Masukปัง!
หลังจากหมีพูห์ปิดประตูเข้าห้องตัวเองไปแล้ว ฉันที่ยังคงยืนสตั้นอยู่ที่เดิม ท่าเดิมไม่ขยับไปไหน ได้แต่กะพริบตาปริบๆ สมองกำลังประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ หันมองดูห้องตัวเองและห้องหมีพูห์ 156 157 เลข 15 คือชั้น 15 อ้าวชั้นเดียวกัน เลข6 เลข7 ต่อกัน โป๊ะเชะ! ฉันยืดตัวขึ้นตรง หันมองซ้ายมองขวา “โอเคไม่มีใคร” จังหวะนี้แหละวิ่งลากกระเป๋าตัวเองสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องทันที มือปิดประตูมิดชิด เอาละ ฮึบ 1 2 3 “ยัยโลมาาาาาาาา แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เป็นไปได้ไง ยังบ๊องเอ้ยยย” เสียงฉันร้องตะโกนอายกับเรื่องที่ไปกล่าวหาหมีพูห์ “อย่าบอกนะคะ พี่ตามโลมามา” “ไม่เชื่อ พี่เป็นโรคจิตใช่ไหม” ภาพจำยังชัดเจนเหมือนเดิมทุกอย่าง~ฮือออออตายๆ แล้วฉันจะสู้หน้าหมีพูห์ยังไง ฉันนั่งลงที่พื้นกุมหัวตัวเองอย่างใช้ความคิด “หรือว่าจะย้ายโรงแรมดี” ไม่ได้สิ โรงแรมนี้คุณป๊าจองให้ ถ้าย้ายคุณป๊าต้องรู้แน่ๆ เฮ้อออ ฉันเดินล้มตัวนอนบนเตียงอย่างใช้ความคิด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น …. TrTrrrrrrr…. “คุณป๊า” (ถึงห้องหรือยัง) “ถึงแล้วค่ะ” (ฉลามไปรับหรือเปล่า) “เอ่อ…ช่วงนี้ฉลามงานยุ่งนะคะติดงานด้วยเลยให้คนไปรับแทนค่ะ” โกหกคำโตๆ เลยฉัน ขอโทษนะคะคุณป๊า (ถึงว่าละป๊าโทรไปไม่รับสายเลย) จะรับได้ไงล่ะ ก็โลมาเป็นคนเปลี่ยนเบอร์ฉลามในมือถือคุณป๊าเอง “ฉลามบอกว่างานจะเยอะๆ มากๆ ประมาณ 3 วันนี้ คุณป๊าก็ไม่ต้องโทรไปกวนฉลามนะคะ เดียวทางนี้โลมาจะดูเเลฉลามเอง” (โอเค ครับลูก) สำเร็จ “หาวววว โลมาง่วงแล้วค่ะ แค่นี้นะคะคุณป๊า รักคุณป๊านะคะ” (ครับ ดูเเลตัวเองนะลูก รักโลมานะ) เฮ้อออ ฉันถอนหายใจโล่งอกที่คุณป๊าจับไม่ได้ ที่จริง คุณป๊าคิดว่าฉันเจอฉลามแล้ว แต่ไม่ใช่ เพราะฉันยังอยากเที่ยวก่อนจะไปเซอร์ไพรส์ฉลาม คุณป๊ากับฉลามห่วงฉันจะตายไม่เคยปล่อยให้ฉันไปไหนคนเดียว “โลมาแค่อยากมีอิสระบ้าง อยากไปไหนมาไหนเองได้โดยไม่ต้องพึ่งคุณป๊ากับฉลาม พ้น 3 วันนี้เมื่อไหร่ โลมาจะไปหาฉลามถึงที่เลย” ฉันล้มตัวนอนอย่างเหนื่อยล้า “จริงสิ” ฉันดีดตัวขึ้นจากที่นอนยกยิ้มให้ความคิดอันชาญฉลาดของตัวเอง หึๆ 08.30 น. กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง “อืออออ” มือบางสาวขึ้นหยิบโทรศัพท์เพื่อปิดนาฬิกาปลุก ร่างบางในชุดนอนสีขาวคลุมเข่าลุกขึ้นยืน เดินงัวเงียเข้าไปในห้องน้ำจัดการอาบน้ำเสร็จแต่งตัวด้วยเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวสวมทับด้วยเอี่ยมสีชมพูอ่อน แต่งหน้าโทนสีชมพูให้เข้ากับชุด หยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋า สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวพร้อมจะออกจากห้อง “โตเกียวดิสนีย์แลนด์จ้า โลมาพร้อมแล้วน้า^^” ฮึบ ฟู่~ เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป่าลมออกมา ฉันเดินจับลูกบิดหน้าประตูค่อยๆ ชะโงกหัวออกไปดูห้องข้างๆ ช้าๆ หาหมีพูห์ “ทางสะดวก แผนหลบหน้า เริ่ม” ฉันค่อยๆ เดินย่องออกมาจากห้องหันหลังเตรียมล็อกประตู “ทำอะไร” “!!!!” คงไม่ใช่หรอกมั้ง ฉันหันหน้าตามเสียงเรียกก้มมองรองเท้า ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เจ้าพระคู๊ณณณณ ขอให้ไม่ใช่เถอะ โป๊ะเชะ!! “พี่ซี” กรรมลิขิตชัดๆ ฮือออ แผน-ล้ม- ไม่เป็นไรยังมีแผนสองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ท่องไว้ ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่รู้ไม่ชี้ “จะไปไหน” “ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ” จบ-กัน- แผนที่ฉันอุตส่าห์คิดทั้งคืน “ตั้งสติ ตอบใหม่” หมีพูห์โน้มหน้าลงมามองฉันใกล้ ใช้มือว่างบนหัวฉันแล้วลูบเบาๆ ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก อีกแล้วใจฉันมันจะทะลุออกมาให้ได้ “หืม สรุปน้องจะไปไหน” “โลมาจะไปกินข้าว” มือที่วางอยู่บนหัวเปลี่ยนไปเป็นการจัดทรงหน้าม้าให้ฉันแทน อบอุ่น.... “พี่กำลังจะไปพอดี โลมาไปกินกับพี่นะ” ฉันเผลอจ้องมองสายตาคมตรงหน้าสะท้อนให้เห็นภาพตัวเองอยู่ในนั้น ร่างสูงตรงหน้าค่อยๆ ยิ้มละลายออกมาทีละนิด ความรู้สึกที่หูเริ่มแดงลามไปถึงหน้าใบหน้าเกิดอาการร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “บ้าไปแล้ว ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ” พึมพำในใจคนเดียว “ว่าไง หืม” เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกครั้ง “คะ ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบตกลงไป ตอนนี้เหมือนฉันกำลังเดจาวูเลย รู้ตัวอีกทีฉันอยู่บนรถหมีพูห์เรียบร้อยแล้ว โลมาไม่น่าเผลอเลย “อยากกินอะไร พี่เลี้ยง” หันไปมองพี่แกอย่างฉับพลัน แพ้...ฉันแพ้คำนี้“ท....ทะเล ไม่สบายอยู่.... อ่ะ “ ปากเล็กกัดปากล่าง ก้มมองชายหนุ่มใช้ลิ้นเลียให้เธอผ่านแพนตี้ “พี่อยากให้โลมาฉีดยาให้พี่” เขาเพียงแค่เงยหน้าจากกลางใจสาว ปลายลิ้นเลียมุมปากอ้อนวอนเธอ คาคมโตออดอ้อนด้วยน้ำเสียงหวาน สันจมูกโด่งแดงนิดจากพิษไข้ มันช่างน่าหลงไหล โลมาหลับตาพริ้ม ฉันขอยอมแพ้กับดาเมจยั่วนี้ค่ะ นิ้วสวยยกขึ้นลูบกลุ้มผมยอมให้เขาฝั่งหน้าเข้าลึกขึ้นไปอีก มือหนาเกี่ยวแพนตี้ลงทำให้สายตาคมมองกลางใจสาวตรงหน้า บ่งบอกว่าเธอต้องการเขาแล้ว “น้ำหวานเยิ้มแล้วนะคะ ที่รัก” เธอกัดปากสูดลมหายใจเข้า สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย ปลายลิ้นร้อนได้ก้มลงแตะกับเนื้อนูนอมชมพู ตวัดดูดเลียแหย่ลิ้นเข้าไปข้างใน “อ๊ะ อ่างงงงง ที่รัก อื้อออ” กลางใจสาวขมิบเสียวตามจังหวะที่ลิ้นร้อนนั้นได้ตวัดเลีย เม็ดติ่งปลายกุหลายขึ้นสีแดงแฉะไปด้วยน้ำหวาบร้องครางกระดุ้นแก่นกายเขาให้ขยายใหญ่จนเริ่มปวดแล้ว “พี่อยากปล่อยในเมียแล้ว” ร่างบางถึงฝั่งฝันปล่อยน้ำหวานไหลออกมาให้เขาเลียชิมจนพอใจแล้ว CEO หนุ่มปลดเนคไท ปลดกระดุมเสื้อออก เสยผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้น แก้มแ
“รบกวนช่วยเลื่อนการประชุมออกด้วยค่ะ” ร่างบางเปิดประตูเอ่ยเสียงหวานประกาศดังกลางห้อง ทำ CEO ที่นั่งกุมขมับต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง เพราะเสียงคุ้นเคยดูทรงพลังที่กระทบเข้าหูเขานั้น ทำใจเขาหวิวๆ แปลกๆ “........” เชี่ยยยยย เมีย มาได้ไงวะ 'ไอธามไหนมึงบอกโลมามีสอบไง' ผมหันมองไอธาม มันยกมือทำท่าปาดคอยกยิ้มเยาะผม ไอสัตว์ โลมาเดินเข้ามาหาผม ตาหวานมองผมไม่วางตาเลยครับ แต่ทว่า ร่างบางสวมเสื้อช้อป เดี๋ยวนะ! แม่งกระโปรงโคตรสั่น ถามว่าประเด็นที่ต้องสนใจใช่เรื่องกระโปรงสั่นๆไหม เออก็ใช่ เพราะตอนนี้ผมเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วครับ เมื่อเห็นสายตามันวาวของสัตว์ตัวผู้ที่มองมาที่ขาขาวๆของโลมา “ทะเลกล้ามากนะที่โกหกโลมา” “เลิกประชุมได้ครับ ส่วนที่เหลือรายงานส่งผมทีหลัง เชิญครับ” เสียงทรงพลังปประกาศกราว ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวเสื้อช้อป เธอเป็นใครทำไมถึงได้มีอำนาจในการสั่งผู้บริหารขนาดนี้กันนะ “ผมยังพูดไม่จบเลยนะครับ ใครใช้ให้เด็กช่างเข้ามา พาออกไปด่วนเลย” เอาแล้วไง ไอคุณบดินถ้ากูไม่เสียเวลากับคุณมึงพูดเป็นชั่
“อื้ออออออ อ๊ะ! ขอลึกกว่านี้ ฮ้าา~” สะโพกมนบดขยี้ดุนข้างหลังยั่วยวนเขาให้เข้าไปในตัวเธอลึกๆขึ้นอีก “อ้างงงง” บ้าจริง ฉันอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายตรงนีี้เลย ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจได้ขนาดนี้ “อ้าขากว้างๆสิ” ร่างกายบางอ้าขาทำตามเสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า เธอกัดปากล่างกลั้นเสียงครางแน่น ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะ แต่ร่างกายมัน......รู้สึกดีเป็นบ้า สะโพกงอนโกงตัวให้กลางใจสาวรับแรงกระแทกที่เพิ่มความดุดันเข้ามาหนักหน่วงทุกจังหวะการเข้าออก แถมสัมผัสจากมือหนาที่แตะล่วงลึกเข้ามา ช่วยบดขยี้ที่ปลายติ่งกลีบกุหลาบชวนให้หวาบหวั่นปนเสียวจะขาดใจซะให้ได้ “อ่าาา........เมีย โคตรเอ็กซ์เลยวะ” “อ่ะ ทะเล โลมาเสียว....” T_T เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นในห้องทำงานได้ยังไงเนี่ยยยยย ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ตูด ตูด หมายเลขที่คุณเรียกไม่มีสัญญาตอบรับ.............. “ไม่รับสาย” ร่างบางในชุดเสื้อช้อปสีน้ำเงินตราสัญลักษณ์เด็กสถาปัตย์สวมกระโปรงพ
“หึ แบบนี้โลมาก็ดูมีความสุขดีออก ส่วนท่าอื่นมีแน่นอนครับที่รัก ได้โปรดอย่าพูดให้พี่หยุดได้ไหม” มือหนาเกี่ยวแพนตี้ออกด้านข้าง ก้มฝั่งใบหน้าลงลิ้นร้อนสัมผัสลงกับกลีบกุหลาบตอนนี้ปริมไปด้วยน้ำหวาน “อ๊ะๆ อ่าา ทะเล” เสียงครางหวานเผยขึ้นอีกครั้ง ขาสวยอ้ากว้างกว่าเดิม มือเล็กยังคงทำหน้าที่ลูบผมคนตัวโตเบาๆ ปล่อยให้เขาเล่นให้หน่ำใจจนเธอต้องปลดปล่อย “รู้สึกดีไหม?” “แฮ่กๆ” ฉันเผยรอยยิ้มเชยคางทะเลให้ขยับเข้าใกล้มากขึ้นจนสัมผัสถึงลมหายใจ กุมมือหน้าโอบกอดไปข้างหลัง กระซิบบอกข้างหูทะเลเบาๆ “รูดซิบให้หนูหน่อย” ร้อยยิ้มร้ายคนตรงหน้าผุดขึ้น ร่างหนาที่ถูกพลิกให้นั่งลงโซฟา เขาไม่อาจละสายตาจากโลมาได้เลย เมื่อคนน้องค่อยๆนั่งลงคร่อมเขา หลังจากนั้นมือหนาค่อยๆเลื่อยรูดซิบชุดเจ้าสาวลง โลมาลุกออกจากเขาและปลดชุดเจ้าสาวที่ป้องปราการลง “///////” แม่ง! ลูกไม้สีชมพู โคตรขับผิวน้องเลย แน่นอนครับ หน้ากูแดงแน่ๆ เพราะไม่เคยเห็นน้องแต่งแบบนี้ เชี่ยยยยยเขินครับ ยอมรับเลยว่าเขินน้อง “ไม่ชอบเหรอ” ไม่ใช่ไม่ชอบที่หันหน้าออกเพรา
ฟอดดดดดด~ ทะเลสวมกอดร่างบางจากข้างหลัง กดริมฝีปากสูดดมความหวานข้างแก้มนวลฟอดใหญ่ “หอมจัง” เขาเกยคางคลอเคลียต้นคอคุณภรรยาสุดสวยของเขา “งื้อออออทะเล อย่าแกล้งโลมา” เธอย่นคอหนีเขา วันนี้หนูหนีไม่ได้แล้วนะคะ “แขกกลับหมดแล้วนะ” ผมกระซิบข้างหูน้อง “ ///// ดีเลยเราจะได้พักผ่อน” แก้มนวลขึ้นสีแดงระรือ พยายามกลั้นเสียงตอบให้เป็นปกติที่สุด แต่ดาเมจอีพี่มันไม่ใช่ไงค่ะ สายตาคมนั้นมองเธอผ่านกระจกก็รู้ว่าทะเลต้องการอะไร เกินต้านละน้า งื้ออออเค้าเขิล “นั้นสิ ทุกคนกลับไปแล้ว แต่......” “อื้ออออออ~” เสียงกระซิบขาดห่วงไป เมื่อคนด้านหลังใช้ลิ้นสอดเข้าใบหูหยอกเล่นกับเธอ โลมากลืนน้ำลายลงมองการกระทำทะเล และใช่ ทะเลเผยยิ้มมุมปากสายตาคมกริบเผ่งมองเธอผ่านกระจกอย่างชอบใจกับใบหน้าแดงๆสายตาโอนอ่อนกับสัมผัสที่เขามอบให้ กัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงหวาน “พิธีเข้าหอพึ่งเริ่มครับเบบี๋” ตึกตัก ตึกตัก......../////....... ตกหลุมรักคนเดิมซ๊ำๆ มันเป็นอย่างนี้สินะ รอยจูบซ๊ำๆที่กดจูบลงมาดูดกลืนริมฝีปากเธอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแ
“ต่อจากนี้ฝากดูแลลูกสาวป๊าด้วยนะทะเล” มื้อเล็กถูกส่งต่อด้วยน้ำมือของคนเป็นพ่อ มือที่แสนอบอุ่นคู่นี้กำลังจะปล่อยมือของลูกสาวสุดที่รักให้กับผู้ชายอีกคนที่คนเป็นพ่อได้ไว้วางใจ “จะดูแลโลมาเป็นอย่างดีครับ” เขารับปากป๊าโลมาเผยสายตาแน่วแน่เพื่อยืนยันกับสิ่งที่เขาพูดออกมา ทะเลเอื้อมรับมือคนตัวเล็กจากพ่อตามากุมไว้แน่น “เจ้าสาวของพี่สวยจังเลยครับ” “///// งื้อออ /////” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูนั้นทำใจเธอดิ้นโครมครามออกมาวิ่งเล่นกลางงานซะให้ได้ แถมเจ้าตัวจบท้ายด้วยการเอาใบหน้าหล่อๆถูคลอเคลียกับหูของเธอจนได้ยินเสียงโห้แซวจากคนในงาน “ร้ายนักนะ” ฉันมองค้อนยู่ปากใส่ทะเล ซึ่งเจ้าตัวหาสะทกสะท้านไม่ “^_^” ยังจะมายิ้มร้ายให้อีก ทะเลกระชับมือเล็กแน่น ทั้งคู่เดินจับมือกันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขก้าวเข้าสู่พิธีงานวิวาห์ “เชิญเจ้าบ่าวสวมแหวนให้กับเจ้าสาวครับ” เสียงพิธีกรดำเนินพิธีการขึ้น คนทั้งงานยิ้มกริ่มกับความน่ารักของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่งชุดสวยงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆเดินดุ่มๆยื่นกล่องแหวนให้กับเจ้าบ่าว







