บทที่ 2 รอคอย 1/2

ขณะที่อี๋อันฉีกำลังเพลิดเพลินใจในการคิดถึงสตรีปริศนาในค่ำคืนเดือนแรมนั้น เสียงองครักษ์ส่วนตัวก็มาปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์

          “ท่านอ๋อง คิดอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ฉ่างชุยที่เดินตามหาท่านอ๋องจนทั่ว จนมาพบที่บึงบัวเหลียนฮวาด้านหลังตำหนักทักษิณ ช่วงนี้ท่านอ๋องโปรดมายืนชมจันทร์ชมดาวที่นี่อยู่หลายคืน

          “ข้าคิดถึงหิ่งห้อย”

          “หิ่งห้อย?” องครักษ์หนุ่มเกาหัวแกรก  ๆ เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ท่านอ๋องมิเคยมาหาความสำราญเช่นนี้

          “ใช่ เจ้ามีปัญหาอันใด” ดวงตาคมหันขวับมององครักษ์อย่างไม่พอใจ

          “ปะ...เปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่า หน้าหนาวมีหิ่งห้อยอยู่ แต่ต้องไม่ใช่คืนจันทร์เต็มดวงเท่านั้น มันจะมีอยู่น้อยนิด หากเป็นคืนเดือนมืด หิ่งห้อยจึงจะมากพ่ะย่ะค่ะ” เขาต้องแก้ตัวไป กลัวว่าจะทำให้ผู้เป็นนายของตนพิโรธเข้า เดี๋ยวจะโดนสั่งไปยืนยามหน้าประตู

          ช่วงนี้อากาศหนาว เขาไม่อยากจะไปยืนยามนัก

          “ที่ข้าสั่งได้เรื่องหรือไม่” เขาหันมาคุยเรื่องการงานกับองครักษ์ต่อ ไม่หวนคิดถึงอิ๋งหั่วอีก เขาคิดว่าจะมายืนรอนางอีกทีตอนคืนเดือนมืดก็แล้วกัน

          “ได้ขอรับ จากที่ให้คนไปสืบ สกุลเหอกำลังกระทำการบางอย่างอยู่ขอรับ เนี่ยนเจินไปพบเหล่าพ่อค้ารายใหญ่ต่าง ๆ ที่มาจอดเทียบเรือที่กุ้ยโจว หนานหนิง และกุ้ยหลิน คาดว่าคงจะซื้อขายของที่ผิดกฎหมาย”

          “เช่นนั้นก็ดี” เขากำลังหาหลักฐานที่สกุลเหอลักลอบค้าของเถื่อน และตั้งโรงเหรียญกษาปณ์เถื่อนเพื่อผลิตใช้เอง นั่นคือบ่อนทำลายการคลังของเฉิงฮวา อาจจะถึงคราวล่มจมได้หากปล่อยทิ้งไว้

          “จับตาดูเนี่ยนเจินไว้ ชายผู้นี้เลวทรามต่ำช้า ทำได้ทุกอย่าง เป็นตัวแทนบิดาของเขา” สกุลเหอช่วงหลังมานี่เรืองอำนาจการค้าในย่านเขตแดนทักษิณมากเป็นพิเศษ แต่ทางการก็ยังจับทางไม่ได้ว่าเพราะเหตุใด ทั้งทุกอย่างก็ดำเนินการอย่างถูกต้อง

          จวนสกุลเหอ เรือนตะวันตก...

          “จื่อรั่ว สืบมาได้ความอย่างไรบ้าง” หนิงฮวาให้สาวใช้คนสนิทไปสืบความที่ตำหนักทักษิณว่าเขามายืนรอนางอีกหรือไม่

          “มายืนรอทุกวันเลยเจ้าค่ะ คนที่ข้าติดสินบนไว้มารายงานว่า สั่งให้ยามที่เฝ้าใกล้บึงบัวทั้งหมดออกไป ไม่ต้องเฝ้า” จื่อรั่วที่ร่วมกันวางแผนทำเรื่องเข้าหาผู้เป็นใหญ่ในตำหนักทักษิณโดยพลการ ไม่ได้ปรึกษาผู้ใดในจวนสกุลเหอ

          แม้นายท่านเหอจะมีความเห็นว่าจะส่งคุณหนูของตนเข้าตำหนักทักษิณ แต่ก็ยังรั้งรอไม่ดำเนินการใด ดังนั้น หนิงฮวาจึงต้องวางแผนของตนเองอย่างเงียบ ๆ ก่อน

          หากเข้าตำหนักทักษิณผ่านสกุลเหอ มีหวังว่านางก็ได้โดนดูแคลนยิ่งกว่าตอนพบกันที่บึงบัว ใครในเขตแดนทักษิณนี้มิรู้แจ้งว่าเขานั้นถือตัวถือตนเช่นไร

          “คุณหนูจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ” จื่อรั่วที่คอยฟังคำสั่งนายสาวอย่างใจจดใจจ่อ เพราะหมากเกมนี้นั้นเสี่ยงนัก

          “เจ้าคอยไปสืบความที่เรือนใหญ่ เคลื่อนไหวอย่างไร แล้วเจ้าก็มาบอกข้า” หนิงฮวาอยากจะออกจากสกุลเหอใจจะขาด แต่ทว่านางต้องไม่ให้แม่เลี้ยงใจโฉดนั้นได้ล่วงรู้ว่านางกำลังทำสิ่งใดอยู่

          เจี่ยลี่เมื่อเห็นว่านางได้ดิบได้ดี แม่เลี้ยงผู้นี้ย่อมเหยียบนางจมธรณีทันที ไม่รู้ว่านางไปทำอันใดให้แต่ชาติปางใด ถึงไม่ยอมจบเสียที

          “เจ้าค่ะ” จื่อรั่วรีบไปทำตามคำสั่งผู้เป็นนาย นางเป็นสาวใช้ที่ฉลาดว่องไว ไม่ทำตัวให้เป็นพิรุธ

          เมื่อสาวใช้ออกไปแล้ว หนิงฮวาก็คิดถึงค่ำคืนนั้นอีกครั้ง รสจูบที่นางมอบให้เขาไม่รู้ว่าหวานล้ำจนสามารถมัดใจชายไร้หัวใจผู้นั้นได้หรือไม่ แต่ทว่ารสจูบของเขานั้นทำให้นางลุ่มหลงจนอยากสัมผัสอีกครา

          นางหลงในราคะเสียแล้วหรือ แม้ว่านางโลมผู้นั้นได้เตือนไว้แล้วว่า หากจะใช้กายมัดใจบุรุษ อย่าให้หลงในรสกามที่เขามอบให้

          เพียงจูบเดียวก็ทำนางหวั่นไหวเสียแล้ว นางคิดไม่ตกเสียจริง

          นางเฝ้ารอให้ถึงคืนเดือนมืดหวนมาอีกครั้ง คืนที่ไม่มีผู้ใดเดินออกจากบ้าน ด้วยเชื่อเรื่องโชคลาง แต่สำหรับนางยิ่งมืด นางยิ่งกระทำการได้สะดวกยิ่ง