บทที่ 3 หิ่งห้อยน้อย 1/2

คืนเดือนมืดเวียนมาอีกครั้ง คืนนี้อี๋อันฉีแทบรอให้ถึงยามค่ำไม่ไหวเลยทีเดียว เมื่อความมืดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณก็ถึงเวลาที่เขาจะไปรอคอยสตรีที่เป็นดั่งหิ่งห้อยแล้ว

          เหอหนิงฮวาที่ลอบเข้ามาทางป่าด้านหลังตำหนักทักษิณ แถบนี้ไม่ค่อยมีทหารเฝ้ายามมากนัก นางจึงลอบเข้ามาได้ง่าย ทั้งยังมีบ่าวคนสนิทดูต้นทางให้

          นางถือโคมไฟเดินลัดเลาะเข้ามาอย่างระมัดระวัง แต่งชุดกระโปรงสั้นพลิ้วยามต้องลมก็สะบัดปลิวตามแรง วันนี้นางหยิบเสื้อคลุมมาด้วย ไม่ให้ตัวเองต้องทนหนาวเหมือนอย่างครั้งก่อน

          ระหว่างทางที่เดินมานั้น นางรู้สึกเหมือนตำหนักทักษิณจะมืดมิดผิดปกติ แต่ทว่านางก็มองเหลียวซ้ายแลขวา ดูทางให้ดีไม่ให้ผู้ใดเห็นนางได้

          เมื่อมาถึงบึงบัว นางก็ต้องตกตะลึง เมื่อมีทั้งหิ่งห้อยและบัวสายที่ชูช่อเบ่งบานในตอนกลางคืน

          “โอ้ว...นี่ช่างเหมือนดั่งสวรรค์นัก” นางตื่นตาตื่นใจกับภาพเบื้องหน้าเป็นอย่างยิ่ง

          ร่างเล็กที่ไม่สนแล้วว่าจะได้เจอคนหยาบช้าผู้นั้นหรือไม่ ยามนี้นางชอบภาพเบื้องหน้าของนางเสียมากกว่า

          หนิงฮวาไม่รอช้า รีบพาตัวเองลงเรือแล้วปลดเชือกพายเรือออกไปกลางบึงน้ำ ให้ตัวเองอยู่ท่ามกลางหิ่งห้อยนับแสนตัวที่รายล้อมบึงบัวนี้ไว้

          “ช่างสวยงามจริง  ๆ” นางหยุดเรือแล้วเอื้อมมือไปคว้าเอาหิ่งห้อยตัวหนึ่งมาไว้ในมือ มองมันอย่างรู้สึกชอบใจ ความงดงามตรงนี้ทำให้นางอยากหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้เสียจริง

          “ข้าอยากตายตรงนี้จัง” นางพูดขึ้นแววตาหม่นเศร้า รู้สึกรันทดนัก หากมารดานางไม่ตายก็ดีสินะ บิดาของนางสืบรู้ว่ามารดานางโดนใส่ร้าย ยังไม่ทำอันใด เขาช่างเป็นผู้ชายที่ไร้หัวใจนัก

          “อายุเท่าไหร่พูดถึงเรื่องตาย” อี๋อันฉีมองดูนางอยู่นานแล้ว เมื่อได้ยินนางพูดว่าอยากตายเขาก็รีบออกมาทันที

          “ทะ...ท่าน...?” หนิงฮวาไม่คิดว่าเขาจะมาเร็วเพียงนี้ นางยังมิทันได้ชมหิ่งห้อยได้จุใจเลย

          “จำข้าไม่ได้แล้วหรืออิ๋งอิ๋ง” เขาเรียกนางเหมือนดั่งคู่รักเรียกขานกัน แต่ชื่อนั้นก็ยังคงเป็นหิ่งห้อยตัวน้อยเช่นเดิม

          “ข้าหาชอบชื่อนี้ไม่” นางเชิดหน้าหลบ

          “ข้าหาต้องทำให้เจ้าชอบหรือไม่ชอบ ข้าอยากจะทำอะไรก็ย่อมได้” อี๋อันฉีแสยะยิ้ม แล้วเขาก็สมปรารถนาแล้วที่มาดักรอนางแรมเดือน

          “แล้วท่านมาที่นี่ทำไม” นางเปลี่ยนเรื่องบ้าง

          “มาจับขโมย”

          “ขโมย?” หนิงฮวาขมวดคิ้วเป็นปมแสร้งทำหน้าสงสัยว่าเขาพูดถึงผู้ใดกัน

          “ใช่ แล้วข้าก็เจอแล้ว” อี๋อันฉีมองสบตานางอย่างตรงไปตรงมา การได้หยอกเย้ากับสตรีแปลกหน้า ช่างสุนทรีเช่นนี้เชียวหรือเขาไม่ยักกะรู้สักนิด

          “ข้าไม่ใช่ขโมยสักหน่อย” หนิงฮวาไม่ชอบที่โดนกล่าวหา อยู่ ๆ มาว่านางเป็นขโมยได้อย่างไร

          “คืนนั้นเจ้าขโมยจูบข้า” เขาเตือนความจำนางพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้

          “ขะ...ข้าเอ่อ...” หนิงฮวายกมือขึ้นลูบริมฝีปากแล้วพูดไม่ออก เป็นนางจริง ๆ ที่ขโมยจูบเขา พร้อมกับถีบเขาตกน้ำด้วยเช่นกัน

          ไม่รู้เขาแค้นนางตรงไหน ขโมยจูบหรือถีบตกน้ำกัน

          “ข้าขออภัย คืนนั้นข้าแค่จะหาทางหนีเท่านั้น”

          “หนี...เหตุใดคิดหนี” เขาไม่เข้าใจนางทำอันใดผิดถึงต้องหนี หรือนางเข้ามาหาเขามีเป้าหมายจริง ๆ

          “ตำหนักทักษิณหาใช่ที่เที่ยวเล่นไม่ หากผู้ใดรู้ข้าจะโดนลงโทษ”

          “เหตุใดเจ้ายังมาเที่ยวเล่นอีกเล่า”

          “ท่านคงเป็นบุรุษจิตใจหยาบช้า ไม่เห็นความงดงามตรงหน้าสินะ หากไม่สวยขนาดนี้ ข้าจะยอมเสี่ยงตายหรือ ข้าถึงบอกสวยจนอยากตายตรงนี้ คงเหมือนได้ขึ้นสวรรค์” นางแสร้งพูดให้ดูเศร้า หวังให้เขาเห็นอกเห็นใจนาง

          “พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ” แม้จะขุ่นเคืองที่นางว่าเขาจิตใจหยาบช้าก็ตาม แต่น้ำเสียงและนัยน์ตาเศร้านั้นทำให้เขารู้สึกสงสารนางยิ่งนัก

          ‘นางจะเข้ามาล่อลวง หรือเข้ามาหาเขาด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่ หากจะบอกว่านางไม่รู้ว่าเขาเป็นใครคงเชื่อได้ยากนัก’

          “เจ้าชื่ออะไร” เขาถามนางอีกครั้ง อยากรู้ว่านางจะบอกเขาหรือไม่

          “ท่านจะถามข้าคำถามเดิมทำไม ก็รู้ว่าข้าย่อมไม่ตอบท่านให้ท่านตามไปจับข้าได้ถึงบ้านหรอก”

          “ดี...เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องกลับ ข้าจะจับเจ้าขังในตำหนักทักษิณดู อยากรู้นักเจ้าจะปากแข็งถึงเมื่อไหร่” แน่นอนว่าเขาย่อมต้องมีวิธีเค้นหาคำตอบแน่นอน

          “ท่านย่อมรู้ว่าปากข้าแข็งหรืออ่อน ใช่หรือไม่” คำพูดที่ไม่ใคร่จะหวั่นเกรงสิ่งใด ทั้งสายตาอ่อนเชื่อมที่ส่งมาหาเขานั้นมันช่างทำให้เขาอยากจะจับนางสั่งสอนเสียจริง

          “อยากรู้นักปากเจ้าดีเช่นนี้ อย่างอื่นเจ้าจะดีด้วยหรือไม่” อี๋อันฉีไม่มัวชักช้าต่อปากต่อคำกับนางนาน เขาโน้นกายเข้าไปทับร่างของนาง ทำให้เสื้อคลุมที่นางสวม ร่วงลงไปปูลาดรองตัวนางไปกับท้องเรือ

          มันช่างเหมาะเจาะเหมือนนางต้องการให้เป็นเช่นนั้นเชียว

          “ทะ...ท่าน...ดะ...เดี๋ยวก่อน” ร่างเล็กหวั่นวิตกเล็กน้อยเมื่อเขาปากว่ามือถึง เขาคงไม่คิดจะปลุกปล้ำกลางบึงบัวนี่หรอกนะ

          “เจ้าไม่ใช่ว่าต้องการข้าหรอกหรือ ถึงมาหาข้าอีก” รอยยิ้มเหี้ยมของเขาโลมเลียไปทั่วร่างกายของนาง ทุกสัดส่วนนั้นช่างเย้ายวนอารมณ์บุรุษเพศเช่นเขาได้ดีนัก

          “ข้าบอกแล้วไง ว่าข้ามาชมหิ่งห้อย” สีหน้าตื่นตระหนกทั้งที่รู้แล้วว่าเขาต้องทำอันใดนาง แต่หัวใจดวงน้อยของนางก็สั่นไหวอยู่ดี

          “คนที่เข้ามาที่นี่ หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าล้วนไม่อาจจะออกไปได้ นอกเสียจากว่าเจ้าทำให้ข้าพึงพอใจ” มือหนาของบุรุษหนุ่มลูบไล้ไปที่ใบหน้าเล็กอย่างแผ่วเบา แล้วหยุดเชยคางมนขึ้นเพื่อให้รับกับสัมผัสที่เขาจะมอบให้