로그인“ทุกอย่างนี้ฉันทำเพื่อเธอปรางค์” ดอกไม้ดอกหนึ่งถูกยื่นตรงหน้าเธอ เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทามารับดอกไม้ดอกนั้นด้วยหัวใจที่เต็มตื้น น้ำตารินด้วยความดีใจ พลุหลากหลายชนิดถูกจุดขึ้นไปบนท้องฟ้าหลายสิบลูก ส่งผลให้ท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งหมู่ดาวสว่างไสวสวยงาม ทั้งสองแหงนมองพลุลูกหนึ่งที่จุดขึ้นไปท้องฟ้า แตกกระจายเมื่อวิ่งขึ้นสูงเสียดฟ้า พร้อมกับอักษรสีทองที่ปรากฏขึ้นเมื่อพลุนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ไม่ว่าฉันจะยืนอยู่ที่พื้นดินหรือบนท้องฟ้า หรือที่ไหนๆ ของโลกใบนี้ เมื่อปรางค์มองขึ้นไปบนท้องฟ้าปรางค์จะเห็นประโยคที่ฉันบอกรักปรางค์ ยามที่ปรางค์ก้มลงมองที่พื้นดิน คำบอกรักของฉันก็จะปรากฏขึ้นเช่นกัน”
ปรางค์รวีโผกอดร่างหนาทันทีที่เขาพูดจบ ไม่ว่าคำบอกรักที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า คำบอกรักที่ติดอยู่ที่กำแพง หรือคำบอกรักที่ออกมาจากปากของเขา มันทำให้หัวใจของเธอแช่มชื่นมีความสุข อิ่มเอมกับคำพูดที่ได้ฟัง ตระการตาประทับใจกับภาพที่ได้เห็น แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรักเขาจนสุดหัวใจ
“เธอรักฉันเหมือนกับที่ฉันรักเธอหรือเปล่า” เขาพูดกระซิบอยู่ที่ข้างใบหู
“รักค่ะ ปรางค์รักคุณเสือ”
รอยยิ้มของเขาปรากฏบนใบหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ชายหนุ่มดันร่างบางให้ออกห่างเพียงนิด ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองบรรจบกัน จูบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความนุ่มนวล อ่อนโยนผสานกับความเร่าร้อนที่แล่นผ่านมาจากปลายลิ้นหนา ยามล่วงผ่านเข้ามาหาความละมุนและหอมกรุ่นในช่องปากหวาน จูบครั้งนี้ต่างกับจูบครั้งแรกที่เธอสัมผัสจากเขา มันอ่อนหวานและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ร่างสาวกำลังลอยขึ้นสูงไปบนท้องฟ้า เหมือนใบไม้ที่ผลัดใบจากกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ กระทบกับลมทะเลส่งผลให้ร่างกายของเธอร้อนและหนาวสลับกันไปมา
ปรางค์รวีไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ร่างกายของเธอถูกช้อนอุ้มขึ้นสูง ก่อนที่เขาจะพาร่างของตนเข้าไปภายในบ้านพัก เพราะมัวหลงเพลิดเพลินอยู่กับจุมพิตกระชากวิญญาณ ปรางค์รวีมารู้ตัวอีกครั้ง เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนอน ความเย็นจากที่นอนไม่ได้ทำให้ร่างกายของเธอสั่น แต่เป็นเพราะมือหนาที่อยู่บนเรือนร่างของเธอต่างหากที่เป็นสาเหตุ มือของเขาไม่ต่างกับไฟ สัมผัสตรงจุดใดความร้อนแผ่ซ่านไปตรงจุดนั้น เธอรู้สึกราวกับว่า ตนเองกำลังคืบคลานเข้าหาดวงตะวัน ที่ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความร้อน แผดเผาร่างบางให้ไหม้เป็นจุล
ริมฝีปากหนายังคงครอบครองกลีบปากนุ่มไม่ยอมผละจาก ความนุ่มราวกับปุยไหมที่เบาไร้น้ำหนัก ความหอมที่เปรียบเสมือนดอกไม้ยามเช้าแรกแย้ม ความหวานเปรียบเสมือนน้ำหวานจากรวงผึ้งทุกสัมผัสและรสชาติที่วิตโตริโอได้รับ รัญจวนอารมณ์เหลือคณาจนเขาไม่อยากจะถอยห่างปากนุ่มนี้เลย
ในขณะที่ปากของทั้งคู่แนบสนิท มือใหญ่ก็เริ่มทำงานอย่างเชี่ยวชาญ ปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้น โดยเจ้าตัวไม่มีทีท่าขัดขืนเพราะปรางค์รวีกำลังหลงอยู่ในมนต์ดำฤษณา เธอไม่สามารถตะเกียกตะกายสู่โลกความเป็นจริงได้ หลงอยู่ในอ้อมกอดและสัมผัสของเสือร้าย
เมื่อเสื้อของเธอชิ้นแรกหลุดออกไปจากร่างกาย ริมฝีปากของเขาเลื่อนต่ำลงมาทักทายเนินอกขาวที่ซ่อนตัวอยู่ในบราเซียร์สีดำลายลูกไม้ เขาขบกัดผิวเนื้อบริเวณนั้นเป็นรอยจ้ำเล็กน้อยคล้ายกับตีตราเป็นเจ้าของ เพียงไม่กี่วินาทีเสื้อในลายเซ็กซี่ก็หลุดออกจากบ่าเนียนสวย ก่อนจะถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี
มือแข็งแรงประคองทรวงอกอวบใหญ่เต็มฝ่ามือ ที่ถูกบีบเคล้นเบาๆ หยอกเย้ายอดถันด้วยปลายนิ้วเพื่อเป็นการชิมลาง ทำให้เสียงครางเล็กๆ ดังผ่านปากสาว เสียงที่ว่านี้เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออุ้งปากร้อนราวกับไฟดูดกลืนยอดถันสีชมพอย่างกระหาย ราวกับว่าสิ่งที่ครอบครอง คือขนมหวานชนิดใหม่ที่ตนเพิ่งเคยลิ้มลอง
“คุณเสือ...อืม...คุณเสือ”
ร่างบางเริ่มบิดเร้าส่ายสะบัดอยู่บนที่นอน ความเสียวกระสันกระจายไปทุกพื้นที่ในร่าง เมื่อปากได้รูปของวิตโตริโอสลับดูดกลืนยอดปทุมทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียม โดยมีมือใหญ่เคล้นคลึงไปด้วย สาวร่างบางที่ไม่เคยผ่านสมรภูมิพิศวาสมาก่อน ถึงกับครางไม่หยุดปาก
“คุณเสือ...คุณเสือ” เธอร้องครางเสียงแผ่ว ความร้อนลามเลียไปทั่วร่าง เพลิงอารมณ์ถูกปลุกขึ้นมาด้วยอุ้งปากและปลายลิ้นที่ทำงานอย่างหนักตรงปทุมมาลย์
ส่วนมือแข็งแรงเริ่มปลดกระโปรงให้หลุดออกจากร่างกายสาวตามด้วยชั้นในสีดำ ร่างกายขาวผ่องราวกับสีของน้ำนม ต้องกับแสงของนีออนที่อยู่บนเพดาน ทำให้วิตโตริโอชายผู้มารักถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เรือนร่างของเธอสวยงามมาก สีแดงเรื่อจากความเขินอายถูกแต่งแต้มไปทั่วเรือนกายสาว ขับกับผิวขาวดั่งน้ำนมสด ทรวงอกคู่อวบโดดเด่นอยู่ตรงหน้าโดยมียอดถันสีชมพูสดกระเพื่อมไหวล่อสายตาของเขาอยู่ ความนุ่มจากเนื้อกายสาวที่เขาได้ลูบไล้ มันเหมือนกับว่าเขากำลังจับผิวของเด็กที่ทั้งหอมและนุ่มจรุงใจยิ่งนัก
เขาจูบเธออีกครั้งอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเพิ่มความเร่าร้อนทีละน้อย เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ลิ้นหนาไม่เกี่ยวรัดและแรกเร้าเหมือนครั้งก่อน หากแต่ทักทายอย่างหวามไหวด้วยการระรัวปลายลิ้นของเขากับปลายลิ้นของเธอ โดยที่ริมฝีปากของเขาและเธอไม่สัมผัสกัน มันเป็นความแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ความเสียวซ่านยามที่เขาระรัวลิ้นนั้น มันซาบซ่านเข้าไปถึงทรวงยิ่งนัก มือใหญ่ลากไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ไล้วนบริเวณท้องน้อยเพื่อให้ท้องไส้ภายในร่างกายของเธอปั่นป่วน ร้อนวูบวาบราวกับจับไข้ ก่อให้เกิดพายุหมุนลูกใหญ่หมุนตัวด้วยความเร็วสูงอยู่ภายในช่องท้อง
Chapter 113“หวาขอโทษค่ะ เดี๋ยวหวาเอาไปแก้ไขให้ใหม่นะคะ” ดวงยี่หวาพนมมือไหว้ชายหนุ่ม เอื้อมมือมาหยิบเอกสารเพื่อกลับไปแก้ไข“ไม่ต้องให้เธอกลับไปแก้ ชาตินี้จะเสร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวฉันให้คุณวิมลจัดการให้ดีกว่า เธอจะไปทำอะไรก็ไป” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเธอ ดวงยี่หวาเดินออกไปจากห้องของประธานหนุ่มด้วยสีหน้าหมองเศร้า นำตาคลอหน่วยมีวันไหนบ้าง ที่ไม่ถูกเจ้านายหนุ่มตำหนิ จะโทษเขาก็ไม่ได้ เป็นเพราะเธอทำงานไม่มีประสิทธิภาพดีอย่างที่เขาไม่ไล่ออก“โดนดุออกมาอีกแล้วใช่ไหมหวา” วิมลอดีตเลขาของศาสตราที่ตอนนี้เลื่อนขั้นมาเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล เอ่ยถามเมื่อตนเดินมาหยุดหน้าห้องทำงานของประธาน“ค่ะ หวาพิมพ์เอกสารสัญญาผิด” นี่กระมังเป็นสาเหตุที่ศาสตราเรียกเธอมาพบ วิมลคาดคิด“หวาต้องเข้าใจเจ้านายนะ เจ้านายเป็นคนละเอียด งานทุกอย่างที่หวาจะส่งถึงมือของเจ้านายหวาต้องตรวจทาน ให้เรียบร้อยพี่เองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยโดนตำหนิแต่ การเป็นเลขาต้องละเอียด รอบคอบ เพราะว่าเราเปรียบเสมือนคนที่เจ้านายไว้ใจที่สุด อดทนไว้นะหวา ทำตามที่พี่บอก แล้วหวาจะถูกตำหนิน้อยลง” วิมลสอนการเป็นเลขาที่ดีให้รุ่นน้องได้รับฟัง“ค่ะ พี่วิมล” วิ
Chapter 112ปรางค์รวีลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หลังจากที่สางผมยาวสยายเรียบร้อยแล้ว วิตโตริโออ้าแขนรอรับร่างนุ่มที่เดินเข้ามาหา“พี่เสือปรางค์มีอะไรจะบอกค่ะ” เธอพูดเมื่อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา“มีอะไรคะ” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม“ตอนที่ปรางค์ถูกลูกธนูยิง ปรางค์ตั้งท้องลูกของเราได้สองเดือนแล้วค่ะตอนนี้เขาคงไม่อยู่แล้ว ปรางค์ขอโทษที่รักษาลูกของเราไว้ไม่ได้”ปรางค์รวีรู้เพราะว่าหน้าท้องของเธอไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างที่มันควรจะเป็น ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์ได้สองเดือน หากรวมระยะเวลาที่เธอหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราอีกหกเดือน ก็จะเป็นแปดเดือน ถ้าลูกในครรภ์ของเธอยังอยู่ ตอนนี้หน้าท้องที่เคยแบบราบคงขยายใหญ่เท่าผลแตงโม หญิงสาวตัดสินใจบอกกับคนที่เธอรัก เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธเหมือนครั้งแรกที่แท้งลูก วิตโตริโอยิ้มอย่างอบอุ่น กระชับร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดของตนแน่นมากยิ่งขึ้น“พี่รู้แล้วค่ะ พี่ไม่โกรธปรางค์ แต่โกรธตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องปรางค์กับลูกให้พ้นอันตรายได้ คนที่ผิดน่าจะเป็นพี่มากกว่า พี่ดูแลปรางค์กับลูกไม่ดี รักษาลูกเอาไว้ไม่ได้ ปรางค์เจ็บและทำเพื่อพี่มามาก ต่อไปนี้ทุกนาที ทุกวัน ทุกเดือนแ
Chapter 111กระโปรงตัวเล็กถูกถลกขึ้นเหนือท้องน้อย ตามด้วยแพนตี้สีม่วงสวยที่หลุดออกจากปลายขาไปตอนไหนเธอไม่อาจรู้ได้ เนื่องจากสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไม่ทำงานเอาดื้อๆ เพราะถูกปากหนาโอบอุ้มยอดถันไม่ห่าง มันทั้งเสียวซ่าน กระสันเสียวมือหนาวางทาบไปที่เนินเนื้อสาวโหนกนูน คลึงเบาๆ ก่อนจะแทรกผ่านกลับดอกไม้ช่อหุบ ภัทราหนีบขาไว้แน่น สติที่หลงเดินไปไกลถูกเธอดึงกลับมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังหยอกเย้าอยู่ตุ่มเล็กๆ กลางกลีบดอกไม้ จุดที่รวบรวมความกระสันไว้ทั้งหมด เรียวขางามถูกแยกออกด้วยขาของเขา เพื่อที่เขาจะได้ส่งนิ้วใหญ่เข้าสำรวจปากทางเข้าถ้ำที่ถูกปิดตายมาตั้งแต่เกิด“อุ๊ย! คุณเสก” เธอสะดุ้งเมื่อมีบางอย่างแทรกเข้าไปในกลีบดอกไม้ของเธอ มันเจ็บจนเธอต้องกระเถิบร่างหนี แต่เขาดึงรั้งเอวไว้ ดูดกลืนยอดถันต่อไปสลับกันทั้งสองข้าง เริ่มขยับจังหวะนิ้วเข้าออก ใบหน้างามของภัทราสะบัดไปมาหมอน ดวงตาปรือฉ่ำ เสียงของเธอเรียกชื่อคนรักไม่ขาดสาย เสียงครางดังระงมไปทั่ว เขาขยับปลายนิ้วเข้าออกอย่างเร็ว ในขณะที่ปากยังคงทำงานอยู่ที่เดิม อาการเกร็งและเสียงกรีดร้อง ภายในกลีบกุหลาบช่องามกระตุกรัดนิ้วมือของเขา ทำให้ร
Chapter 110“ที่ฉันเรียกคุณมาคุยในห้องนี้ เพราะฉันจะพูดเรื่องของหลานฉันให้เด็ดขาด” นางเริ่มพูด“ครับ”“เดือนหน้าตาจะต้องเดินทางกลับไปอิตาลี เพื่อเรียนต่อฉันว่าคุณน่าจะทำอะไรให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากให้หลานฉันโดนนินทาว่าร้ายเอาได้ ฉันรู้นะว่าคุณล่วงเกินหลานสาวของฉันหลายครั้ง แต่ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ขนาดอยู่ในสายตาของฉัน คุณยังทำขนาดนี้ ถ้าอยู่ที่โน่นไกลหูไกลตา ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง ฉันจะได้สบายใจ คุณเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า”ฟรานซิสโกยิ้มกว้าง ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง วันที่นภาลัยยอมรับเขาเป็นหลานเขย“เข้าใจครับ ผมจะไปบอกคุณพ่อ คุณแม่ให้มาสู่ขอโซเฟียให้เร็วที่สุดเลยครับ ผมสัญญาด้วยชีวิตและลมหายใจจะรักตาดูแลตาไปตลอดชีวิตครับ คุณยายไม่ต้องเป็นห่วง โซเฟียคือลมหายใจของผมครับ” ชายหนุ่มพูดรัวเร็วด้วยความดีใจ ประกาศคำมั่นสัญญาต่อหน้าผู้สูงวัย“จะไปเที่ยวกันไม่ใช่หรือ รีบไปสิกว่าจะถึงระยองเดี๋ยวจะมืด”นางพูดหลังจากได้ยินคำมั่นที่เขาบอกกับนาง ไม่ว่านางจะชอบหรือไม่ชอบฟรานซิสโกนั่นไม่ใช่ปัญหา ความดีและความรักที่ชายหนุ่มที่มีต่อหลานสาวต่างหาก เป็นแรงผ
Chapter 109“ที่ถามว่าทำไมฉันถึงรักเขานะเหรอ ก็เพราะพี่หนึ่งเป็นพี่ชายของฉันน่ะสิ” คำตอบที่ได้ยินนั้น ทำให้ฟรานซิสโกอึ้ง ก่อนจะยิ้มเต็มใบหน้า กอดร่างเล็กที่ทำน้าบึ้งตึงใส่ทันควัน“แล้วเมียจ๋า ทำไมไม่บอกผัวจ๋าล่ะจ๊ะ ปล่อยให้ผัวหึงอยู่ได้ตั้งนาน” ฟรานซิสโกเปลี่ยนโหมดอารมณ์เป็นเบิกบานทันที“ไม่ต้องมาเมียจ๊ะเมียจ๋าเลย ผัวบ้าๆไม่มีเหตุผลแบบนี้ ไม่อยากเอามาทำพันธุ์หรอกเคยถามกันก่อนบ้างไหม” กมลเนตรพูดออกไปอย่างเหลืออด พยุงร่างของสุรสีห์ให้ลุกขึ้นยืน โดยมีฟรานซิสโกที่หน้าเหลือสองนิ้ว คอยพยุงช่วยอีกแรง“ไม่ต้องมาจับจะไปไหนก็ไปเลย เกลียดขี้หน้านัก” กมลเนตรปัดมือหนาของฟรานซิสโกให้ออกห่างร่างของสุรสีห์ เขาได้แต่มองร่างของทั้งสองเดินหายเข้าไปในรั้วหลังใหญ่“งานเข้าแล้วกู” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง หากเขาถามเธอสักนิด เชื่อใจเธอสักหน่อย เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปนี่สิ คือสิ่งที่เขาต้องขบคิดเช้าวันต่อมา“คุณหนูค่ะ คุณหนู” อุ้ยสาวใช้เดินแกมวิ่งมาหากมลเนตรที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น“มีอะไรจ๊ะ”“คุณหนูออกไปดูเอาดีกว่าค่ะ” อุ้ยไม่ตอบอยากให้เจ้านายสาวเห็นเองมากว่า กมลเนตรเดินตรงไป
Chapter 108“แหวนหมั้นอะไรครับ แล้วคนที่ชื่อสุรสีห์นี่คือใคร”“ก็แหวนหมั้นนะสิ ไม่เข้าใจเหรอ แหวนหมั้นก็ต้องเอาไว้หมั้น พอหมั้นเสร็จ อีกไม่นานงานแต่งงานก็เกิดขึ้น ส่วนคุณสุรสีห์ก็คือว่าที่คู่หมั้น ว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของไง แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ” นภาลัยตอบสวนชายหนุ่มสเปนด้วยความหมั่นไส้ ปล่อยให้อกแตกตายอยู่ตรงนี้แหละ ดี โทษฐานที่มาจูบหลานสาวสุดที่รักของนางต่อหน้าต่อตา“ตาจะหมั้นหรือจะแต่งงานกับใคร หน้าไหนไม่ได้นะครับ ผมไม่ยอม” เขร้องค้านออกมาทันที หากมีงานหมั้นเกิดขึ้นจริงเขาจะพังให้ราบ ฉุดกมลเนตรออกจากงานกักขังเธอให้ไม่ได้รับอิสระ เธอต้องเป็นของเขาคนเดียวคนเดียวเท่านั้น ชายอื่นอย่าได้หวัง“คุณเป็นใครถึงไม่ยอม แล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณด้วย ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ฉันขอตัว”“ผมเป็นเป็นสามีของกมลเนตร ฐานะนี้พอจะเกี่ยวข้องกับงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ไหมครับ” ฟรานซิสโกพูดฐานะตัวเองที่พยายามปิดบังมานานให้กับนภาลัยได้รับทราบ ผู้สูงวัยมองหน้าผู้พูดเขม็ง ในที่สุดฐานะของฟรานซิสโกเปิดเผยสักที “ถึงยังไง คุณก็ยังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่ดี ไม่ว่าคุณจะอยู่ในฐานะอะไรกับหลานสาวของฉันงานห
Chapter 87“นายโกรธฉันหรือเปล่า”“ฟรานโก้นายถามเหมือนโซเฟียไม่มีผิด ฉันไม่เคยโกรธนายเลยแม้แต่นิดเดียว ดีใจด้วยซ้ำที่นายรักโซเฟีย โซเฟียเป็นคนดี เป็นคนน่ารักนายต้องทะนุถนอมน้องสาวของฉันให้ดีที่สุด ถ้านายทำให้น้องสาวของฉันเจ็บ ฉันจะให้นายเจ็บมากกว่าร้อยเท่าพันเท่า” ฟรานซิสโกไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดใดมาพ
Chapter 86“ปรางค์เค้าพยายามไม่พบหน้าพี่ ไล่พี่ทุกครั้งที่พี่พยายามจะชิดใกล้ เพราะปรางค์คิดอยู่เสมอว่าพี่เป็นคนรักของตา ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง เขากลัวตาเจ็บเหมือนกับที่ปรางค์เจ็บ ถ้าพี่เดินเข้าไปบอกปรางค์ว่าตาไม่รักพี่แล้ว แต่รักฟรานโก้ปรางค์คงไม่เชื่อ” เขารู้ว่าต่อให้พูดปากถึงรูหู ปรางค์รวีคง
Chapter 84“ปรางค์ ปรางค์ ปรางค์” วิตโตริโอเรียกชื่อคนรักไม่ขาดปาก ร่างหนากำลังทุกข์ทรมาน เขายืนอยู่ริมปากเหว กำลังโบกโบยบินลงไปเบื้องล่างคล้ายกับนกตัวใหญ่ ส่งผลให้แรงขยับความแข็งแกร่งมากขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่ช้าไม่นานความปรารถนาพุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงครางครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง พร้อมกับสายน้ำขาวขุ่นไห
Chapter 83“พี่คิดถึงปรางค์ คิดถึงมากเลย” เขาซบใบหน้าตรงซอกคอขาวนวล สูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด คนที่ถูกกอดขนลุกเกลียวตอบรับความอบอุ่นและความร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นทีละนิด“คนที่พี่ควรจะคิดถึงคือตาไม่ใช่ปรางค์” เสียงของเธอสั่นจนเขารู้สึกได้“หากวันหนึ่งปรางค์ได้รู้ว่าหัวใจของตาไม่มีพี่อยู่แล้ว ตามีคนอื่







