กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.3

“แจ๊คกี้ กลับรถตามคันนั้นไปเร็ว” 

ต้องตามติดเธอไม่ให้คลาดสายตา และไม่สนว่านายวิโรจน์จะรู้ตัว ในขณะที่ตำรวจประสานกำลังสกัดแทนการไล่ติดตาม และไม่สามารถแจ้งเมธาวีได้ทัน ภายในรถตึงเครียด บุษรินทร์ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ และรับฟังเสียงสบถด่าของนายวิโรจน์ ความเร็วของรถมากกว่าร้อยหกสิบและทยานขึ้นไปเกือบจะสองร้อย แต่เจ้าสัวใจโฉดยังคงสั่งเพิ่มความเร็ว อีก

เธอรู้สึกเหมือนจะหัวใจวายเสียก่อนถูกยิงตาย ความเร็วของรถผ่อนลงเล็กน้อยตอนเข้าโค้งและขับฝ่าไฟแดง จนรถคันอื่นเบรกกะทันหัน เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนไปหลายคัน 

 “นายหัวผมขับเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ มันอันตรายเกินไป”

“งั้นนายจอดแล้วรีบลงมา” 

“ไม่ได้นะครับ ถ้าเราเกิดอุบัติเหตุก็ตามรถนายวิโรจน์ไม่ได้อยู่ดี” อุบัติเหตุตลอดทางทำให้การติดตามล่าช้า แต่แจ๊คกี้พยายามอย่างสุดความสามารถ

“บุษรินทร์ คุณต้องปลอดภัยนะ” 

เมธาวีตกอยู่ในสภาพทำอะไรไม่ได้ ใช้ความเร็วในการติดตามขนาดนี้ยังไม่ทัน แล้วแบบนี้บุษรินทร์จะปลอดภัยหรือ แม้แต่ตำรวจที่คอยสกัดก็ยังหยุดรถคันนั้นไม่ได้  

‘ขอพระเจ้าโปรดคุ้มครองเธอเพื่อลูก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ชัดเจนต่อความรู้สึก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ปกป้องไม่ติดตาม และโง่เง่าที่ไม่รู้ว่าเธอเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้’ 

ทำได้เพียงอ้อนวอนและสารภาพบาปต่อพระเจ้า ยอมรับว่าในใจของเขาแสนทรมาน การจากไปของบิดาเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ และไม่อยากสูญเสียบุษรินทร์ไปอีกคน

เส้นทางหลบหนีของวิโรจน์ออกไปทางจังหวัดนครนายก เพียงไม่กี่นาทีรถแล่นไปได้ไกลมาก แต่เส้นทางนี้เต็มไปด้วยจุดกลับรถ จังหวะที่รถบรรทุกพ่วงกำลังยูเทิร์นด้วยความเร็วเพราะสภาพถนนโล่ง รถเก๋งของวิโรจน์พุ่งราวกับจรวดเข้าใส่ เสียงหวีดร้องของคนในรถทั้งสามดังก้องรถ นายบอลเหยียบเบรกจนรถหมุนคว้าง และเมื่อจำเป็นต้องปะทะ จึงตัดสินใจเพียงเสี้ยวนาทีเวี่ยงด้านนายวิโรจน์เข้าชนกับรถพ่วง กระจกแตกพุ่งเข้าใส่เจ้าสัวไปทั้งตัวและรถพลิกคว่ำหงายล้อขึ้นด้านบน

กว่าเมธาวีจะตามมาถึงจุดเกิดเหตุ ทุกคนในรถก็ถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยและตำรวจช่วยนำตัวออกมา นายบอลที่พยายามเอาตัวรอด แต่กระเด็นออกมาด้านนอกและจบชีวิตเพราะถูกรถทับกลางถนน เนื้อตัวของบุษรินทร์อาบไปด้วยเลือดของเจ้าสัววิโรจน์ที่เสียชีวิตคาที่ เธอได้รับแรงกระทบกระเทือนมากด้านขวา ส่วนฝั่งซ้ายมีตัวนายวิโรจน์บังอยู่ 

เมธาวีนั่งร้อนรนรอนอกห้องฉุกเฉินจนตีหนึ่ง เขายังไม่ได้รับรู้อาการของบุษรินทร์ แม้จะพยายามสอบถามกับพยาบาลที่เดินออกมาจากห้อง จนพยาบาลร่างอวบคนหนึ่งเปิดประตูออกมา 

“ญาติของคุณบุษรินทร์คนไหนคะ”

“ผมเองครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าหาเธอทันที

“คุณหมออยากขอคุยกับแฟนของคนไข้ค่ะ” 

“ผมเองครับ” เขารับและรีบเดินตามเข้าไปในห้องตรวจ แต่บุษรินทร์ไม่ได้อยู่ที่นี่

“นั่งก่อนค่ะ” คุณหมอสาวผายมือเชิญชายหนุ่ม 

“คุณเป็นสามีคนไข้ใช่ไหมคะ? ”

“ครับ เธอปลอดภัยแล้วใช่ไหมหมอ? ” 

เขาถามด้วยท่าทางกังวลใจ กลัวเธอจะป็นอะไรรุนแรง หมอจึงเรียกเขาเข้ามา หมอสาวอมยิ้ม ยอมรับว่าแฟนหนุ่มของคนไข้เธอหล่อบาดใจ ขนาดอยู่ในสภาพอิดโรยและสีหน้าตึงเครียด 

“คุณบุษรินทร์ปลอดภัยดีค่ะ มีบาดแผลใหญ่ที่แขนขวา ตรงช่วงล่างข้อพับลงมาแต่หมอได้ส่งให้แพทย์เย็บแล้ว กระดูกไม่มีส่วนไหนแตกหักนะคะ ถือว่าเธอโชคดีมาก เพราะอุบัติเหตุรุนแรงจริงๆ แต่ที่หมอห่วงคือทารกในครรภ์มากกว่า กลัวว่าถ้าเธอเจ็บมากจะส่งผลต่อเด็ก ให้ยาแก้ปวดชนิดรุนแรงไม่ได้ด้วย ก็เลยให้เธอนอนพักยาวๆ ”

ตั้งแต่คำว่าทารกในครรภ์ เมธาวีก็นิ่งเหมือนกับตะลึงจนหมอพูดจบ เขายังจ้องหน้าเธออยู่อย่างนั้น

“คุณเป็นอะไรไปหรือคะ” 

“ตะกี้คุณหมอว่าเธอกำลังท้องหรือครับ ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? ”

“ค่ะ หมอตรวจเลือดโดยละเอียด เธอมีภาวะตั้งครรภ์ ไม่มีเลือดออกทางช่องคลอดนะคะ แต่อุบัติเหตุค่อนข้างรุนแรงก็เลยต้องเซฟให้ปลอดภัยไว้ก่อน”

“ขอบคุณครับ ผมฝากคุณหมอด้วยนะครับ”

เมธาวีเดินยิ้มออกมาจากห้อง บุษรินทร์กำลังท้องลูกของเขา เธอและลูกปลอดภัยดี เอวากับแจ๊คกี้เดินเขามาหาชายหนุ่ม เธอเป็นห่วงเขามาก แม้ระหว่างนั่งรถมาโรงพยาบาลจะรู้สึกแย่ที่เขาดูห่วงใยผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่รู้ว่าเมธาวีหวั่นไหวไปกับผู้หญิงเก่าของพ่อ แต่ไม่คิดว่าเขาจะจริงจัง ถ้าเป็นเช่นนี้แล้ว เธอคงต้องเป็นฝ่ายยอมจบ แม้ว่าต้องการความช่วยเหลือบางอย่างจากเขา

 “พี่มาร์กคะ” ใบหน้าหม่นของเอวาทำให้รอยยิ้มเขาหุบลง

“คุณบุษเป็นยังไงบ้างคะ? ”

“เธอปลอดภัยแล้ว เออเอวา ไปคุยกับพี่ข้างนอกหน่อยสิ”

เธอพยักหน้าเดินตามชายหนุ่มออกมา ตรงสวนหย่อมของโรงพยาบาล ท่าทางของเขาเคร่งขรึมเย็นชา และการหลบสายตาของเขา เป็นคำบอกลาที่เลือดเย็นที่สุด 

“เอวาขอถามก่อนได้ไหมคะ? ”

“ถามสิ” เขาพยักหน้าแล้วมองสบตาเธอ

“ที่ผ่านมาพี่รู้สึกยังไงกับฉัน”

เอวากดดันด้วยสายตากลับไปบ้าง เธอไม่ได้ทำตัวอ่อนแอเหมือนกับชีวิตขาดเขาไม่ได้ เพราะพอจะเดาทางคำตอบได้ดี

“พี่ชอบเอวาจริงๆ และคิดว่าเธอคือคนที่เหมาะจะใช้ชีวิตร่วมกับพี่ ความใกล้ชิดของเราทำให้บางครั้งพี่มองเอวาไม่ต่างจากเบลล่า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่พี่ต้องการ”

“แล้วตอนนี้ พี่ยังต้องการไหมคะ? ” 

เมธาวีถอนหายใจออกมาแรงๆ มองตาเธออย่างรู้สึกผิด

“รู้แล้วค่ะ เอวาไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าเบลล่าไม่ยอมพี่จะทำยังไง พี่กับเธอจะไปรอดหรือคะ” 

“พี่เชื่อว่าเบลล่าจะเข้าใจ และรักลูกของพี่กับบุษรินทร์อย่างแน่นอน”