม่ทันได้รู้จักเธอ เขาก็รู้สึกสงสารเธอจับใจเสียแล้ว ที่เพื่อนเขามันปากเสียด่าทอเธอไม่ไว้หน้าเช่นนี้

“ก็ข้าไม่ชอบยายนั่นนี่ ทั้งน่าเกลียดน่าขยะแขยง”

อย่าว่าแต่คนอื่นไม่เข้าใจเลย แม้แต่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ

‘เขาไม่ชอบเธอ’

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่โต ผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลวดลายสวยงาม กำแพงด้านหน้ามีป้ายฉลุว่า ‘บ้านธาราธรณ์’ ซึ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดี ว่าเจ้าของคฤหาสน์หลังงามที่สุดในย่านนี้คือใคร

สองข้างทางขนาบข้างด้วยสนามหญ้าผืนใหญ่สีเขียวขจี มีดอกไม้ปลูกไว้หลากหลายสี ชูดอกออกผลสวยงาม ส่งกลิ่นหอมระทวยไปทั่ว กึ่งกลางหน้าตัวบ้าน ตกแต่งด้วยบ่อน้ำพุหินอ่อนรูปปั้นหงส์สีขาวบริสุทธิ์

สปอร์ตคันงามขับเคลื่อนตามทางมาจอดสนิทอยู่หน้าทางเข้าตัวคฤหาส์น ก่อนจะดับเครื่องยนต์ ร่างสูงสง่าจึงเปิดประตูรถก้าวลงมา

“นายกลับมาแล้วเหรอครับ”

คเชนท์บอดี้การ์ดมือขวาคู่ใจของสิบทิศ รีบกระวีกระวาดวิ่งออกมารับเจ้านายหนุ่ม หลังจากเลิกงานสิบทิศก็สั่งให้บอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสองกลับมาที่บ้านเลย โดยไม่ต้องตามเขาไปที่ผับ

“ก็กลับมาแล้วสิวะ ไอ้นี่ ถามแปลก ไม่อย่างนั้นจะเห็นฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เหรอฮะไอ้คเชนท์” สิบทิศบอกหน้ายุ่ง

“แหะ ๆ จริงด้วยครับ”

บอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มแหยกับคำตอบที่ได้รับจากผู้เป็นนาย

“แล้วไอ้เตชินท์มันหายหัวไปไหนล่ะ”

สายตาดุจพญาเหยี่ยวมองหาบอดี้การ์ดมือซ้ายคู่ใจของตน

“อ้อ ไอ้เตมันเดินไปตรวจดูหลังบ้านครับนาย ผมก็เลยมารอรับนายคนเดียว”

คเชนท์ตอบข้อสงสัยของเจ้านายหนุ่ม ถึงแม้รอบบ้านจะมีบอดี้การ์ดคอยเฝ้ากันมากมาย แต่เพื่อความปลอดภัยและรอบคอบ เตชินท์จึงเดินไปตรวจดูเอง

“อืม”

สิบทิศครางในลำคอ พร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย แต่ละคนช่างสมกับเป็นบอดี้การ์ดของเขาเสียจริง  

“คุณแม่ขึ้นนอนแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มถาม เมื่อไพล่นึกไปถึงมารดา เพราะเขามีเรื่องที่ต้องเคลียร์กับนาง

“ยังครับนาย ผมเห็นคุณหญิงกำลังนั่งดูละครอยู่ที่ห้องนั่งเล่นครับ”

“อืม เอารถไปเก็บด้วย”

มือหนาโยนกุญแจรถให้ บอดี้การ์ดหนุ่มก็รีบตะครุบมาไว้ในมือ

“ครับนาย”

คเชนท์รับคำสั่ง แล้วปลีกตัวนำรถสปอร์ตคู่ใจของเจ้านายไปเก็บยังโรงรถทันที

“ตบมันเลย อึ้ม! ต้องให้ได้อย่างนี้สิ ฉันล่ะหมั่นไส้มานานแล้ว ยายลูกน้ำยุงลาย” 

คุณหญิงสิรินดากำลังนั่งดูละครอย่างเมามัน แต่เมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงของลูกชายเดินเข้ามา นางจึงละสายตาจากโทรทัศน์

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงบ้าง วันนี้ไปทานข้าวกับหนูผิงอร่อยไหมลูก”

คุณหญิงสิรินดาพักยกจากการเชียร์นางเอกกับนางร้ายในละครตบกัน เอ่ยถามลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้ม แต่คนเป็นลูกกลับหน้าบึ้งตึง ไม่ได้ยินดียินร้ายกับคำถามของมารดาเลย

“ทำไมคุณแม่ต้องทำแบบนี้ด้วย ผมไม่ชอบ คุณแม่ก็รู้”

ไม่พูดพร่ำทำเพลงใด ๆ มาถึงก็โวยวายมารดายกใหญ่ ด้วยความไม่พอใจที่นางมายุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเขา

“แม่ทำอะไรจ๊ะ”

คุณแม่ดีเด่นแสร้งมองลูกชายตาแป๋ว ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ยิ่งทำให้ผู้เป็นลูกชายโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าไปใหญ่

“คุณแม่ อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หน่อยเลยครับ ก็เพราะคุณแม่นั่นแหละ วันนี้ที่บริษัทถึงต้องยุ่งวุ่นวายกับความเจ้ากี้เจ้าการของคุณแม่ พนักงานของผมถึงต้องคอยมาต้อนรับตรีชฎาเหมือนเธอเป็นคนสำคัญ”

“ก็หนูผิงเป็นคนสำคัญของสิบไงจ๊ะ” 

นางพยายามยัดเยียดหญิงสาวให้ชายหนุ่ม เมื่อได้ยินคุณหญิงสิรินดาพูดเช่นนั้น เขาก็รีบปฏิเสธทันควัน

“ของคุณแม่ ไม่ใช่ของผม ผมรู้นะ ว่าคุณแม่พยายามจะจับคู่ให้ผม เรื่องวันนี้ผมยังพอยอมให้ได้ แต่ผมขอบอกไว้เลยนะครับ ว่าต่อให้คุณแม่พยายามยัดเยียดแม่นั่นให้ผมยังไงก็ตาม มันก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก เพราะผมไม่มีวันเอาผู้หญิงคนนี้มาทำเมียแน่นอน”

ริมฝีปากบางเฉียบลั่นวาจาอย่างเด็ดเดี่ยว

“เหรอจ๊ะ แล้วแม่จะคอยดู แต่แม่ก็ขอบอกสิบไว้เลยนะ ว่ายังไงแม่ก็จะพยายามต่อไป แม่อยากได้หนูผิงมาเป็นสะใภ้ของธาราธรณ์ ไม่ใช่ผู้หญิงกร้านโลกอย่างพวกคู่นอนของสิบทั้งหลายแน่นอนจ้ะ”

คุณหญิงสิรินดาบอกอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร 

“คุณแม่!”

สิบทิศโพล่งขึ้นด้วยความไม่พอใจยิ่งนัก ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรนักหนา ถึงจะต้องออกโรงปกป้องกันถึงเพียงนี้ เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่เธอก็ไม่ต่างอะไรจากคู่นอนของเขาด้วยซ้ำ

“แม่ว่าสิบขึ้นไปนอนดีกว่านะจ๊ะลูกรัก แม่จะดูกุหลาบเหนือเมฆต่อ กำลังสนุกอยู่เชียว”

คุณหญิงสิรินดาออกปากแกมไล่สิบทิศทางอ้อม ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง ไม่พอใจมารดา แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเดินออกจากห้องนั่งเล่น ขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนส่วนตัวเสียงดังปึงปังด้วยความขัดใจเป็นที่สุด