LOGIN“เจ้าไม่บอก ข้าก็เรียกเจ้าว่าอิ๋งหั่ว” เขาพูดพร้อมกับก้มลงมองเรือนกายที่ใส่ชุดสั้นแถมยังบางเบาเช่นนี้ หากไม่คิดมายั่วยวนเขา จะคิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร
หึ...คิดว่าข้าโง่นักรึ
“อากาศก็หนาวเช่นนี้เจ้าไม่หนาวรึ ใส่ชุดทั้งสั้นทั้งบางแล้วยังเปิดไปถึงไหนต่อไหน” มือหนาเคลื่อนขึ้นลูบไปยังเรือนกายนุ่ม กอบกุมสองเต้าอวบที่มันอยากล่อตาล่อใจเขานัก
“ท่าน...เหตุใดหยาบคายกับสตรีเช่นนี้...ท่านปล่อยข้า” นางดิ้นรนให้หลุดจากแรงบีบเคล้นและกอดรัดของเขา
ไม่คิดว่าคนเย็นชาเช่นอี๋ชินอ๋องจะมือไวและกักขฬะ นางประเมินเขาสูงไปจริง ๆ
“มิใช่ว่าเจ้ารอให้ข้าทำแบบนี้หรอกหรือ” อี๋อันฉีจับนางให้นอนราบกับท้องเรือ มือหนาตรึงข้อมือนางไว้เหนือศีรษะเล็ก ยิ่งเห็นใบหน้าหวานตระหนกตกใจ เขาก็ยิ่งชอบ
“ทะ...ท่าน...ท่านคิดจะทำอะไร” ใบหน้าเล็กหวั่นวิตก แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่ไม่ได้คิดอยากเป็นของเขาเสียแต่วันแรกที่พบหน้า นางจะทำอย่างไรดี
“เจ้าว่าข้าจะทำอันใดดี” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และร้ายกาจส่งไปยังนาง ดูสินางจะทำอันใด
“ใบหน้าก็หล่อเหลา เหตุใดริเป็นโจรเล่า”
“ข้าเป็นโจร?”
“มิใช่ท่านหลงรูปจนอยากปล้นสวาทข้า หรือไม่ใช่?” นางแสร้งทำเป็นยกยิ้มเหยียดดูแคลนคนเช่นเขาก่อน มีหรือคนแบบนี้จะยอมให้ดูถูกเหยียดหยามได้ง่ายดาย
เรียวปากบางแต่ทว่าอวบอิ่มยามขยับขึ้นลงนั้น ทำให้คนที่คุกเข่ามองอยู่ อยากจะจูบสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง
“เจ้าคิดว่า ข้าหลงเจ้างั้นรึ”
“ไม่หลงแต่ท่านเหมือนจะปลุกปล้ำข้า แบบนี้เรียกอันใด คุณชายรูปงามอันดับหนึ่งหน้ามืดตามัว เห็นสตรีนั่งชมดาว จึงจับปล้ำกลางท้องน้ำ...” นางขยายความให้ เผื่อเขาจะนึกออกบ้าง ว่าท่าทางเช่นนี้คืออันใด
“อิ๋งหั่ว...เจ้ามันหลงตัวเอง สตรีเช่นเจ้าก็แค่นางบำเรอในตำหนักข้าเท่านั้น”
“เช่นนั้นดูหน่อยดีหรือไม่ว่าสตรีบำเรอเช่นข้าทำให้คุณชายพอใจได้หรือไม่” นางอาศัยตอนที่เขาเผลอชักมือออกแล้วรั้งต้นคอของเขาโน้มลงมาประทับกับริมฝีปากนาง เรียวลิ้นเล็กแทรกเข้าสอดประสานในโพรงปากบุรุษหนุ่ม
นางทำตามแบบที่นางโลมผู้นั้นสอนมาและลองจินตนาการรวมทั้งฝึกอยู่ลำพังหลายวัน เพื่อจะทำให้เขาลุ่มหลงนางตั้งแต่ครั้งแรก
อี๋อันฉี ตกใจที่เสียท่าให้นาง ทั้งที่ตัวเองต้องการจะปั่นหัวนางเล่น แต่ทว่าความหอมหวานในโพรงปากเล็กนี้ ทำให้เขารู้สึกมัวเมา มือหนาประคองต้นคอของนางขึ้น เพื่อดูดดื่มความหอมหวานดั่งสุรารสเลิศนี้ให้ล้ำลึกยิ่งขึ้น ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดรัดรึงจนน้ำลายไหลออกข้างแก้ม
เสียงครางในลำคอบุรุษหนุ่มพึงพอใจนัก เขาถอนจูบแล้วก็บดขยี้ซ้ำไปซ้ำมา จนริมฝีปากของนางบวมเจ่อ เมื่อเขาปล่อยให้ริมฝีปากนางเป็นอิสระเพียงชั่วอึดใจ ก็ใช้เรียวลิ้นเลียริมฝีปากนางให้เผยอปากอ้ารับเรียวลิ้นของตนอีก สลับกับขบเม้มริมฝีปากล่างอย่างหลงใหล เรียวลิ้นนุ่มยามกอดเกี่ยวกับลิ้นหนา ช่างสร้างความสุขให้กับบุรุษหนุ่มได้อย่างไม่รู้เบื่อ
ยามนี้กลางกายของเขานั้นเริ่มขยายเหยียดจนมันอึดอัดขึ้นมาเสียแล้ว
“อื้อ...” หนิงฮวาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองควบคุมไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่หลงใหลไปกับสัมผัสร้อนที่เรียกอารมณ์สวาทของนาง แต่เมื่อได้สัมผัสเขาจริง ๆ มือไม้ของนางกลับอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน
จากที่จะหลอกขโมยจูบเขา เหมือนบุรุษอยากขโมยจูบสตรี แต่ทว่ากลับเป็นเขาที่สูบพลังของนางออกไปจนหมด
‘ไม่...ข้าหลงเขาไม่ได้’
สำนึกอีกด้านที่อยากเอาชนะเข้ามาแทนที่ นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเขา ยันด้วยสองเท้า
ฮึ๋ย...ยะ...!
ตูม...!!!!!
เสียงร่างใหญ่ที่ไม่ทันระวังร่วงน้ำ นางอาศัยตอนนี้ลุกขึ้นแล้ววิ่งสุดชีวิตลัดเลาะไปตามทางลับที่เคยลอบเข้ามาบ่อย ๆ
“เจ้า...หยุดนะ!”
“เรือ...? ทำไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเพคะ” หนิงฮวาสงสัยว่าสามีทำเรือลำใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน “ก็ตั้งแต่ที่เจ้ากลับมา ข้าก็ให้คนต่อเรือลำใหญ่พร้อมเตียงนอนนุ่ม ๆ” หนิงฮวามองสามีที่ส่งสายตากรุ้มกริ่มเช่นนี้ ก็รับรู้ได้ทันที่ว่า คงไม่ใช่เรือปกติแน่นอน เขาต้องคิดไว้เพื่ออย่างอื่นเป็นแน่ “เช่นนั้นหม่อมฉันไม่อยากดูแล้ว” นางปฏิเสธทันที เพราะไม่อยากหลงกลให้เขาเชือดนางเล่นอีก “ได้ที่ไหนกันละจ๊ะเมียจ๋า...นะไปเถอะ...ผัวอยากนอนกอดเมียท่านกลางแสงหิ่งห้อย เหมือนกับคืนที่เราเจอกันครั้งแรกไงจ๊ะ...!” “คงไม่ได้ชมหรอกเพคะ” แค่คิดใบหน้าหญิงสาวก็เห่อร้อนแดงระเรื่อแล้ว นางอยากจะลบเลือนความทรงจำน่าอายพวกนี้เสียจริง แต่เขาก็ขยันทำให้นางจดจำมันอยู่เรื่อย คืนนั้นนางแต่งตัวยิ่งกว่าหญิงนางโลม ที่หลอกล่อบุรุษให้เข้าหอนางโลม เสียอีก “ข้าเตรียมชุดไว้ให้เจ้าด้วย” แน่นอนว่าชุดชมหิ่งห้อยย่อมไม่ธรรมดา เขาจะรำลึกความหลังทั้งที ก็ต้องให้เหมือนครั้งแรกที่เจอกันหน่อยเป็นอะไรไป ในตอนเย็นหนิงฮวาที่โดนสามีรบเร้าจนไม่อาจจะปฏิเสธ แล
“ทำไมไม่ให้ลูกนั่งคันเดียวกัน” หนิงฮวาไม่พอใจที่โดนคนเอาแต่ใจหลอกลูกให้ไปนั่งรถม้าคันของจื่อรั่ว “ก็ลูกใจร้อน อยากได้น้องเร็ว ๆ เจ้าไม่รู้หรือ” เขานัดแนะกับลูกสาวทั้งยังสัญญาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่ากลับไปตำหนักแล้วจะพาเที่ยว และก็หลอกล่อด้วยของเล่น “หม่อมฉันไม่เชื่อ ท่านอ๋องเจ้าเล่ห์” “โถว...เมียจ๋าข้าไม่ได้โกหกจริง ๆ ก็อิ๋งอิ๋งบอกว่าอยากไปนั่งกับพี่จื่อรั่ว” “หากหม่อมฉันจับได้ว่าท่านอ๋องหลอกลวงลูก ไม่ต้องมานอนด้วยกันเลย” นางนั่งหันหน้าหนีไม่มองเขา เพราะตัวเองอยากนั่งไปกับลูกมากกว่า เป็นสามีเมื่อภรรยาสุดที่รักงอน เขาก็หาทางง้อเอาจนได้ “โถเมียรัก ข้าไม่ได้เจอเจ้ามานานแล้วนะ โปรดเห็นใจผัวรักของเจ้าด้วยเถิด”เขารั้งร่างของเมียสาวขึ้นมาบนตัก แรงของรถม้าที่โยกไปโยกมานั้นทำให้ก้นของนางบดเบียดเข้ากับลำท่อนของเขาจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นและกำลังดุนดันกับก้นอันงอนงามของนาง “เมื่อวานกับเมื่อคืนยังไม่พออีกหรือเพคะ” คนที่กำลังงอนยังคนไม่รู้ตัวว่าสามีนั้นกำลังรู้สึกอยากอีกรอบเสียแล้ว “พอที่ไหน ก่อนเจ้าจากไปข้าเคยกินเจ้าครั้
“อย่าเพิ่งใจร้อนคนดีของพี่...” เขายังไม่อยากยัดเข้า แต่อยากปลุกเร้าให้นางอยากจนถึงขีดสุดเสียก่อน ค่อยจับยัดก็ไม่สาย อย่างไรก็มีเวลาทั้งคืน มือที่อุ่นร้อนของเขาก็ยังคงบีบก้นของนาง ส่วนอีกมือก็สอดนิ้วเข้าไปเปิดนำทางเพื่อให้ตัวตนของเขาได้เข้าไปไปได้ง่ายขึ้น แต่ว่าแค่นิ้วของเขา นางก็กระตุกตอดเสียแล้ว “ยะ...อย่าเพิ่งเสร็จเมียรัก....” “ขะ...ข้า...มิไหวแล้ว” นางไวต่อการเล้าโลมและสัมผัสของเขานัก จะว่าห่างหายจากเรื่องนี้มานานจนตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า เมื่อนางใกล้จะปลดปล่อย เขากลับหยุดยั้งนิ้วเรียวที่กระแทกเข้าออก แล้วจับลำท่อนหยกใหญ่ยาวของตัวเองขึ้นสาว พร้อมกับขยับเข้ามานั่งให้ตรงกับทางเข้า เขาจับตัวตนขึ้นปาดไปตรงช่องทางรักที่มีน้ำหวานที่พร้อมจะหล่อลื่นให้เขาเข้าไปสอดประสานได้ง่ายขึ้น ปลายลำท่อนที่แข็งแรงที่ส่วนปลายอ่อนนุ่มไม่ต่างจากกลีบดอกไม้ของนาง ลากผ่านขึ้นลงวนซ้ำไปมา จนร่างบางเริ่มกระตุกหนีบปลายหัวมนของเขา “พร้อมแล้วใช่หรือไม่...อ่าห์...” “เข้า...เข้ามาเร็ว ๆ...อื้อ...” เสียงหวานครางกระเส่าแต่เป็นเสียงที่เบาไม่เหมือนเมื
“ต้านแม่อิ๋งอิ๋งง่วงแล้ว” เด็กน้อยเมื่อกินอิ่มก็อยากนอนหลับทันที “มาป้อนปากก่อนลูกฟันจะได้ไม่ผุ” หญิงสาวเอาเกลือให้ลูกสาวอมแล้วบ้วนก่อนนอนทุกวัน เพื่อป้องกันฟันผุ นางเองก็ทำเช่นเดียวกันแต่ทว่านางเอาไม้สีฟันด้วย ฟันของนางจะได้ขาวอยู่เสมอ “พ่อก็อยากทำด้วย” อ๋องหนุ่มอยากทำทุกอย่างให้เหมือนลูกของเขาแล้วสองพ่อลูกก็พากันไปบ้วนปากที่ด้านนอก เสียงหัวเราะคิกคักจนทำให้หนิงฮวารู้สึกอมยิ้มตาม นางเก็บถ้วยเข้ามาเพื่อเตรียมจะล้าง แต่ว่าจื่อรั่วก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน “นายหญิงท่านไปพักเถอะวันนี้เหนื่อยมามากแล้ว เดี๋ยวข้าทำเองเจ้าค่ะ” “ขอบใจเจ้ามาก จัดที่นอนให้ท่านองครักษ์ด้วยล่ะ” หนิงฮวายังไม่วายกำชับให้สาวใช้นางจัดที่นอนให้กับคนของเขา จื่อรั่วพยักหน้าไม่ได้ว่าอันใด แต่สีแก้มที่แดงระเรื่อขึ้นของนางทำให้หนิงฮวาอดสงสัยไม่ได้ “เจ้าแก้มแดงขนาดนี้ มีอันใดงั้นหรือ” “อ๊ะ” จื่อรั่วเอามือลูบแก้มไล่สีให้เป็นปกติ นางไม่ได้ตั้งใจจะให้มันขึ้นสีเรื่อ แต่ทว่าท่านองครักษ์ขอนอนกับนางต่างหาก “ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ” หนิงฮวาส
“ก็ได้เพคะ” “ก็ได้อันใด พูดมาให้ชัดเจน” “หม่อมฉันจะไม่ติดต่อ ไม่พบไม่เจอไม่คุยกับใครเลย รวมทั้งท่านอ๋องด้วย” นางประชดเขา นี่นางเป็นเมียนะ ไม่ใช่นักโทษห้ามโน้นห้ามนี่อยู่ได้ น่ารำคาญจริง เดี๋ยวก็พาลูกหนีอีกเสียดีไหม “เจ้า...!” เขาอยากจับนางมาจูบนัก หากไม่ติดว่าลูกสาวอยู่ด้วยละก็ แต่ไม่เป็นไรเก็บไว้ทบต้นทบดอกคืนนี้ก็ไม่สายนัก “ต้านแม่ข้าหิว” หลิวอิ๋งไม่ได้กินข้าวกลางวัน และหิ้วท้องมาจนเย็นก็เห็นผู้ใหญ่โต้กันไปมาจนรู้สึกว่าทนไม่ได้แล้ว “ตายจริงลูกรัก แม่ลืมว่าลูกยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่กลางวัน” เขามองสามีตาเขียวปั้ด เพราะเขาคนเดียวที่ทำให้ลูกนางต้องอดข้าว “อิ๋งอิ๋ง รอได้เพราะต้านพ่อทำน้องอยู่” เด็กน้อยกล่าวอย่างไรเดียงสา ไม่รู้ว่าทำน้องคืออะไร คนเป็นแม่ได้ฟังอย่างนั้นก็หน้าแดงมากกว่าเก่า แต่คนเป็นพ่อกลับยิ้มภูมิใจเสียเหลือเกิน คืนนี้นางจะให้นอนนอกห้องคอยดู “มากินข้าวกันเถอะ” “แล้วพี่จื่อรั่ว” เด็กน้อยถามผู้เป็นแม่ ปกติจะกินพร้อมกัน “พี่จื่อรั่วไปกินกับท่านลุงชุยด้านนอกอย่าห่วงเลย ทานเถอะ” จ
มื้อเย็นวันนี้นางลงครัวทำกับข้าวเอง มิใช่อันใดเพราะว่าหนีจากคนหื่นกามนั่นเอง แต่ยามมื้อเย็นอาโหลวชอบมาฝากท้อง แล้วเขามักจะหิ้วไม่กับข้าวก็ปลา หรือไม่ก็เนื้อหมูมาเป็นประจำ เพื่อหาเรื่องมาพบนาง แล้ววันนี้เขาก็มาอีก “ฮวาเอ๋อร์ ฮวาเอ๋อร์” เสียงบุรุษหนุ่มที่กำลังเรียกเมียรักของเขาอยู่หน้าบ้านปลุกให้คนที่นอนเอกเขนก ใรห้องนอนกับลูกสาวต้องฉงน “ต้านพ่อ ต้านลุงโหลวมา ได้เวลากินข้าวแล้ว” เสียงเล็กของลูกสาวเอ่ยบอก ทำให้คนขี้หึงกำลังกรุ่นในอกทีเดียว เจ้าหมอนนี่คนขับรถม้าพาลูกสาวของเขาเข้าเมืองนี่นา มาทำอันใดกัน “ต้านลุง วันนี้เอาอะไรมาฝากอิ๋งอิ๋ง” เด็กสาวชอบใจทุกครั้งที่ท่านลุงโหลวมาบ้าน ไม่มีของเล่นมาฝากก็ขนมที่นางชอบมาฝาก “ลุงเอากระดูกหมูมาฝากแม่เจ้า วันนี้ท่านตาได้ซี่โครงหมูมาต้มซุป ข้าจึงแบ่งมาให้แม่เจ้าทำให้เจ้ากินดีหรือไม่” “ดี...อิ๋งอิ๋งชอบ” คนที่เดินออกมายืนหน้าถมึงทึงอยู่หน้าบ้าน ที่มีคนมาหาเมียทั้งยังสนิทสนมกับลูกสาวอีก ก็รู้สึกไม่พอใจนัก “แล้วเอ่อ...สองคนนี้คือ” “ต้านลุง อิ๋งอิ๋งจะอวด นี่ต้านพ่อของ
คืนเดือนมืดเวียนมาอีกครั้ง คืนนี้อี๋อันฉีแทบรอให้ถึงยามค่ำไม่ไหวเลยทีเดียว เมื่อความมืดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณก็ถึงเวลาที่เขาจะไปรอคอยสตรีที่เป็นดั่งหิ่งห้อยแล้ว เหอหนิงฮวาที่ลอบเข้ามาทางป่าด้านหลังตำหนักทักษิณ แถบนี้ไม่ค่อยมีทหารเฝ้ายามมากนัก นางจึงลอบเข้ามาได้ง่าย ทั้งยังมีบ่าว
“ลูกแม่เจ้าไม่ได้กลับบ้านเท่าไหร่นักช่วงนี้ ไปทำการสิ่งใดอยู่ แม่เป็นห่วงเจ้า” ฮูหยินเหอเข้าไปหาลูกชายที่เรือน ด้วยอยากรู้ว่าเหตุใดลูกชายไม่ค่อยกลับบ้านนัก หากถามต่อหน้านายท่าน นางจะโดนสามีเอ็ดเอาได้ ด้วยเรื่องงานบ้านงานเมือง สตรีไม่ควรยุ่มย่ามวุ่นวาย หากแต่ควรจะดูแลจวนอย่าได้มีปัญหาก็เพียงพอ
ขณะที่อี๋อันฉีกำลังเพลิดเพลินใจในการคิดถึงสตรีปริศนาในค่ำคืนเดือนแรมนั้น เสียงองครักษ์ส่วนตัวก็มาปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ “ท่านอ๋อง คิดอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ฉ่างชุยที่เดินตามหาท่านอ๋องจนทั่ว จนมาพบที่บึงบัวเหลียนฮวาด้านหลังตำหนักทักษิณ ช่วงนี้ท่านอ๋องโปรดมายืนชมจันทร์ชมดาวที่นี่อยู่หลายค
“ท่าน...ตรงนี้คิดว่าไม่เหมาะกระมัง” นางเอ่ยเสียงอ่อยหาทางรอด เพราะตัวเองแท้ ๆ ที่อยากออกมาชมหิ่งห้อยใกล้ ๆ จึงพายเรือออกมา แล้วนั่นมันก็ทำให้ตัวเองหาทางหนีรอดไม่ได้ เพราะว่ากลางท้องน้ำแห่งนี้ นางคงไม่อาจจะบินไปบนฝั่งได้ ‘ช่างโง่เขลาจริง ๆ’ “เจ้าต้องการที่นอนนุ่ม ๆ หรือว่าบนฝั่







