تسجيل الدخول“พี่เพลิงรอจีนนานไหมคะ”“ไม่ครับ ไปทานอาหารกันดีกว่านะครับ” จิรัฎฐ์พูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาโอบไหล่ของหญิงสาวก่อนจะเดินออกจากบริษัทไปพร้อมกัน โดยที่เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลาชายหนุ่มใบหน้าเข้มสวมแว่นกันแดดสีดำหันหน้าหนีเมื่อเห็นจิรัฎฐ์และพาขวัญเดินออกมา เขาจึงหันหน้าหนีหลบไปอีกทาง รอจนกว่ารถของคนทั้งสองนั้นแล่นออกไปจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจ้านายหนุ่มเพื่อรายงาน“นายครับ คุณจิรัฎฐ์พาผู้หญิงคนนี้ออกไปด้วยกันครับ จะให้ผมตามต่อไปไหมครับ”“ไม่ต้อง! นายกลับมาก่อน เพราะฉันมีแผนที่ดีกว่าเดิม”เสียงของพงศ์เดชนั้นลอดจากหูโทรศัพท์ออกมา “ครับนาย” ตอบรับก่อนที่จะวางสายไป ชายหนุ่มผู้เป็นลูกน้องเดินกลับมาที่รถก่อนจะขับรถกลับไปอาหารมื้อกลางวันที่ดูมีความสุขและวิเศษสำหรับจิรัฎฐ์มากที่สุดถึงแม้ว่าจะเป็นเหมือนทุกๆ ครั้งที่เธอและเขามาทานกันประจำ แต่เพราะความห่างเหินทำให้เขาคิดถึงหญิงสาว จิรัฎฐ์จ้องมองพาขวัญไม่วางตาจนเจ้าตัวนั้นหน้าเริ่มแดง“จีนรู้ไหม พี่นับถอยหลังทุกวันเลย”จิรัฎฐ์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว“อีกแค่เดือนเดียวเองค่ะ” พาขวัญตอบเพราะว่าไม่ใช่เขาที่รอเพียง คนเดีย
ช่วงเช้าวันนี้เป็นวันที่จิรัฎฐ์นั้นรีบเคลียร์งานให้เสร็จเร็วที่สุด เขาหวังว่าจะมีเวลาเหลือที่จะไปทานอาหารกลางวันกับพาขวัญ แต่ดูเหมือนงานเขาจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเสียงถอนหายใจดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง เขากลัวว่าเพชรกานต์จะไม่หยุดเพียงเท่านี้ ชายหนุ่มสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวของเขา เขาต้องรีบทำงานให้เสร็จก่อนเที่ยง แล้วไปรับหญิงสาวทานอาหารกลางวันด้วยกันเวลาเดินผ่านไปเรื่อยจนกระทั่งเกือบเที่ยง จิรัฎฐ์ละสายตาจากเอกสารตรงหน้าพร้อมกับถอนหายใจและเอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า สายตาเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงพร้อมกับลุกขึ้นยืนชายหนุ่มก้าวออกจากห้องทำงานอย่างไว พร้อมทั้งกดโทรศัพท์โทรหาหญิงสาวอย่างทันที กลัวว่าเธอจะไปทานอาหารกับเพื่อนร่วมงานแล้ว“จีนครับ วันนี้พี่ไปรับทานอาหารกลางวันด้วยกันนะครับ” ชายหนุ่มพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่ม แฝงไปด้วยความคิดถึง“แล้วพี่เพลิงไม่ติดงานหรือคะ เดี๋ยวงานจะไม่เสร็จเอานะคะ” เสียงหวานจากปลายสายถามกลับ ซึ่งนั่นเป็นเสียงที่เขาเฝ้ารอคิดถึงมาตลอด อยากจะพบหน้าอยากจะได้ยิน“ช่วงเช้ามีเคลียร์เสร็จแล้วครับ เเล้วจีนมีงานต่อหรือเป
“เอาเถอะ ยังไงซะพาขวัญก็เป็นหลานของเรานะ ควรจะทำดีกับเธอเอาไว้บ้าง” รมณพูดแต่ทว่าแววตาของตีรณานั้นไม่มีท่าทีที่จะรู้สึกสลดหรือรู้สึกผิดอย่างใด“ทำไมเดือนต้องทำคะ เดือนไม่เห็นว่ามีความจำเป็นมากขนาดนั้นเลย อีกอย่างดีไม่ดีอาจจะเป็นลูกใครก็ไม่รู้ด้วยซ้ำไปค่ะ” รมณมองด้วยแววตาที่ไม่พอใจ แต่ยังคงสงบนิ่งเยือกเย็นเอาไว้“แล้วแต่หล่อน ถ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วตัวเองมีความสุขก็ทำต่อไปเถอะ” เมื่อพูดจบรมณลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกไปจากห้องปล่อยให้ตีรณานั่งคิดอยู่เพียงลำพังใครว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมีความสุขกันล่ะ เพียงแต่สิ่งที่เธอทำนั้นหวังเพียงสักวันจะได้อยู่ข้างคนที่เธอรักแม้จะไม่ได้เป็นคู่ชีวิตเขาก็ตาม ไม่ว่านานแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถลืมความเจ็บปวดและความผิดพลาดของตัวเองได้ลงอย่างแน่นอนวลัยวรรณนั่งรออยู่ที่ห้องของตัวเองเพียงลำพัง ใจของเธอเดาว่าคุณย่าคงจะเรียกมาคุยเรื่องของพาขวัญและจิรัฎฐ์อีกอย่างแน่นอน สำหรับหญิงสาวแล้วเวลานี้ความรู้สึกที่มีต่อจิรัฎฐ์นั้นแทบไม่เหลือส่วนที่เรียกว่ารักเลย คงจะเป็นในสถานะพี่ชายเสียมากกว่า ในเมื่อตอนนี้หัวใจของเธอมีเพียงแต่โยธินชายหนุ่มที่เธอได้มอบหัวใจให้เขาทั้งที่เจอกันเพี
เช้าวันรุ่งขึ้นที่สดใส พาขวัญเดินออกจากห้องนอนในขณะที่วลัยวรรณก็เปิดประตูออกมาเช่นเดียวกัน สีหน้าและแววตาของหญิงสาวที่ยืนฝั่งตรงข้ามดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ไม่ได้มองเธอด้วยความโกรธหรือเกลียดแต่ก็ยังมีความเยือกเย็นอยู่ พาขวัญนั้นอยากจะเดินเข้าไปคุยกับวลัยวรรณแต่เธอยังกลัวว่าอีกฝ่ายจะคงยังโกรธและเกลียดเธออยู่พาขวัญเดินรักษาระยะห่างจากวลัยวรรณ ทำให้อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะรู้ว่าตนนั้นเคยเกลียดมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ความเกลียดของเธอลดน้อยลงพอๆ กับที่มอบความรักให้จิรัฎฐ์นั้นลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือ วลัยวรรณยังวางท่าเหมือนเดิม เพราะกลัวจะเสียฟอร์มที่ต้องเดินเข้าไปคุยกับพาขวัญเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมๆ กัน ซึ่งสายตาของวลัยวรรณนั้นเรียบนิ่งไม่ได้แสดงสีหน้าอาการความรู้สึกใดๆ ออกมา ตีรณานั้นได้แต่มองอาการของลูกสาวตัวเองที่ดูแปลกไปเพราะนอกจากพักนี้วลัยวรรณจะไม่โวยวายแล้วยังไม่เรียกร้องหรืองี่เง่าแต่อย่างใด ซึ่งทำให้หล่อนนั้นอดที่จะแปลกใจไม่ได้“คุณย่าคะ ดาวมีเรื่องอยากจะบอกค่ะ” วลัยวรรณพูดซึ่งหญิงสาวแทบจะไม่สบสายตามองผู้เป็นแม่เลยแม้แต่นิดเดียว “คือ...ดาว...” อ้ำอึ้งไม่กล้า
“งั้นต่อไปนี้เรียกร้องความรักจากผมคนเดียวก็พอ” สำหรับโยธินแล้วหล่อนเป็นผู้หญิงคนที่เขามั่นใจว่าจะอยู่ด้วยทั้งชีวิตวลัยวรรณได้แต่ปล่อยน้ำตาที่กลั้นมานานให้ไหลรินลงมา หญิงสาวสบมองแววตาของชายหนุ่มด้วยความเจ็บปวด ลึกๆ แล้วเธอไม่ปฏิเสธเลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง“ฉัน...” หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสายตาลังเล เขาก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับเชยคางขึ้นให้สบตาเขาหลายวันมานี้เขาคิดถึง อยากที่จะครอบครองริมฝีปากอิ่มนี้อีกครั้ง และโยธินเองก็ไม่รอช้างที่จะประทับจูบแสนหวานมอบให้หญิงสาว เขาไม่กลัวสักนิดที่จะมีคนเดินผ่านมาเห็น ขอเพียงแค่เขาจูบเธอให้หายคิดถึง มือแกร่งเอื้อมขึ้นไปโอบรัดเอวบางของเธอให้เข้ามาประชิดตัวเขา จูบที่ชายหนุ่มบรรจงมอบความรักและความคิดถึงให้หญิงสาวได้รับรู้นานกว่าที่เขาจะปล่อยริมฝีปากอิ่มเป็นอิสระ มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเขิน เธอไม่เคยถูกจูบในที่สาธารณะแบบนี้มาก่อน“ฉันไม่ใช้ผู้หญิงที่ดี...ฉันร้ายกว่าที่คุณเห็น...”“แต่คุณก็เป็นผู้หญิงที่ผมรักที่สุด” เป็นคำพูดที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ เขาชอบเธอ แม่แมวน้อยจอมพยศของเขา “อีกสองวันผมจะไปสู่ขอคุณกับทางครอบครัวนะครับ ผมอยากแต่งกับคุณเร็ว
“ตอนนี้ดาวไม่ต้องการความรักจากคุณแม่และคุณพ่อแล้ว ดาวไม่ต้องการ พอกันทีกับชีวิตที่มีแต่ความเจ็บปวด” วลัยวรรณสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมพูดต่อไปว่า “คุณแม่จะสนใจดาวทำไม หรือว่ากลัวคุณย่าไม่โปรดดาวจะไปโปรดพาขวัญแทน...”“หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยดาว!”“ดาวขอตัวก่อนนะคะ คุณแม่” เมื่อพูดจบวลัยวรรณเดินหมุนตัวออกจากบ้านไปทันที หญิงสาวขึ้นรถเพื่อขับไปยังผับประจำที่พบชายหนุ่ม เธอจะไม่หวังในความรักอีกแล้ว พอกันทีกับความรักที่ต้องรอ...ขับรถมาทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจ เรื่องทุกอย่างทับถมจนเธอเก็บไว้ไม่อยู่ เมื่อถึงหน้าผับหญิงสาวหยุดจอดรถพร้อมกับเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอก่อนจะหยิบเครื่องสำอางในกระเป๋าขึ้นมาปัดแต่งปิดรอยหมองคล้ำวลัยวรรณลงจากรถเตรียมก้าวเข้าไปข้างในผับ แต่ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปชายหนุ่มก็เดินเข้ามาหาเธอ“ผมดีใจที่คุณมาหาผม”“ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องค้างคาใจ” วลัยวรรณพูด หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าทั้งที่ใจพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา“ฉันคิดว่าฉันยังไม่พร้อม ฉัน...”“ไม่เป็นไรครับ ผมยังรอคุณอยู่นะ แต่อย่านานนะ เพราะผมกลัวว่าคุณจะท้องก่อนแต่ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มเรียบๆ แต่สิ่งที่ฉุดให้วลัยวรรณคิดนั







