บทที่ 3 หิ่งห้อยน้อย 2/2

“ท่าน...ตรงนี้คิดว่าไม่เหมาะกระมัง” นางเอ่ยเสียงอ่อยหาทางรอด เพราะตัวเองแท้  ๆ ที่อยากออกมาชมหิ่งห้อยใกล้  ๆ จึงพายเรือออกมา แล้วนั่นมันก็ทำให้ตัวเองหาทางหนีรอดไม่ได้ เพราะว่ากลางท้องน้ำแห่งนี้ นางคงไม่อาจจะบินไปบนฝั่งได้

          ‘ช่างโง่เขลาจริง ๆ’

          “เจ้าต้องการที่นอนนุ่ม ๆ หรือว่าบนฝั่งตรงศาลาแทนท้องเรือนี้หรือ ข้าว่าเจ้าเหมาะกับบนเรือดีนะ”

          “ท่านบ้ากันไปใหญ่แล้ว ทำอะไรควรเลือกสถานที่หน่อย กลางน้ำเช่นนี้ข้าตกน้ำไปทำอย่างไร ข้ายังไม่ได้แต่งงานมีสามีนะ ข้าไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอก” นางตั้งใจจะบอกเขากลาย ๆ ว่าตัวเองนั้นไม่มีพันธะผูกพันใดอยู่ เพื่อให้เขาต้องการนางมากขึ้น

          “อ่อ...งั้นเหรอ เจ้าต้องการสามีแบบใดกัน ทหาร พ่อค้า ขุนนาง หรือว่า...ขอทานดี”

          “ท่าน...!”

          แม้ในใจอี๋ชินอ๋องจะชอบใจอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าก็อยากทำต่อปากต่อคำกับนางสักหน่อย

          “ข้าทำไม”

          “คนอย่างท่าน ข้าขอให้ชีวิตรักไม่สงบสุข” นางสาปแช่งเขาแทน คนอะไรปากปีจอชัด ๆ หมาข้างจวนยังจะเห่าหอนเสนาะหูกว่าฟังคำพูดเหม็นเน่า ที่พ่นออกจากปากของเขา

          ‘ตำแหน่งชินอ๋องนี่จับสลากมาหรืออย่างไร...’

          “แล้วเจ้าคิดว่า ชีวิตเจ้าจะสงบสุขงั้นเหรอ ที่เจอกับข้า” หึ...นางกล้าดี บังอาจมาแช่งชักหักกระดูก คืนนี้หากไม่ได้สั่งสอนนาง อย่าเรียกข้าว่าอี๋ชินอ๋อง

          “ท่านก็ปล่อยข้าสิ”

          “ข้าจะปล่อยเมื่อข้าอยากปล่อย เจ้าก็สั่งข้าไม่ได้”

          “ท่านจะมากักข้าไว้ทำไม สตรีงดงามทั่วเมืองไม่ไปหาเล่า มาหาข้าทำไม ปล่อยข้านะ” นางดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนเรือยิ่งโคลงเคลง

          “เจ้าทบทวนอีกทีดีหรือไม่ ใครมาหาใครกันแน่”

          “ท่าน!”

          “หยุดดิ้น หากไม่อยากไปร่วมรักกับข้าในน้ำ”

          “ไม่ ไม่ว่าตรงไหนก็ไม่เอาทั้งนั้น”

          “ไม่เอางั้นรึ...ข้ามีแค่สองทางเลือก บนเรือหรือในน้ำ”

          “ท่านมันพิสดารมากไปแล้ว บนเรือมันทำได้ที่ไหนกันเล่า...ปล่อยข้า” แค่จินตนาการว่าโดนเขาปลุกปล้ำบนเรือก็อนาถใจแล้ว จะเสียสาวทั้งทีหาที่มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร

          อี๋ชินอ๋องไม่ฟังนางที่เอาแต่พ่นคำก่นด่า แต่เป้าหมายของเขาคือเรือนร่างเจ้าหิ่งห้อยตัวน้อยของเขาต่างหาก

          ใบหน้าคมโน้มลงประกบจูบริมฝีปากที่คิดถึงมาแรมเดือน เขาบดขยี้ดูดเม้นอย่างย่ามใจ เรียวลิ้นเลียไปตามริมฝีปากที่นางพยายามจะเม้มไม่เปิดอ้ารับเรียวลิ้นของเขา แต่ทว่าเขาย่อมมีวิธีเปิดมันออกอยู่ดี

          มือหนาเคลื่อนขึ้นมาเคล้นคลึงเรือนกาย โดยเฉพาะเต้าอวบอ่อนนุ่มทั้งขยำอย่างมันมือ คืนนั้นเขาจำได้ว่านางขโมยจูบโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว และพาเขาเคลิ้มไปจากเป็นผู้รับกลายเป็นรุกในทันที

          คืนนี้นางแต่งกายด้วยชุดเดิมอีกครั้ง ทั้งกระโปรงตัวสั้นนี้ทำให้เขาอยากเปิดมันออกดูเสียจริง ว่าภายในนั้นงดงามเหมือน ใบหน้านางหรือไม่

          นับแต่วันนั้นเขาเฝ้าคะนึงถึงนาง วันนี้สบโอกาสดีก็อยากจะจัดการรวบหัวรวบหางกินนางทั้งตัวเสีย เพื่อสนองความอยากของนางสักหน่อย

          “อ๊ะ...!” หนิงฮวาร้องออกมาอย่างตกใจ ทั้งที่จะดิ้นหนีแต่ทว่าร่างใหญ่ก็รุกล้ำหนักขึ้น

          ‘คืนนี้ข้าจะรอดไหม’

          ร่างกายนางตอบสนองเขาอย่างดี ทั้งร่วมมือกับเขาไปหมด จนเมื่อเขาเปิดปากนางได้ เรียวลิ้นก็แทรกเข้าหาโพรงปากนางทันที

          อี๋ชินอ๋องปรนเปรอจูบจนนางตาปรือพริ้มหลงในอารมณ์กามของเขา รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏที่มุมปากอ๋องหนุ่ม

          “แค่นี้ก็ระทวยแล้ว แม่หิ่งห้อยน้อย” เขาเค้นคำดูแคลนในลำคอ แต่ก็ยังไม่ปล่อยให้ริมฝีปากนางเป็นอิสระ ยิ่งอยู่ในเรือนางยิ่งหาทางหนีไปไหนไม่รอด นั่นจึงทำให้เขาทำได้มากขึ้นไปอีก

          เสียงลิ้นสอดประสานจนเกิดเสียงดังอย่างลามกพร้อมกับเสียงครวญครางของทั้งเขาและนางอย่างพอใจ หลังจากดื่มกินความหวานในโพรงปากอย่างพึงพอใจ เขาก็ใช้ริมฝีปากลากไล้ไปตามเรือนกายขาวนวลเนียนราวกับแสงจันทร์เดือนแปด ตั้งแต่ซอกคองามระหงจนมาหยุดนิ่งกับเนินอิ่มที่ยากเลยผ่านไปได้

          “อ๊ะ...ท่านอย่าบีบ...มะ...มันเสียว” หญิงสาวที่สิ้นแล้วเรี่ยวแรงทั้งหมด นางโดนเขาสูบไปแล้วจนสิ้น เสียงห้ามปรามเปล่งออกมาเป็นเสียงครางกระเส่า ทั้งเรือนกายเล็กที่บิดเร่า จากการเล้าโลมปลุกระดมตัณหาในตัวนางให้ตื่นขึ้น

          “อื้ม...เจ้างดงามเช่นนี้ เห็นทีคืนนี้ข้าคงหยุดไม่ได้” นอกจากไม่หยุดแล้วมือหนายังดึงรั้งเสื้อตัวสั้นของนางให้ต่ำ ลง จนสองเต้าอวบโผล่ขึ้นมาปรากฏแก่สายตา อารมณ์ความใคร่อย่างบุรุษก็คุกรุ่นขึ้นทันที

          “อื้อ...ข้าอยากกลืนกินเจ้า” เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ร่างกายสาวขนลุกชัน

          “มะ...ไม่นะ อย่าแตะมัน” ศีรษะเล็กเงยขึ้นเมื่อเขากำลังจะแลบลิ้นแตะลงบนยอดปทุมถันของนาง ยิ่งทำให้นางดิ้นเร่า จนเรือโคลงเคลงอีกครั้ง น้ำใต้ท้องเรือกระเพื่อมเป็นวงคล้ายคลื่นลูกเล็ก ๆ

          “อย่าดิ้นถ้าไม่อยากตกน้ำ” คืนนี้อากาศหนาวนัก หากแต่ร่างกายบุรุษหนุ่มเช่นเขานั้น ร้อนฉ่าด้วยไฟสวาท โดยเฉพาะกลางกาย ที่ขยายเหยียดยาวขึ้นจนอยากเอาออกมาด้านนอก

          “ไม่...ท่านหยุด...ข้าไม่ไหวแล้ว...อื้อ” นางเหมือนกำลังจะตาย เพราะว่าริมฝีปากเขา

 นี่เขาจะทำให้นางตายคาลิ้นเขาหรืออย่างไร ยิ่งเรียวลิ้นตวัดรัวตรงปลายยอดถัน ร่างเล็กยิ่งกดศีรษะของเขาให้จมลงบนร่างของนาง

          โอ๊ย...ทรมาน

          “ใจเย็นทูนหัว...ข้าจะรักเจ้าแน่นอน”