บทนำ

สตรีที่ไม่เป็นที่ต้องการใครบ้างไม่เจ็บปวด หนิงฮวาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ตระกูลส่งมายั่วยวนบุรุษไร้ดวงใจเช่นอี๋ชินอ๋อง และทั้งที่นางก็รู้แจ้งว่าเขาหาไม่ได้รักนาง เพียงมีนางไว้ตอบสนองราคะ ทว่านางกลับยังคงเผลอใจไปหลงรักศัตรูของครอบครัว นางทอดกายให้เขาเชยชมด้วยความรัก และหันหลังให้กับทุกคน หากแต่สำหรับเขานางมันก็เพียง'หมาก' หนึ่งตัวที่พร้อมจะสละทิ้ง!!!

         

          เมืองกุ้ยโจวเขตแดนทักษิณ มีเมืองที่มีเขตแดนเชื่อมต่อกันสามเมืองที่เป็นเมืองท่าสำคัญ ไว้สำหรับเทียบเรือสินค้าที่มาแวะเพื่อจะไปค้าขายยังดินแดนใกล้เคียง

          กุ้ยโจวเป็นท่าเรือหลัก ส่วนหนานหนิงและกุ้ยหลินเป็นท่าเรือเล็กจะใช้เมื่อยามท่าเรือหลักอย่างกุ้ยโจวนั้นเต็มเหยียด แต่การจัดเก็บภาษีทั้งสามท่ายังคงเป็นของกุ้ยโจว เพื่อจะนำรายได้ทั้งหมดเข้าคลังหลวง

          สกุลที่รับผิดชอบเรื่องนี้คือสกุลมู่ซึ่งเป็นสกุลมารดาของอี๋ชินอ๋องหรือว่าอี๋อันฉี และสกุลเหอที่เป็นคู่แข่งของสกุลมู่มาช้านาน สกุลเหอต้องการจะเข้ายึดกุมอำนาจและยึดครองเมืองท่าทั้งสามเมืองเข้าด้วยกัน และผลประโยชน์จะได้ตกแก่สกุลเหอเพียงที่เดียว

          แต่ทว่าก็ยังหาทางป้ายสีหรือให้ร้ายสกุลมู่ยังมิได้ จนกระทั่งอี๋ชินอ๋องเข้ามาควบคุมดูแลเขตแดนทักษิณและพำนักที่ตำหนักทักษิณเป็นเวลายาวนาน ทำให้การค้าขายของผิดกฎหมายและการหลบเลี่ยงภาษีของสกุลเหอทำได้ยากนัก ดังนั้นเนี่ยนเจินผู้เสียผลประโยชน์เป็นอันมาก จึงเสนอแก่บิดา ให้น้องสาวต่างมารดาอดีตฮูหยินใหญ่ไปยั่วยวนและหาทางทำลายอี๋ชินอ๋อง

          แต่ทว่าความเลวของเนี่ยนเจินยังหมดแค่นั้น เขาหมายใจอยากให้นางโดนปลุกปล้ำ ใช้เรือนกายเข้าแลกและส่งข่าวมายังตระกูลเหอ

          เหอเจียลี่หรือฮูหยินเหอในปัจจุบันที่เลื่อนตำแหน่งจากอนุแทนที่มารดาของหนิงฮวา เพราะนางวางแผนให้ร้ายมารดาของหนิงฮวา จนโดนนายท่านเหอโบยจนเสียชีวิตคาแท่นโบย และเอาศพไปฝั่งในป่า ทั้งป้ายวิญญาณก็ไม่มีตั้งที่ศาลบรรพชนของสกุลเหอ

          หนิงฮวาเก็บความเจ็บแค้นนี้มาตลอด แต่ว่ายังมิมีโอกาสได้แก้แค้น คราวนี้เห็นเป็นโอกาส

          นางยอมเดินเข้าตำหนักทักษิณแม้ว่าจะรู้จุดจบของตัวเอง เมื่อนางยอมเดินไปข้างหน้า แม้ว่ามันจะคือขุมนรกนางก็จะทำ

          “คุณหนู...แต่ว่าอี๋ชินอ๋องก็ทราบนะเจ้าคะ ว่าสกุลเหอมีจุดประสงค์ใด” จื่อรั่วเตือนเหอหนิงฮวา ความเย็นชาโหดเหี้ยมเด็ดขาดของอี๋ชินอ๋องใคร  ๆ ต่างก็ทราบดี ที่ดินแดนทักษิณนี้มิมีผู้ใดกล้าต่อกร นอกเสียจากมันผู้นั้นไม่รักชีวิต

          “ต่อให้ข้าปฏิเสธแล้วข้าจะหนีไปไหนพ้น มิสู้ข้าออกไปเผชิญชะตา ไม่ดีกว่าอยู่ในจวนเหอที่โดนเจียลี่กดขี่เช่นนี้หรือ”

          “แต่ว่า...”

          “หรือเจ้าอยากเห็นข้าโดนขายให้กับโรงชำเราบุรุษเล่า จำได้หรือไม่คราวก่อนมีบ่าวกล้าปีนเข้าเรือนข้า หากไม่ใช่เจียลี่ผู้วางแผนแล้ว ผู้ใดมันกล้า”

          เหอหนิงฮวาแม้ว่านางจะอยู่นิ่งเฉย แต่ทว่านังอนุกล้านั่นก็หาโอกาสใส่ร้ายนางทุกวิถีทาง แม้ว่าจะได้เลื่อนเป็นฮูหยินใหญ่ แต่นางก็ยังไม่ยอมจบ ดีที่นางเป็นคนระแวดระวังให้สาวใช้มานอนด้วยตลอดถึงรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้

          จื่อรั่วรู้ดีว่าสกุลเหอหาใช่ที่ปลอดภัยสำหรับนายตน แต่ทว่าหากเข้าไปตำหนักทักษิณมิยิ่งกว่าเดินเข้าถ้ำเสือหรือปากจระเข้หรอกหรือ ไม่ว่าเลือกทางใดก็เหมือนกำลังดิ่งลงสู่หุบเหวลึกอยู่ดี

          “หากเจ้ามิเต็มใจ ไม่ต้องไปกับข้าก็ย่อมได้ เจ้ากลับบ้านเกิดไป ข้าขอสู้เพียงลำพัง” แน่นอนว่านางไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่สกุลเหอ แล้วให้คนพวกนี้ครอบงำ พวกมันต้องการให้นางล่มจม เฉกเช่นมารดาของนาง

          ก่อนมารดาสิ้นชีวิตได้บอกให้นางใช้ชีวิตให้ดี เช่นนั้นนางก็จะทำ ต่อให้โดนบุรุษที่ไม่เคยเห็นแม้เพียงเงาดูแคลน นางก็ยินยอม ขอเพียงอย่างเดียว ‘หลุดพ้นจากนรกขุมนี้’