บทที่ 4 กลีบบุปผา 1/2

       “ไม่...ท่านรักข้าที่นี่ไม่ได้” แม้ว่าจะตั้งท่าปฏิเสธอย่างไร ดูท่าเขาจะไม่ปล่อยนางให้หลุดรอดค่ำคืนนี้ไปได้เสียแล้ว

          ข้าจะทำอย่างไรดี...!

          “เหตุใดไม่ได้” เสียงแหบพร่าถามแต่ริมฝีปากก็ยังไม่ละจากยอดอกอวบ เขาทั้งดูดทั้งดึงและขบจนขึ้นเป็นรอยแดงอย่างหมั่นเขี้ยว

          ‘เจ้ามันหวานไปทั้งตัวจริง ๆ’ เขาคิดในใจ

          “นี่มันกลางบึงบัว”

          “เจ้าชอบไม่ใช่หรือ” เขาเงยหน้าขึ้นถามนาง หากชอบแล้วเหตุใดไม่ได้

          “ข้าบอกว่าไม่ได้...อ๊ะ...” หนิงฮวาเอ่ยอย่างกระท่อนกระแท่น เพราะเขาเอามือล้วงเข้าไปใต้กระโปรงของนาง ลูบคลึงกลีบบุปผาจนนางรู้สึกขนลุกเป็นเกลียว

          “แต่ร่างกายเจ้าบอกว่าอยากนะ น้ำหวานเจ้าซึมออกมาแล้ว...ให้ข้าช่วยเช็ดมันออกเถิด” เขารูดกางเกงชั้นในของนางลง แล้วทิ้งไปในบึงบัวอย่างไม่ใยดี มือหนาเข้ากอบกุมเนินสวรรค์สร้างความอบอุ่นให้กับกลีบดอกไม้ของนาง

          “ทะ...ท่าน อย่า...อื้อ...ข้า...” ไม่คิดว่ายามบุรุษต้องกายมันจะเสียวซ่านเช่นนี้ ร่างนางร้อนเร่ายิ่งกว่าเก่า เมื่อมือหนาสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวที่สุด

          อี๋ชินอ๋องได้ใจ เมื่อนางครางเสียงกระเส่าหลังจากได้รับการปรนเปรอจากเขา ใบหน้าคมก็ลากลิ้นวนตั้งแต่เต้าอวบลงมายังหน้าท้องที่เรียบและเว้าสวยได้รูป เขาดูดจนเป็นรอยแดงแล้วก็เลียรอบ ๆ จนเป็นจ้ำลามมาถึงใต้สะดือ ซึ่งเป็นจุดที่หวามไหวมากที่สุด

          ใบหน้าของเขาลดต่ำตรงมายังเนินงาม ที่มีกระโปรงบานตัวสั้นปิดบังอย่างหมิ่นเหม่ แต่มือหนาก็เคลื่อนเข้าหาร่องสตรีที่เป็นจุดกระสันเสียว พร้อมทั้งบดขยี้ตรงปลายอย่างแผ่วเบา

          “อื้อ...ท่านอย่า...พอแล้ว...ข้ายอมท่านแล้ว อย่าทำอันใดข้าอีกแล้ว” นางยอมเขาอย่างศิโรราบ ไม่อาจจะต้านทานความร้อนรุ่มในกายได้อีกต่อไป

          “เจ้ายอมก็ดีแล้ว เพราะข้ายิ่งต้องทำต่อ” เขาไม่คิดหยุดเพียงเท่านี้แน่ อย่างไรคืนนี้นางก็ต้องเป็นของเขาให้จงได้

          อี๋ชินอ๋องเฝ้าจูบบริเวณภายนอกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลิกกระโปรงนางให้ขึ้นไปกองที่หน้าท้องราบของนาง ความงดงามของกลีบบุปผาเผยให้เขาเห็นได้ถนัดตา แสงตะเกียงที่หัวเรือแม้จะสว่างไม่มาก แต่เขาก็มองเห็นได้ชัดเจน

          มือหนาลูบคลึงอย่างสั่นเทา ก่อนจะบรรจงจูบบริเวณเนินนูนอวบนั้นอย่างช้า ๆ

          แค่เขาทรุดใบหน้าตรงกลางกาย นางก็สั่นระริกไปทั้งร่าง ยิ่งเขาจูบตรงส่วนนั้นก็ยิ่งทำให้นางตื่นตระหนก รวมทั้งรู้สึกหวามไหวจนใจกลางความเป็นสาว ผลิตน้ำหวานออกมาจนชื้นแฉะ

          เขาเงยหน้ามองร่างบางเพียงเสี้ยวนาที ก่อนก้มลงเลียลิ้มชิมรส น้ำหวานที่ออกจากกลีบบุปผาสีชมพูสวยของนาง ก่อนจะจับเรียวขาสองข้างให้ชันเข่าขึ้น แล้วอ้าออกตามความกว้างของเรือ

          ใบหน้าใหญ่โน้นลงอีกครั้ง เพื่อชิมความหวานของอิสตรีแปลกหน้าที่แม้แต่ชื่อเขาก็ไม่รู้ แต่เมื่อยามได้ใกล้ชิดกัน เขากลับรู้สึกหลงใหลจนขาดนางไม่ได้

          ‘นางคือปีศาจจิ้งจอกสาวเป็นแน่...!’ เขาคิดในใจ

          อี๋ชินอ๋องใช้ริมฝีปากปาดเลียกลืนกินน้ำหวานอย่างไม่รู้เบื่อ เสียงครางของนางก็ยิ่งฉุดให้อารมณ์แห่งกามตัณหาอันดำมืดของเขาผุดออกมา เขาใช้เพียงปลายนิ้วก็สามารถปลดเชือกคาดเอวของตัวเอง และกางเกงตัวนอกก็หลุดร่วงลงไปกองอยู่ที่หัวเข่า ลำแท่งหยกใหญ่ที่ตอนนี้พร้อมแล้วสำหรับเปิดศึกรักกลางสายน้ำ จนเขาต้องจับมันรูดขึ้นลง

          “อ๊ะ...อ่าห์...ข้าอยากเหลือเกิน” อ๋องหนุ่มกระซิบแหบพร่า บ่งบอกถึงความต้องการภายในอย่างเต็มเปี่ยม

          “อื้อ...” หญิงสาวเสียวซ่านยิ่งนัก ยิ่งเขาโลมเลียมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งควบคุมสติไว้ไม่ได้อีกต่อไป หนิงฮวาครวญครางปลดปล่อยความอัดอั้นซ่านเสียวดังไปทั่วคุ้งน้ำ

          เขาจูบซับหยอกเย้าพร้อมกับสาวแท่งหยกที่มันแข็งทื่อจนรู้สึกร้อนฉ่าให้พร้อมทำศึกรักกับนาง แต่ทว่าบนเรือนี่มัน...!

          พลันความคิดบางอย่างก็แล่นจากหัว เขาหยิบกางเกงและเสื้อของนางคลุมตัวร่างเล็กที่ไร้สติ อุ้มขึ้นใช้แรงกระโดนเพียงเล็กน้อยเขาก็พานางมายังศาลาริมน้ำ พร้อมกับวางร่างสาวลงบนที่นั่งแล้วทาบทับลงไปทันที

          ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนหนิงฮวาไม่ทันตั้งตัว นางโดนเขาทับอยู่โดยมีแท่งหยกคลอเคลียอยู่ปากทางรัก

          ‘ข้าจะทำอย่างไรดี...?’ นางสอดส่ายสายตาหาทางออก

          “อิ๋งอิ๋ง...เป็นของข้าเสียเถิด” เสียงแหบต่ำเปล่งออก

          “มะ...ไม่...ไม่ได้...พ่อแม่ข้า...อึก...!” สติด้านดีของนางที่ช่วยฉุดดึงให้กลับมาจากห้วงอารมณ์สวาท แต่ทว่าเขาก็ดึงนางให้กลับเข้าสู่วังวนอีกครั้ง ริมฝีปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากนางจนบวมเจ่ออย่างน่ารัก

          “อื้อ...อื้อ...” เสียงร้องครางอย่างต่อต้านของนางทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด นางช่างดื้อดึงเสียจริง

          “เจ้าอยากเล่นตัวใช่หรือไม่” เขาผละจากริมฝีปากถามนางอย่างหงุดหงิด ยามนี้เขาต้องการเพียงเสียบแท่งหยกเพื่อประสานร่างรวมกับนางเป็นหนึ่ง

แต่นางนี่สิ ดีดดิ้นเสียเหลือเกิน ราวกับไม่ได้มาให้ท่าเขาอย่างนั้น

          “ปะ...เปล่าท่าน...ปล่อยข้า...ข้า...ไม่ได้” นางไม่รู้จะกล่าวอย่างไรออกมาดี

          “ทำไม ไหนบอกว่าเจ้ายังไม่มีชายอื่นอย่างไรเล่า เจ้าคิดจะปั่นหัวข้าเล่นอย่างงั้นรึ”

          นางได้ฟังเสียงคำรามของเขาเช่นนี้ ก็คิดแล้วว่าหากนางตอบไปตามตรง คงจะต้องโทษหมิ่นเบื้องสูง เขาเป็นถึงชินอ๋อง หาใช่บุรุษทั่วไปที่นางก้าวล่วงได้ง่าย ๆ

          “ฟะ...ฟัง...ข้าก่อน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงคิดขัดเต็มที เพราะจุดอ่อนไหวกลางกายมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ ทั้งยังพยายามจะรุกล้ำเข้ามาในร่างกายของนางผ่านทางช่องอันคับแคบ

          นางจะเสียสาวโดยที่เขาไม่รู้ฐานะนางได้อย่างไร

          เสียแผนที่จะล่อลวงเขาเพื่อช่วยให้นางหลุดจากสกุลเหอ

          “ข้ามีเวลาไม่มาก รีบพูดมา” ได้เขาจะให้โอกาสนางได้พูด แต่ทว่าคนที่กำลังรับฟังไม่ได้หยุดอยู่เฉยสักนิด เขาปล่อยให้ปากนางอิสระ แต่ริมฝีปากของเขาเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เนินอกอิ่มฟูราวกับดอกบัวตูมกำลังชูช่อนี้ ระหว่างที่ฟังนางพูดเขาก็ดูดกลืนสองยอดปทุมถันของนางเพื่อฆ่าเวลาไปด้วย