บทที่ 11

วินเซนต์เดินออกจากการประชุมตระกูลที่ชิคาโกและคลายเนกไทออก การเจรจาต่อรองเรื่องเส้นทางลักลอบค้าอาวุธที่ยาวนานสามวันเต็มในที่สุดก็สิ้นสุดลง อาณาเขตของตระกูลทอร์ริโนตกเป็นของเขาแล้ว

เขาเปิดโทรศัพท์ซึ่งปิดเครื่องมาตลอดเจ็ดสิบสองชั่วโมง

ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาเต็มหน้าจอ เก้าสิบเก้าข้อความจากอิซาเบลลา และหนึ่งข้อความจากโซเฟีย

นิ้วโป้งของวินเซนต์ขยับไปเอง แตะที่ข้อความของโซเฟีย

[ได้รับเงินโอน: 26 ล้าน]

[บันทึกช่วยจำ: ชำระค่ารักษาพยาบาล ที่พัก และค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ด]

ไม่มีอะไรอื่นอีก

วินเซนต์ขมวดคิ้ว เขาเกือบจะหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด นิ้วยาว ๆ ของเขาพิมพ์ตอบกลับไป

[เธอคิดว่าฉันอยากได้เงินเธอนักเหรอ เราต้องมาคิดบัญชีกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ]

เขาส่งข้อความไปแล้วจ้องหน้าจออยู่สิบนาที

ปกติแล้ว โซเฟียจะตอบกลับทันทีที่เขาส่งข้อความไป บางครั้งก็แค่ส่งเครื่องหมายวรรคตอนที่แสดงความท้าทายมาเพียงตัวเดียว

แต่ครั้งนี้ หน้าต่างแชตกลับเงียบสนิท

วินเซนต์กดเบอร์โทรหาเธอ

“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”

เสียงอัตโนมัติที่ไร้ความรู้สึกตอบกลับมา

วินเซนต์ตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์เธอปิดเครื่องเหรอ

ภาพของโซเฟียกำลังหลับใหลแวบเข้ามาในความคิดของเขา ขนตาที่งอนงามของเธอทอดเงาลงบนแก้ม ริมฝีปากสีแดงของเธอเผยอออกเล็กน้อยขณะที่เธอซุกตัวลึกลงไปในอ้อมแขนของเขา

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาเมื่อนึกถึงภาพนั้น

เขาแตะที่รูปโปรไฟล์ของเธอ… รูปแมวเปอร์เซียที่หยิ่งผยองและสันโดษ ดวงตาสีฟ้าของมันมองลงมายังโลกเบื้องล่าง เหมือนกับเธอไม่มีผิด

นิ้วของเขาลูบไล้ไปบนหน้าจอก่อนจะส่งข้อความสุดท้ายไป [จะกลับถึงนิวยอร์กคืนพรุ่งนี้ ไปรอรับฉันที่สนามบินด้วย]

ก็ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วินเซนต์วางโทรศัพท์ลงและโทรหามาร์โก มือขวาของเขา “ของที่ฉันให้ไปตามเรื่องเป็นยังไงบ้าง”

“บอสครับ ยืนยันแล้วครับ สร้อยคอมุกเส้นนั้นจะอยู่ในงานประมูลของซัทเทบีส์คืนนี้ เป็นเส้นที่เคยเป็นของคุณแม่ของคุณโซเฟีย ไม่ผิดแน่นอนครับ”

“เตรียมรถ”

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา วินเซนต์ก็มาถึงงานประมูลของซัทเทบีส์ในแมนฮัตตัน เขาสวมชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษ สายตาของเขาเย็นชาและห่างเหินอยู่หลังแว่นตากรอบทอง ขณะปัดป้องการเข้าหาของเหล่าไฮโซสาวหลายคน

เมื่อสร้อยคอมุกถูกนำขึ้นมาบนเวที ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงฮือฮาด้วยความคาดหวัง

“เริ่มประมูลที่ 300 ล้านครับ!”

“350 ล้าน!”

“450 ล้าน!”

ราคาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่วินเซนต์กลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

จนกระทั่งราคาประมูลสูงถึง 900 ล้าน เขาจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้น “1,500 ล้าน”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ในโลกใต้ดิน ไม่มีใครกล้าประมูลแข่งกับทายาทของตระกูลมาร์เซลลี

สร้อยเส้นนั้นถูกขายไปในราคาที่สูงลิ่ว

ระหว่างทางกลับ มาร์โกก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป “บอสครับ ผมว่าคุณโซเฟียยังคงผูกใจเจ็บเรื่องที่บอสไม่ให้เธอยืมเงินซื้อสร้อยคราวที่แล้ว... ถ้าเธอรู้ว่าบอสลำบากไปตามหาสร้อยเส้นจริงจนเจอ แถมยังจ่ายเงินซื้อมันในราคาสูงขนาดนี้ เธอต้องซาบซึ้งใจอย่างเหลือเชื่อแน่ ๆ ครับ”

วินเซนต์ลูบไล้กล่องเครื่องประดับกำมะหยี่ ใบหน้าที่เจิดจ้าและท้าทายของโซเฟียแวบเข้ามาในความคิด “เธอจะคิดงั้นเหรอ”

“แน่นอนครับ!” มาร์โกพูดอย่างตื่นเต้น “คุณโซเฟียเป็นคนตรงไปตรงมา อารมณ์ทุกอย่างอ่านได้จากใบหน้าเลย เธออาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่จิตใจของเธอดีนะครับ จำตอนที่เด็กใหม่ในบริษัททำไวน์แดงหกใส่ภาพวาดใหม่ของเธอได้ไหมครับ ถ้าเป็นคนอื่นคงสั่งเก็บเขาไปแล้ว แต่เธอกลับพูดแค่ว่า 'ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้ชอบมันมากขนาดนั้นอยู่แล้ว'...”

คำพูดของมาร์โกขาดหายไปเมื่อเขาสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิในรถลดฮวบลง

ในกระจกมองหลัง สีหน้าของวินเซนต์มืดครึ้มน่ากลัว

มาร์โกหุบปากฉับทันที “ขอโทษครับบอส ผมพูดเกินหน้าที่ไปหน่อย”

“นายชอบเธอเหรอ” น้ำเสียงของวินเซนต์เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

มือของมาร์โกที่จับพวงมาลัยสั่นเทา จนรถเกือบจะแฉลบไปชนราวกั้น

“ผม...”

“เอาความจริง”

มาร์โกสูดหายใจลึก “ใครบ้างจะไม่หวั่นไหวกับคนอย่างคุณโซเฟียล่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงครับบอส ผมรู้ว่าเธอมีแต่บอสอยู่ในสายตา...”

เขายิ้มอย่างขมขื่น “ผมก็เลย...ได้แต่ชื่นชมเธออยู่ห่าง ๆ ครับ ผมไม่มีวันล้ำเส้นเด็ดขาด”

สีหน้าของวินเซนต์อ่อนลงจนแทบสังเกตไม่เห็น

แต่แล้วจู่ ๆ มาร์โกก็รวบรวมความกล้าขึ้นมา “แต่บอสครับ... ผมหวังว่าบอสจะปฏิบัติต่อเธอให้ดีกว่านี้”

“...”

“บอสจะปกป้องคุณอิซาเบลลาในนาทีหนึ่ง แล้วก็มาอ่อนโยนกับคุณโซเฟียในอีกนาทีหนึ่งไม่ได้นะครับ เธอคู่ควรกับความรักที่ทุ่มเทให้เธอแต่เพียงผู้เดียว”

“ปกป้องอิซาเบลลาในนาทีหนึ่ง แล้วก็มาอ่อนโยนกับโซเฟียในอีกนาทีหนึ่ง งั้นเหรอ” วินเซนต์หรี่ตาลง “นายกำลังจะสื่ออะไร”

ในเมื่อเริ่มแล้ว มาร์โกก็ตัดสินใจทุ่มหมดหน้าตัก

“ก็ตามที่พูดนั่นแหละครับ! บอสครับ จริง ๆ ผมอยากถามมาตลอดเลยว่า… คนที่บอสรักจริง ๆ คือใครกันแน่ครับ คุณอิซาเบลลา หรือคุณโซเฟีย”